ΗΜέRA # 28 / Αναστάσιος Μπαμπατζιάς : «Ο κόσμος της τέχνης αρέσκεται στο να τα αλλάζει ή να θεωρεί ότι αλλάζουν τα πράγματα πολύ γρήγορα, μάλλον έτσι τον βολεύει. Γενικώς βιαζόμαστε…»

P1030056

Τον Αναστάσιο Μπαμπατζιά τον γνωρίζω (πια) πολλά χρόνια. Η απόσταση των τόπων όπου και κατοικούμε (αυτός στη Ράξα, ένα κλασσικό θεσσαλικό χωριό του κάμπου, λίγο έξω από τα Τρίκαλα και εγώ στην υδροκέφαλη πρωτεύουσα) δεν έχει μηδενίσει τη σχέση αυτή. Γνωριστήκαμε πρώτα ως εκφραστές και μετά γίναμε φίλοι και γι αυτό ο θαυμασμός μου για το έργο του δεν είναι υποκειμενικός. Και γι αυτό εξάλλου έχουμε συνεργαστεί όχι μόνο σε επίπεδο performance αλλά έχει φιλοτεχνήσει μεταξύ άλλων ένα δίσκο μου [το A(r)mour  στην More Mars]  αλλά και το εξώφυλλο του τελευταίο μου βιβλίου (Εφαρμογές Ατμομηχανής – Εκδόσεις Γαβριηλίδη). Η ανταπόδοση μου ήταν μία απόλυτα αυθόρμητη τιτλοφόρηση μίας σύνθεσης εμού και του φίλτατου Αντώνη Λιβιεράτου από την τελευταία μου ηχητική δουλειά, το A.O.R. , με το όνομα του (και μία παράλλαξη τονισμού σε σχηματισμό inside joke).

Ο πριμιτιβισμός τολμώ να πω του Μπαμπατζιά είναι μοναδικός και αυτό που τον κάνει ακόμα πιο ιδιότυπο είναι όχι μόνο η σχέση του ίδιου του Μπαμπατζιά με τη μουσική, την οποία και θέτει ως απόλυτο λειτουργικό μοχλό της έκφρασης του ακόμα και στον καμβά φρονώ αλλά και επειδή συν τις άλλοις έχει επιλέξει να ζει μακριά από τα μητροπολιτικά κέντρα που είτε θέλουμε είτε όχι είναι το κύκλοτρο μέσα στο οποίο κινούνται και αναδεικνύεται πιο εύκολα η δουλειά ενός εικαστικού.

Την παρακάτω συνέντευξη είπαμε να την κάνουμε χαλαρά γι αυτό και κάτσαμε αργά το βράδυ στο messenger και αρχίσαμε να πληκτρολογούμε οπότε ότι διαβάσετε παρακάτω είναι προϊόν ατόφιο και δεν έχει υποστεί editing (μόνο κάτι καληνύχτες που πέσαν στο τέλος και κάτι φιλικά γαμοσταυρίδια)  

*Έτοιμος? Πάμε?

>Γιαπ…

*Λοιπόν θα ξεκινήσω με μια ερώτηση ανορθόδοξη σε επίπεδο σειράς αλλά αυτή θέλω να σου κάνω και όχι κάποια πιο βιογραφικού χαρακτήρα. Τη λέξη πουαντιλιστής που σου προσάπτω ή μάλλον σου υποσημειώνω δέχεσαι ότι αν μη τι άλλο χαρακτηρίζει κάποια περίοδο των έργων σου?

>Οι ανορθόδοξες είναι πάντα οι πιο ενδιαφέρουσες. Οπωσδήποτε πριν από κανά δυο τρία χρόνια (τέσσερα ίσως) ήμουν ολιγον πουαντιλιστής.

*Αυτό βγήκε από κάποιο πειραματισμό με τη φόρμα ή το θεώρησες αναγκαίο μέσο εκείνη την περίοδο για να εκφραστεί ένα συγκεκριμένο αισθητικό δόγμα από πλευράς σου?

>Και τα δύο θα έλεγα. Ότι κι αν προκύψει στη δουλειά μου βγαίνει μέσα από πειραματισμό που μπορεί να καταλήξει και σε αναγνωρίσιμες αισθητικά καταστάσεις και μετά χρησιμοποιώ για τις ανάγκες του κάθε έργου τα αποτελέσματα αυτού του πειραματισμού

P1030113

*Η φόρμα και το πως πρέπει να εξελίσσεται είναι πιστεύω αίτημα/ζητούμενο κάθε εικαστικού αλλά θαρρώ πως και εσύ έχεις απηυδήσει μερικές φορές από τις φάσεις που ένας καλλιτέχνης βρίσκει μια μανιέρα και την επαναλαμβάνει στο άπειρο. Ο Φασιανός είναι ένα κλασσικό παράδειγμα κατά την προσωπική μου άποψη.

>Για μένα αυτό είναι ο θάνατος της δημιουργικής διαδικασίας, αν και δεν είναι τόσο απλό, μπορεί κάποιος να φαίνεται σα να επαναλαμβάνεται μερικές φορές αλλά να υπάρχει ουσιαστικά λόγος που γίνεται όπως στον Μοράντι. Ο Φασιανός είναι ένας καλλιτέχνης που προσωπικά εκτιμώ αλλά δυστυχώς έχει πέσει σε αυτή την παγίδα.

*Black out έχεις πάθει ποτέ? Στο συγγραφικό τομέα σου πιστοποιώ ότι ισχύει και δε σε σώζουν μήτε μονοπάτια τύπου δισκοκριτικές κλπ που έχουν μικρή έκταση. Υπάρχουν φορές που δεν έχεις ιδέες ή έχεις φτάσει δραματικά στην άκρη του δρόμου με τα εκάστοτε εκφραστικά (φραστικά στην περίπτωση μου) μέσα. Προσωπικά το έχω νιώσει και με τη μουσική σε επίπεδο ενασχόλησης με τους δίσκους /παραγωγές/live κλπ/ Εσύ πως το αντιμετωπίζεις?

>Μία φορά μόνο μου έχει συμβεί αλλά για λόγους εξωκαλλιτεχνικούς χαχαχα. Περνούσα μια έντονη ερωτική απογοήτευση και είχα παντελώς σβήσει για να ένα μικρό ευτυχώς διάστημα. Από κει και πέρα μικροσκαμπανεβάσματα. Κατά τα άλλα δε σταματάω ποτέ να δουλεύω. Δεν περιμένω την έμπνευση, απλώς κάποια στιγμή βρίσκεις ένα ρυθμό που γίνεται η καθημερινότητα σου.

*Αυτό που λες είναι απόλυτα σωστό. Η έμπνευση έρχεται μόνο μέσα από τη δουλειά. Μιας και μιλάμε όμως για το πως ο εξώτερος του εκφραστή χώρος επιδρά στο έργο του θα πρέπει να μου δώσεις σε πλήρη έκταση (συναισθηματική και πραγματιστική) το πως βιώνεται ένας εικαστικός όπως εσύ, που κινείται πάνω σε μοντερνιστικούς δρόμους πάνω στον καμβά να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που κινείται με ρυθμούς πέρα από αυτούς της αστικής νεύρωσης ?

*Κατ’ αρχήν το ότι βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον απομονομένο ήσυχο και μη αστικό με βοήθησε πάρα πολύ. Είχα τον απαραίτητο χρόνο και την ηρεμία να βυθιστώ μέσα σε αυτό που κάνω και να βρω μία συγκέντρωση που ίσως στην πόλη να μην την έβρισκα. Το τοπίο και η απομόνωση είναι δύο από τα κυρίαρχα στοιχεία που με κινητοποιούν. Το τοπίο όχι κυρίως σαν μια ρεαλιστική εικόνα του χώρου γύρω μου αλλά σαν ιδέα. Σαν ένα αυτοπορτραίτο μου ενώ έχω λιώσει και έχω ποτίσει με τον εαυτό μου τον ορίζοντα.

P1030094

 

*Αυτή η απόσταση σου από το κέντρο τι δυσκολίες έχει γεννήσει? Δεν ήσουν πάντοτε εκτός Αθήνας επίσης. Πως κρίνεις τη δημιουργικότητα σου σε σχέση με αυτόν τον παράγοντα?

>Η απομόνωση μπορεί να βοηθά με τον τρόπο που περιέγραψα παραπάνω αλλά δεν είναι και πολύ εύκολη κατάσταση. Έχοντας ζήσει τα περισσότερα χρόνια στην Αθήνα από ότι στα Τρίκαλα έχω αναπτύξει δεσμούς και με ανθρώπους και με καταστάσεις εκεί. Νιώθω σαν Αθηναίος που είναι σε μόνιμες διακοπές. Επίσης είναι αρκετά δύσκολο να παρακολουθήσω την καλλιτεχνική κινητικότητα της Αθήνας από κοντά. Δεν αρκούν οι επισκέψεις, χρειάζεται να έχεις μια συνεχόμενη επαφή για να μπορέσεις να πάρεις μέρος σε καταστάσεις. Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι η λύση θα ήταν να ζω τη μισή χρονιά εκεί και την άλλη μισή εδώ

*Προς το παρόν όμως δε σκέπτεσαι να διαλύσεις τη συνθήκη αυτή και να κατέβεις Αθήνα, σωστά? Ή σε οποιοδήποτε άλλο μητροπολιτικό κέντρο…

>Πάντα το σκέφτομαι. ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΠΑΡΩ ΑΠΟΦΑΣΗ.

*Να ρωτήσω κάτι που με τυραννά κυριολεκτικά κάθε φορά που πηγαίνω σε εκθέσεις ζωγραφικής της ημεδαπής (η αλλοδαπή την είδε την παγίδα και απομακρύνθηκε πριν μερικά χρόνια)? Πιστεύεις ότι έχει πέσει σε ένα τέλμα η ζωγραφική επειδή εδώ στην Ελλάδα δεν έχει αφομοιωθεί ακόμα η έλευση της ηλεκτρονικής εποχής αλλά και γενικότερα της μητρόπολης ως κυψέλης και καθημερινής πραγματικότητας και ως εκ τούτου όλο κάτι νατουρέλ βήτα κατηγορίας και ψευδομοντερνισμούς της πλάκας βιώνουμε στις γκαλερί?

>Δεν το πολυπιστεύω ότι ευθύνεται η μη αφομοίωση της ηλεκτρονικής εποχής. Η άποψη μου είναι ότι δυστυχώς στους επίσημους χώρους τέχνης σπάνια θα συναντήσουμε τέχνη. Έχω την αίσθηση, για να μην πω βεβαιότητα, ότι τις περισσότερες φορές αυτοί που επιδιώκουν περισσότερο να εμπλακούν με αυτούς τους χώρους είναι κυρίως εκείνη που δεν ενδιαφέρονται πραγματικά να μην είναι το έργο τους «β κατηγορίας» ή ψευδομοντερνισμός. Νομίζω ότι ο τρόπος που λειτουργούν οι γκαλερί είναι αντικαλλιτεχνικός και για λόγους οικονομικού συμφέροντος αλλά δυστυχώς πολλές φορές και από απουσία σοβαρής προσωπικής αισθητικής.

P1030075

*Τσακώνεσαι πάνω σε ζητήματα αισθητικής αποτίμησης με «συναδέλφους» εικαστικούς? Εννοώ αν ανοίγουν διαδικτιακώς συζητήσεις όπου διαπιστώνεις απόσταση και διάσταση απόψεων…

>Ουσιαστικά δύο είναι τα στρατόπεδα στην Ελλάδα και τα επισήμανες και εσύ προηγουμένως. Ο νατουραλισμός και ο ψευδομοντερνισμός. Προσπαθώ να απέχω και από τα δύο.

*Η έννοια του προβοκάτορα, αυτού που διαλύει στην Τέχνη για να συνθέσει εκ νέου μια νέα πλατφόρμα σκέψης στην κοινωνία με το μέσο που χρησιμοποιεί, πιστεύεις ότι έχει λάβει τέλος ή με τους Νταντάδες και τον Πόλλοκ και τον Γουόρχολ?

>Δεν έχει λάβει τέλος. Απλώς δε γνωρίζουμε τη μορφή θα έχει την επόμενη φορά που θα συμβεί.

P1030097

*Έχουν όμως τα τελευταία χρόνια συμβεί ανάλογα πράγματα? Ο Τζέφ Κουνς ήταν προβοκάτορας?

>Πρέπει να ομολογήσω ότι δε γνωρίζω πολύ καλά το έργο του. Αλλά από όσο έχω δει δεν είμαι σίγουρος ότι μετακινήθηκε πάρα πολύ από ότι είχε είδη συμβεί. Ο κόσμος της τέχνης αρέσκεται στο να τα αλλάζει ή να θεωρεί ότι αλλάζουν τα πράγματα πολύ γρήγορα, μάλλον έτσι τον βολεύει. Ο Τσαρούχης είχε πει πως αν η τέχνη αλλάζει χρειάζεται να περάσουν χιλιετηρίδες και άμα, όχι κάθε δέκα χρόνια… Γενικώς βιαζόμαστε. Εδώ δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να πάρουμε μια ιδέα του τι ή πια είναι η ιστορία της τέχνης του 20ου αιώνα και θέλουμε κάθε 5 χρόνια να την αλλάζουμε.

Για να επιστρέψω σε αυτό που είπαμε παραπάνω, νιώθω ότι πραγματική δημιουργική πρόθεση έχουν άνθρωποι που δεν εγκλωβίζονται στην προσμονή της επόμενης έκθεσης σα να ζουν μόνο για αυτό. Σαν να μην θέλουν στ αλήθεια να εργαστούν. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση σε μια έκθεση που είχα δει όπου συμμετείχαν άτομα που γνώριζα από τη σχολή όπου μετά από 3-4 χρόνια εξέθεσαν έργα από τις πτυχιακές τους. Και δεν έτρεχε κάστανο… Δεν μου άρεσε αυτή η εικόνα καθόλου.

*Το πρόβλημα όπως είπε πολύ σωστά κάποια στιγμή ένας φίλος είναι ο Δαλιανίδης και μερικοί άλλοι σκηνοθέτες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που παρουσίασαν το μοντερνισμό ως μια ρέμπελη κατάσταση κάποιων αργόσχολων που πετούσαν μπογιές σε έναν καμβά, οπότε (αν και δικαιολογημένα μιας και υπήρχε όντως αυτή η εικόνα στο συλλογικό ασυνείδητο) ενίσχυσαν και εδραίωσαν αυτή την περσόνα του χαζοσοφιστικέ μαλάκα μουσάτου σκατοζωγράφου οπότε αν πάμε να πετάξουμε μπογιές πια θα θυμίζουμε την Ρένα Βλαχοπούλου, χααχαχαχαχα

>αχαχαχαχα ναι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι χαζοσοφιστικέ σκατοζωγράφοι, το θέμα είναι ότι αν θελήσει να εμβαθύνει κανείς ,να ενδιαφερθεί περισσότερο για την τέχνη που ούτος η άλλως για αυτόν γίνεται θα πάψει να βλέπει τα πράγματα μονοκόμματα και επίπεδα αναγνωρίζοντας μόνο αυτό που ο περίγυρος του τού δίδαξε ως σωστό και θα μπορέσει να διακρίνει αν κάτι είναι χρυσός ή απλώς λάμπει. Ασχέτως αν έχει γίνει με πινέλο ή με βούρτσα ή με πέταμα μπογιάς ή με υπολογιστή ή δεν ξέρω και γω με τι άλλο.

 *Αυτή την περίοδο ετοιμάζεις κάτι σε επίπεδο έκθεσης ή θα σε κυνηγάμε πάλι με το δόκανο μπας και πράξεις τίποτα εν Αθήναις? Είχες κάνει και κάποιες performances πρόσφατα σχετικά στα Τρίκαλα…

>Οι performances είναι ένα άλλο κεφάλαιο που σχετίζεται πιο πολύ με το χορό με την κίνηση και λιγότερο με την εικαστική performance για μένα. Σκέφτομαι να κάνω μια τέτοια στην Αθήνα. Ελπίζω σύντομα αλλά δεν το έχω οργανώσει ακόμα.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s