ΗΜέRA # 29 / O Εκατόγχειρας του Λονδίνου

cl34

Δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις αντικειμενικά τον οιονδήποτε καινούργιο studio δίσκο του Eric Clapton. Όχι επειδή Clapton is God όπως ανέγραψαν οι τοίχοι του Λονδίνου πριν από 50 χρόνια. Όχι επειδή η διασκευή του Cocaine και το ριφ του Strange Brew τινάζουν αυτόματα τη σκόνη του χρόνου από πάνω τους όταν τοποθετηθούν στα ηχεία σου. Όχι επειδή ο Clapton έχει επιδείξει αναντίρρητα μια αξιοπρεπή στάση όλα τα χρόνια του στη μουσική μπίζνα ακόμα και όταν ήταν βυθισμένος στη ντρόγκα στα 70s. Όχι επειδή τον ξέρει ακόμα και ο μπουζουξής του Κιάμου. Όχι επειδή σεβαστό μέρος της φήμης των Bluesbreakers, Cream και Yardbirds  οφείλεται στην δεξιότητα του. Όχι επειδή διόλου τυχαία είναι ο μοναδικός καλλιτέχνης που έχει μπει τρεις φορές στο Rock and Roll Hall of Fame. Καλά και άγια όλα αυτά αλλά η ουσία βρίσκεται στα δάχτυλα του Slowhand. Ερευνητής του ιδιώματος που υπηρετεί ο Clapton ακόμα και τη δεκαετία που έβγαζε singles με την Tina Turner δεν άφησε ποτέ τη δημοσιότητα να πάει πέρα από το φράχτη που ο ίδιος έθετε. Τα έλεγε εξάλλου καις ε μία πολύ καλή συνέντευξη του στο Record Collector στο τεύχος 378 (2010). Απέτισε όχι απλώς φόρο τιμής στο απόλυτο είδωλο της ύστερης νεότητας του, τον JJ Cale αλλά φρόντισε το δικό του star status να μην επισκιάζει τον διδάσκαλο του σε καμία έκφανση της συνεργασίας τους.

Το ότι στον καινούργιο του δίσκο έχει φέρει ξανά πίσω τον δυστυχώς δυσεύρετο πια πίσω από την κονσόλα Glyn Jones είναι άλλο ένα ευτύχημα για τα δύστυχα αυτάκια μας. Και αυτό διότι το I Still Do πηγαίνει με ζεστό ήχο και μουντζώνει patches και πολύπλοκα interface με ένα όμορφο mix.

EC_IStillDo_cover-HiRes

Το ότι επίσης στον καινούργιο του δίσκο ο Clapton έχει κάνει μια ισοβαρή κατανομή διασκευών [με κορυφαία ίσως –ίσως?- την παθιασμένη εκτέλεση του Alabama Woman Blues του Leroy Carr (1905 – 1935)] και δικών του συνθέσεων, στο αναγνωρίσιμο blues rock ύφος του των τελών των 80s, μας δείχνει ότι δεν θέλει ίσως στον τελευταίο του studio δίσκο να επαναπαυτεί σε γρεζάτες διασκευές που κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν τις παραδίδει άψογα ώστε να πέσει στα μαλακά. Και λέω τελευταίος διότι ακριβώς για τους λόγους των πρώτων σειρών του κειμένου αυτού, επειδή δηλαδή ο Clapton θεωρεί τον εαυτό του μουσικό και όχι star, δήλωσε ευθαρσώς σε πρόσφατη συνέντευξη του ότι όχι μόνο σκοπεύει να χαλαρώσει τα προγράμματα περιοδειών του αλλά και να αποσύρει διακριτικά διότι οι δυνάμεις του δεν του επιτρέπουν πια να είναι στο level που ο ίδιος επιθυμεί ως παίκτης.

Όταν πριν από 3 χρόνια περίπου έκανα δισκοκριτική στον τότε νεόκοπο δίσκο του Clapton, στο Old Sock μερικοί φίλοι και συνάδελφοι με κοίταξαν σχεδόν δύσπιστα για την επιμονή μου να παρουσιάσω το νέο του δίσκο. Αυτό δεν είχε να κάνει τόσο με το νεαρό της ηλικίας τους (άρα και την εκ της συμβάσεως μη συναισθηματική ηχητική δέση με το υλικό του) αλλά με το ότι υπάρχει μια δοξασία για μία σχοινοτενή παράθεση albums από τον Άγλλο πάνω σε blues rock δρόμους [που μένουν αναλλοίωτοι σε αισθητική αλλά και πρόοδο. Κάτι που όμως δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Οι προσεκτικοί θα έχουν δει ότι υπάρχει προφανής διαφοροποίηση του Clapton από τους δίσκους στις αρχές της δεκαετίας του 90 μιας και δεξί του χέρι έχει πιο αλέγρους δρόμους ακολουθήσει και έχει εμβολιάσει τη μουσική του παλέτα με ακόμα πιο περίπλοκους ρόζους. Χώρια που τα solo της κιθάρας στα δικής του υπογραφής άσματα είναι πιο λιτά και πιο ουσιαστικά από ποτέ. Είναι ο Clapton και έχει δικό του ήχο, μπορούσε να το πούμε σχεδόν επιστημονικά. Clapton is God θα μπορούσε να το θέσει για άλλη μια φορά το swinging London που έτσι κι αλλιώς ήταν η μήτρα γένεσης του κλασσικού wall τσιτάτου.

Σημαντικές υποσημειώσεις:

* Το I Still Do, το 23ο studio album του Eric Clapton κυκλοφόρησε από την Bushbranch/Surfdog στις 20 Μαΐου.

*Μία πολύ ωραία φωτογραφία του Clapton με ελληνική υπογραφή είναι από τη συναυλία του Slowhand στην Ελλάδα το 1984 στο Σπόρτινγκ, με υπογραφή του Γιώργου Τουρκοβασίλη και η οποία βρίσκεται στο θρυλικό βιβλίο του «Τα Ροκ Ημερολόγια (Ελληνική Νεολαία και Ροκ Εν Ρολλ)» (εκδόσεις Οδυσσέας). Ο Clapton είναι με ένα θαυμάσιο καρό παντελόνι και μύστακα ολκής.

*Tο σημερινό άρθρο δεν μπορώ παρά να το αφιερώσω σε δύο dedicated οπαδούς του Eric Clapton στην Ελλάδα και προσωπικούς φίλους, τον Γιάννη Αλεξίου συνάδελφο, ψυχή του Vinyl is Back και ένα από τα καλύτερα παιδιά στην πιάτσα και στον Ανδρέα Γκομόζια (Blues Revenge), έναν θαυμάσιο κιθαρίστα που κοσμεί με την ηλεκτρική blues πενιά του τα ανά την επικράτεια halls επί δεκαετίες.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s