ΗΜέRA # 27 / O Ανόσιος Μαύρος Τράγος

tragos

Το VVItch* που έκανε την ελληνική του πρεμιέρα στα πλαίσια του 3ου Horror Fest στην Αθήνα (από εχθές ανέβηκε Θεσσαλονίκη σύσσωμο το πρόγραμμα του festival) κρατήθηκε ώστε να μη γίνει σε καμία περίπτωση gore. Το VVItch επέδειξε χαρακτήρα σε επίπεδο διαλόγων όχι μόνο επειδή δεν ακολούθησε τη λογική των αμερικάνικων και ελληνικών ταινιών (οι πρώτες το κάνουν στα πρώτα 10 λεπτά οι δεύτερες στα τελευταία 25) που θέλει τους ήρωες να κουβεντιάζουν μη ρεαλιστικά μόνο και μόνο για να δώσουν μασημένη τροφή/πληροφορία στον θεατή αλλά επέμεινε και στο να αναπαραστήσει λεκτικά (όπως και σε επίπεδο προφοράς) τον τρόπο ομιλίας των pilgrims. Επίσης έκανε όχι μόνο καλό ρεπεράζ αλλά και ένα θαυμάσιο κάστινγκ (ιδιαίτερος έπαινος στην  ξερακιανή  Kate Dickie που πραγματικά έρχεται μέσα από τα κιτάπια της ιστορίας το στήσιμο της φιγούρας της). Επίσης απέφυγε τον εύκολο τρόμο, τα εύκολα ξαφνιάσματα μόνο και μόνο για να σε κολλήσει στο κάθισμα σου για νανοδευτερόλπετα. Ενδιαφέρουσα η αποτύπωση του μισογυνισμού που θέλει τις γυναίκες να περιφέρουν το πλέον διαβολικό προσωπείο μέσα στην κοινωνία ως άμεσοι αγωγοί του Εωσφόρου όπως αυτό εκφράστηκε σε δοξασίες/παραμύθια/εθιμοτυπικές εγγραφές από τους φονταμενταλιστές  χριστιανούς (βλέπε witchfind και άλλα συναφή πεδία). Σε αυτό το σημείο υποσημειώνεται επίσης η άψογη χρήση του σεξουαλισμού (ή και της απουσίας του, αναλόγως ποιο σκέλος του σεναρίου θα επιλέξει κάποιος) ως παντοτινή πυρκαγιά των σωθικών του ανθρώπου αλλά και κεφαλαιώδης σημασία που έχει διαδραματίσει στην κοινωνική αρχιτεκτονική ανά τους αιώνες.

Στο τομέα της μουσικής να παρατηρήσω ότι η κόπια που είδαμε είχε εκνευριστικά για τα αυτιά μεσαίες και ψηλές συχνότητες και ως εκ τούτου στα κρεσέντο ειδικότερα στο πρώτο μέρος της ταινίας πέταξα τουλάχιστον 3 καντήλια. Παράλληλα όμως σε αυτό το σημείο να πω ότι η μουσική σε μερικά σημεία του πρώτου μέρους έπαιξε το ρόλο του σεναρίου, κάτι το οποίο αρέσει σε πολλούς αλλά εγώ το βρήκα ως μία μάλλον ασφαλή επιλογή για να αποδοθεί ο τρόμος.

Η περιορισμένη (έως ελάχιστη) χρήση του cgi στην  ταινία κερδίζει άλλο ένα thumbs up διότι έχει πήξει το μάτι μας στην εικονική καραμούζα.

Το (καναδικής & αμερικάνικης παραγωγής) VVItch έχει κάνει τη δική του αίσθηση εν U.S.A. και αυτό έχει να κάνει όχι μόνο ότι ασχολείται με χρονική ζώνη που άπτεται άμεσα της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών και Καναδά αλλά σχετίζεται με την κλήτευση εκ μέρους του σκηνοθέτη  Robert Eggers πολλών εμβληματικών και τοτεμικών στοιχείων τρόμου (το Δάσος/Ο Μαύρος Τράγος) που ξεφεύγοντας από την αστική δίνη χτυπούν κατευθείαν μέσα στο υποσυνείδητο και στο αρχετυπικό του σκοταδιού όπως αυτό μέσα στον καθένα μας μοχλεύει το φόβο για το απροσδόκητο/ανήκουστο.

*Στη αφίσα (δεν σας ξεγέλασε το μάτι σας αν την έχετε ήδη δει), αναγράφεται με double V ενώ τελικώς εννοείται το “W”)

Στυλιανός Τζιρίτας 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s