ΗΜέΡΑ # 13 & 14 / Οι σταχανοβίτες της (αντι)θρησκείας

kor89

Πέρα από θρησκευτικές πεποιθήσεις της σημερινής κοινωνικής πανίδας και χλωρίδας το σίγουρο είναι ότι το Πάσχα έχει μία σαφέστατη σφραγίδα στο ελληνικό γίγνεσθαι. Σφραγίδα η οποία πηγαίνει πέρα από το (θαυμάσιο) τελετουργικό της Εκκλησίας τη Μεγάλη Εβδομάδα και πέρα από την όποια σφαγή αμνοεριφίων. Το ύψος της χοληστερίνης δεν καθορίζει σε καμία περίπτωση το θρησκευτικό αλλά ούτε και το πνευματικό χάρτη της εσώτερης χώρας του καθενός μας. Όμως αυτό που αδιαμφισβήτητα έχει ενδιαφέρον είναι η απουσία γνώσης για την αναγκαιότητα των εορταστικών δομών όπως και της ύπαρξης αυτών.

Σε μία γενικότερη ομαδοποίηση των προσωπικών, φυλετικών, εθνικών και κρατικών διαφοροποιήσεων αλέθεται η όποια προσωπικότητα της όποιας ομάδας στο καζάνι του «κοινωνικού πρέπει». Παλιότερα ήσουν αναγκασμένος να πηγαίνεις με τη λαμπάδα και να χειροφιλάς αγνώστου πνευματικής διάστασης πατέρες της Εκκλησίας ενώ τώρα θεωρείσαι σπασίκλας και στα όρια του ακροδεξιού σκέλους της πολιτικής μας ζωής αν ακολουθάς το εκκλησιαστικό μονοπάτι μυσταγωγίας της ορθόδοξης εκκλησίας. Και στις δυο περιπτώσεις υπάρχει καταναγκασμός της ιδιοτυπίας που εκ της συμβάσεως έχει ο κάθε πολίτης.

Το Πάσχα, άρρηκτα δεμένο με την κυριολεκτική ανάσταση της (πολύπαθης) φύσης έχει περισσότερες από μια-δυο τυπολογικές φασόν συμπεριφοριστικές να επιδείξει. Ευτυχώς δηλαδή διότι σε διαφορετική περίπτωση θα μιλούσαμε για ένα σιτοβολώνα καταπίεσης κάτι που στην πραγματική της διάσταση και πέρα από τραγόπαπες, βατοπέδια και λιπόσαρκες οπορτουνίστριες (περί της σωτήριας της ψυχής τους) γραίες έχει να επιδείξει με χαρακτηριστική άνεση το πραγματικό ορθόδοξο και ανεξάρτητο πολιτικής διάστασης (αλλά αντιθέτως με σαφή ελευθεριακή εξακόντιση) το φιλοσοφικό δέντρο της ορθοδοξίας.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με το Κοράνι όπως και με τα αποκρουστικά ισραηλίτικά κείμενα. Και αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση πολιτική ορθότητας εκ μέρους του γράφοντα. Η αναζήτηση για την ύπαρξη (ή την απόδειξη ανυπαρξίας) του ανώτερου όντος, η οποία βασίζεται πάνω σε συνομιλία με τον εσώτερο κόσμο αλλά και την κοινωνία μόνο στη γνώση μπορεί να οδηγήσει.

Όποιος μπλέκει την αναζήτηση αυτή με τους κομπλεξισμούς, φασισμούς και συντηρητισμούς μεγάλης μερίδας της κοινωνίας μάλλον θα πρέπει να μονάσει και σε άλλα ζητήματα που αφορούν την αισθητική μας. Ας ξεκινήσουμε από το Eleanor Rigby ή το Blue Monday, τα οποία λατρεύονται από ηλίθιους, γνωστικούς. κρετίνους, δημοκράτες κλπ. Το θέμα είναι τι αντιλαμβάνεται ο καθείς από την πεμπτουσία της δημιουργίας τους και με ποιο τρόπο εμπνέεται για να βάλει και αυτός το λιθαράκι του στην γνωσιολογική πλευρά της κοινωνίας και όχι στην απλή μαϊμουδίστική συμπεθερική του «γουστάρω επειδή πρέπει/το κάνουν όλοι«.

Το Annibus αρέσκεται στην πολυλογία/πολυγραφία γι αυτό θα σταματήσω σε αυτό ακριβώς το σημείο και θα σας ευχηθώ καλή Ανάσταση, Χαρούμενο Πάσχα και να είστε σε συνεννόηση/επαφή με τους ανθρώπους που σας αγαπάνε και σας σκέφτονται. Θα τα ξαναπούμε μέσα από το συγκεκριμένο ιστολόγιο την Τετάρτη 4 Μαΐου.

Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση,

Στυλιανός  Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s