Ημέρα #4 / Ρεύμα Μηδενικής Τάσης

acdcnow

Το ζήτημα που δημιουργήθηκε με την αντικατάσταση (ή μάλλον σωστότερα πρόσληψη) του Axl Rose στους AC DC πέραν των δεκάδων συζητήσεων που προκάλεσε (θετικό στο επίπεδο αναγνώρισης μίας ενεργητικής τάσης του κοινού απέναντι στα τεκταινόμενα) απεκάλυψε και μία παράμετρο πικρή όσο και ηρωική. Αυτό που έχουν αρνηθεί επί σειρά δεκαετιών (πια) να παραδεχτούν οι εταιρείες είναι ακόμα εκεί έξω. Τουτέστιν το rock (στην παγχρωματική του πλεύση) ακροατήριο είναι αυτό που στηρίζει τη βιομηχανία στις καλύτερες και κυρίως στις χειρότερες οικονομικά θέσεις αποδόσεις της. Και είναι αυτό που αντιδρά όταν και τα τελευταία κομμάτια ενός μύθου καταστρέφονται. Σαφώς και ξέρει ο καθείς που είναι άνω των 15 ετών ότι πρόκειται περί εμπορίου, σαφώς και ξέρει ο καθείς ότι οι AC DC, οι Metallica και οι Rolling Stones είναι κανονικότατες εταιρείες που μετρούν κέρδη και ζημιές (γι αυτό και είναι σε θέση να παρουσιάζουν αυτά τα εντυπωσιακά θεάματα μέσα στα στάδια) αλλά αυτό δεν αφαιρεί την ικμάδα της προσωπικής ταύτισης (ακόμα και σήμερα) του μέσου οπαδού με αυτές τις μπάντες. Φυσικά και υπάρχουν haters, κατίνες, γκρινιάρηδες εκ πεποιθήσεως (μπορώ να αραδιάζω για πολλές σειρές χαρακτηριστικές συμπεριφοριστικές αρχειοθετημένες εδώ και χρόνια στα rock n roll ακροατήρια ) αλλά την ίδια στιγμή υπάρχουν και οι lovers/οπαδοί/φίλοι/πιστοί/ερωτευμένοι με την κάθε μπάντα που αντιδρούν όταν πάει να πετσοκοφτεί και το τελευταίο σημάδι που στηρίζει αυτό το ρημάδι το rock n roll ως ιδέα στις καρδιές τους. Την αίσθηση της παρέας και της συμμορίας μέσα σε μια μπάντα. Και ενώ όλοι γνωρίζουμε (μερικοί από εμάς και από τη θέση της μουσικής πραγματικότητας όπως επίσης και της ηλικιακής) ότι οι άνθρωποι μεγαλώνουν και μεγαλώνουν και οι υποχρεώσεις τους και είναι σε ένα μαγγανοπήγαδο οικογενειακών/επαγγελματικών/κοινωνικών υποχρεώσεων που δεν επιτρέπει πάντα σε ένα μέλος να κάτσει να πιει μία μπύρα και να κάνει πλάκα με τον κολλητό του από τη μπάντα (δεκάδες και γνωστές οι ιστορίες για χωριστά καμαρίνια ακόμα και σε περιπτώσεις που όλα βαίνουν καλώς στο συγκρότημα σε επίπεδο βαρομετρικού) εντούτοις κάποια στιγμή και ενώ βάζεις στο λογισμό σου ότι «ναι, κατανοητό ότι μιλάμε για δεκάδες εκατομμύρια σε περίπτωση ακύρωσης του ευρωπαϊκού και αμερικάνικου leg της περιοδείας», εντούτοις λοιπόν επιμένεις στο να θεωρείς ότι η μπάντα πρέπει να ακούει το συλλογικό (α)συνειδητό των οπαδών. Διότι δεν πρόκειται περί καλλιτεχνικής κατάθεσης (μελλοντικοί δίσκοι/ζύμωμα ιδεών) αλλά περί πρόσληψης.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s