ΗΜέRA # 26 /Εικόνες από μία έκθεση

drumpatch

O λόγος για την Music World Expo 2016 που έλαβε χρόνο στις 13, 14 και 15 Μαΐου και χώρο στην Αθήνα και για την ακρίβεια στο Ζάππειο Μέγαρο. Ομολογώ ότι έπρεπε να πάω παραπάνω από μία φορά όχι ένεκα του μεγάλου αριθμού των περιπτέρων (δεν ήταν εξάλλου τόσο μεγάλος…) αλλά επειδή έτσι συνηθίζεται διότι πολύ απλά δεν μπορείς να τα δεις όλα και διεξοδικά στις 2-2,5 ώρες που προσωπικά παρέμεινα.

Θα μπορούσα να γκρινιάξω για πολλές γραμμές αλλά δεν θα το κάνω ούτε αναλογιζόμενος την μάλλον περίεργη δομή που ακολουθούσε η έκθεση μιας και είχε καταλύσει στο αριστερό κέρας της εσώτερης κατασκευής του Ζαππείου -ένα κλιμακούμενο φίδι που κατέληγε σε αδιέξοδο και αυτό ενίσχυε το μπλοκάρισμα των επισκεπτών στους έτσι κι αλλιώς στενούς διαδρόμους ανάμεσα στα περίπτερα. Θα μπορούσα να γκρινιάξω διότι ένας πολύ συγκεκριμένος τομέας που προσωπικά με ενδιέφερε σε επίπεδο πληροφόρησης των εξελίξεων, αυτός της αυτόνομης αναπαραγωγής από οικόσιτα μέσα, ήταν σχεδόν άφαντος και ας είχε διαφημιστεί από τους διοργανωτές. Θα μπορούσα να γκρινιάξω για την απόφαση να παίζουν μερικές φορές σε εκκωφαντική ένταση live μουσικοί, που ναι μεν είναι θεαματικό και κλασσικό σε τέτοιες περιπτώσεις αλλά δεν ενδεικνυόταν ο συγκεκριμένος χώρος για ανάλογες δράσεις και προσδιδόταν βαβούρα και όχι γνώση και απόλαυση.

knob

Όμως θα προτιμήσω να εκθειάσω το (άνωθεν gif) αναλογικό MiniBrute SE της Arturia με την κομψή αλλά και εργονομική κατασκευή, να πω γούσταρα τρελά τις μπασογραμμές του Roland Aira TB-3 Touch Bassline Bass Synthesizer (gif κορυφής) που το τέσταρα για αρκετή ώρα [αν και έπρεπε πριν να περιμένω έναν τύπο εκτός τόπου και χρόνου που είχε φορέσει τα ακουστικά και χρησιμοποιούσε τη συνδεσμολογία για να κινείται όπως σε ξεχασμένα πάρτι των 90s],  ότι βρήκα ιδανικές λύσεις σε ένα πρόβλημα μεταφοράς που έχω για κάποια καραvintage μηχανήματα στην Powercase που σου φτιάχνει ότι case θέλεις όχι μόνο σε μέγεθος αλλά το κυριότερο σε εσωτερικό κόψιμο και περιεχόμενο.

Αυτά μεταξύ άλλων διότι το κυριότερο ήταν οι άνθρωποι. Και το καλύτερο κόλπο είναι σε αυτές τις φάσεις ότι συναντάς και κλείνετε συνωμοτικά το μάτι ο ένας στον άλλο με άλλους afficionados στην τεχνολογία του ήχου. Και δεν είναι τυχαίο ότι συνάντησα την τελευταία ημέρα της έκθεσης μέσα τελείως διαφορετικούς ηχότυπους. Από τον Άκη Μπογιατζή (Sigmatropic, LIbido Blume) μέχρι τον Γιώργο Μπόκο (Stone Cold Dead, ex-Rotting Christ).

Οπότε τελικώς με όλα τα πλην τα συν ήταν περισσότερα αλλά (αν και μπορώ να υποψιαστώ μερικούς λόγους που βολεύουν) προς θεού όχι άλλη έκθεση στο Ζάππειο. Το ότι είναι ωραιότατος χώρος δεν το καθιστά και κατάλληλο να δεχθεί τέτοιου τύπου εκθέσεις.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s