ΗΜέRA # 15 / Ουδόλως ματαίως ζουν οι Εξολοθρευτές

term3654

Το όνομα του Brad Fiedel μάλλον δε λέει πολλά ακόμα και στους aficionados της αμερικάνικης κινηματογραφίας. Συνθέτης μουσικής για την τηλεόραση στα 70s, μεταπήδησε στον κινηματόγραφο για να υπογράψει μία παρτιτούρα που στοίχειωσε με την ομορφιά και την ευκρίνεια της την επί οθόνης προσεδάφιση των cyborgs από το μέλλον στο θρυλικό franchise (όπως απεδείχθη) του Terminator.

Ο Brad Fiedel είναι μια κλασσική αμερικάνικη περίπτωση ανθρώπου χωρίς δεσμεύσεις επαγγελματικές σε επίπεδο εμμονής. Για λόγους άγνωστους παράτησε κάποια στιγμή τα soundtracks, πήγε στα musicals (μέχρι τα μέσα των 90s) και τη μουσική αυτών και τελικά επεκτάθηκε σε άλλους τομείς (έχει ένα θέρετρο για surfers) και δεν ασχολείται καθόλου πια με τον ήχο σε επίπεδο δημιουργίας. Όμως στην επανέκδοση του κλασσικού soundtrack του Terminator που έγινε φέτος (στις 8 Απρίλη για την ακρίβεια)  είχε την απόλυτη επόπτευση του υλικού του, κάτι που οφείλεται εν μέρει κατά τη γνώμη μου στην audiophile λογική της Milan Records  που δεν τσιγκουνεύτηκε και παρουσίασε μια 2πλή έκδοση βινυλίου. Στα πλην θα πρέπει να αναφέρω ότι προσωπικώς δεν μου κολλάει καθόλου (σχετικά με το συγκεκριμένο project) η purple haze αισθητική που είναι χρωματισμένοι αμφότεροι οι δίσκοι.

Γυρνώντας λοιπόν νοητά πίσω στο 1984 και ενθυμούμενοι όχι μόνο το ρίγος στη ραχοκοκαλιά που είχε προκαλέσει η ταινία του James Cameron αλλά και η μουσική του Fiedel παρατηρούμε το εξής. Ο συνθέτης απέφυγε ως ο διάολος το λιβάνι εκείνο το ανθυποfunk που ελλόχευε σε πολλές μουσικές παρτιτούρες για τον κινηματογράφο. Παράλληλα, ενώ χρησιμοποιεί τεχνολογία αιχμής (για την εποχή του) στη μίξη, στην ίδια την πηγή των ήχων του έκανε εκτενή χρήση συνθετητών (και τεχνικών) που είχαν χαρακτηρίσει κυρίως την προηγούμενη δεκαετία. Και ενώ θα περίμενε κάποιος ότι ακριβώς γι αυτό το λόγο ήδη από το 1984 θα ακουγόταν παρωχημένος, αυτό που συμβαίνει είναι το εντελώς αντίθετο.  Το σεναριακό και το αισθητικό (μοντάζ και φωτογραφία) υπόβαθρο της ταινίας του Cameron φροντίζουν αμφότερα έτσι ώστε το μπλέξιμο των τριών διαστάσεων του χρόνου που διατρέχει το Terminator (παρελθόν/παρόν/μέλλον) να καθιστούν την μηχανιστική και κυνική ηχητική ταπισερί του Friedel απόλυτα ταιριαστή.  Τα αναγνωρίσιμα ακόμα και μέσα από τις φλόγες των κασσανδρικών πυρηνικών εκρήξεων, που χαράσσουν την παλέτα όλων των Εξολοθρευτών, ηλεκτρονικά του τύμπανα με το επίσης αναγνωρίσιμο κρεσέντο τους ακούγονται το ίδιο πειστικά και εφιαλτικά και στην πολυτελή επανέκδοση της Milan Records.

Η επιδίωξη της Milan Records για την επανέκδοση αυτή είχε αιτία πέρα από την απότιση φόρου τιμής σε ένα κλασσικό score.  Tο soundtrack ήταν εξαφανισμένο από τους καταλόγους των εταιρειών εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το 1984 το είχε εκδώσει σε βινύλιο και κασέτα η Enigma Records και το 1991 η DCC ως δίσκο ακτίνας. Από εκεί και πέρα το ψάχναμε στα στοκατζίδικα…

Στυλιανός Τζιρίτας

Υστερόγραφο> Να δώσω και τα credits της αναφοράς του τίτλου και φυσικά ομιλώ περί του  μυθιστορήματος του Cordwainer Smith «Ματαίως ζουν οι σαρωτές» σε μετάφραση του Γιάννη Ανδρέου από τις εκδόσεις Απόπειρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s