ΗΜέRA # 20 / Περί της τρέλας (για τους) Radiohead

radioiiiiiiiiiii

Είχα πολύ καιρό να δω κάτι ανάλογο. Όχι πως δεν έχει γίνει εν τη αναμονή των προηγούμενων δίσκων τους. Η αναμονή για κάθε καινούργιο δίσκο των Radiohead είναι πάντα εμφανής ειδικότερα στους κύκλους μουσικών/μουσικοκριτικών/αφιονισμένων ακροατών. Δικαιολογημένο και καμία αντίρρηση σε αυτό. Το σχήμα έχει αποδείξει όχι μόνο τη μουσική ευρύτητα του αλλά κα την αξιοπρέπεια του πολλάκις και το κοινό αναγνωρίζει, ακόμα και σε αυτές τις εποχές όπου η θεραπαινίδα δεν είναι ο ήχος και η ακρόαση αλλά η ενημέρωση περί του (απλά) καινούργιου, κάποιες σταθερές αξίες, ακόμα και στις περιπτώσεις που δεν μπορεί να απολεκτίσει τον κώδικα που καθιστά μια στάση/ένα συγκρότημα μοναδικό.

Χαρακτηριστικά θα αναφέρω όχι μόνο posts ανθρώπων (Ζώης Χαλικιόπουλος, Μιχάλης Τσαντίλας για παράδειγμα) των ομάδων που προανέφερα και που όλη την ημέρα (και ας θύμιαζε τον τόπο η αναταραχή κινητοποιήσεων/ψηφισμάτων/νομοθετημάτων/απεργιών) περίμεναν με το ρολόι στο χέρι για να φτάσει η προκαθορισμένη ώρα αφετηρίας του streaming και των λικαρισμάτων και οι οποίοι (αρκετά ιδιότυπα και πρωτότυπα) ανέλυαν το ίδιο το φαινόμενο της αδημονίας τους. Είχα και την περίπτωση του υιού μου που παρόλο που έχοντας ξεκινήσει τις εξετάσεις και διαβάζει με πυκνές βάρδιες εντούτοις όλη την ημέρα με είχε σε επιφυλακή για το αν θα μπορέσουμε να ακούσουμε/κατεβάσουμε το δίσκο άμα τη εμφανίσει του στο διαδίκτυο (χώρια το ψαλτήρι υπερπληροφόρησης για το οτιδήποτε αφορούσε το νέο πόνημα των Ραδιοκέφαλων τις προηγούμενες ημέρες). Δεν είναι τυχαίο ούτε ότι εχθές κατά τη διάρκεια της πρωινής μας ραδιοφωνικής εκπομπής μας με τον Χάρη Συμβουλίδη ανοίξαμε συζήτηση περί της προσεδάφισης του δίσκου (όχι πως αυτό σημαίνει ότι το 65% των συζητήσεων μας δεν έχει να κάνει με ηχητικές πλοκές).

Και ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι απλά είχα σημειώσει την ημερομηνία κυκλοφορίας του δίσκου στη μνημονοχώρα μου ως κάτι που έχει σημαίνουσα θέση στον δισκογραφικό πλανήτη και είχα σκοπό να περιμένω θα περίμενα να δω αντιδράσεις φίλων και γνωστών (φανατικών και μη) απέναντι στο Moon Shaped… τελικώς όλα τα παραπάνω με έβαλαν σε μία ενδελεχή περιέργεια. Ήδη στις 10 το βράδυ συζητούσαμε με τον υιό για τον καινούργιο δίσκο των Radiohead ενώ λίγες ώρες αργότερα έβλεπα σχετικά posts αποτίμησης από διάφορους, χαρακτηριστική η περίπτωση του Κτίρια τη Νύχτα που με σχεδόν στοργικό τρόπο ομιλούσε περί του closing track του δίσκου.

Σε καμία περίπτωση αυτό το άρθρο δεν θα μπορούσε να είναι κριτική εξαιτίας του ελάχιστου χρόνου επαφής/τριβής με το ηχητικό αντικείμενο. Και δεν έχει καμία σημασία να ομιλήσω περί της εκτενής χρήσης των Ableton accessories, τα αναπάντεχα zeppelin έγχορδα του The Numbers, το division μπάσο της εισαγωγής του Idenkit που τελειώνει με μια θαυμάσια βελονιά στην κιθάρα, την εντελώς magma προσέγγιση του Ful Stop, την σαφή εσωτερικότητα του Decks Dark (και ας ακούγεται ίσως το πιο φίλερ του δίσκου στην πρώτη ακρόαση). Αυτά θα αναλυθούν από πολύ κόσμο είτε στα πλαίσια κριτικών είτε στα πλαίσια των δεκάδων συζητήσεων που θα ακολουθήσουν τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες.

Η αδημονία ήταν αυτή που με κέντρισε στην προκειμένη περίπτωση και θεωρώ ότι άξιζε μιας υποσημείωσης ακριβώς επειδή στην ουσία αποτελεί το hats off των ακροατών στη στάση μίας μπάντας που στέκεται όχι μόνο δημιουργική αλλά όπως είπα και παραπάνω με σταθερή αξιοπρέπεια απέναντι στην ίδια της την ύπαρξη.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s