ΗΜέRA # 30 / Τόσο Μακριά, Τόσο Κοντά. Τρεις διαφορετικοί ελληνικοί ηχότοποι με κοινά σημεία και ουσιαστικές διαφορές

giphy

Δεν προσπάθησα σε κανένα σημείο να βρω κοινές οπτικές ηχητικής βάσης πάνω στα σχήματα που παρουσιάζω σήμερα. Ένα κοινό στοιχείο είναι ότι πέραν της αγγλόφωνης λογικής (που μάλιστα στην μία περίπτωση παρακάτω καταρρίπτεται και μάλιστα μεγαλειωδώς) υπάρχει μια συνισταμένη ηλικίας που κάνει τα πράγματα ενδιαφέροντα. Οι συντελεστές των Joalz, Kenny Freq. και ((gildedbrute)) σε καμία περίπτωση δεν είναι τα τεστοστερονικά απότοκα μίας βραδινής μάζωξης. Αποτελούνται από ανθρώπους που έχουν περάσει διάφορες περιπέτειες ηχοβολών μέσα και έξω από το κεφάλι τους, δημιουργώντας και ακούγοντας αντίστοιχα επίσης ένα μεγάλο εύρος του φάσματος από το 60 και δώθε.

Είναι επίσης παραγωγές όλες του 2016 και έχουν και ένα ακόμα στοιχείο που εμένα προσωπικά μου έχει αποκαλυφθεί και στις τρεις περιπτώσεις. Δεν διακατέχονται από την ελληναράδικη λογική «αυτό που βγάζω εγώ είναι αριστούργημα και δεν μπορεί να το κρίνει κάποιος αρνητικά σε οποιοδήποτε σημείο του». Και στις τρεις περιπτώσεις έχω γράψει στο παρελθόν αρνητικά σχόλια σε κριτικές μου, όμως και στις τρεις περιπτώσεις οι σχέσεις μας, ανθρώπινες και επαγγελματικές έμειναν ανέγγιχτες.

 

JOALZ_FAILED_TAPES_10X10CM

Γεννήτρια #1

JOALZ  *Failed Tapes E.P. 

To Failes Tapes E.P. (με την άνωθεν τρακαρισμένη μάσκα ιαπωνικού τετραθέσιου ως εξώφυλλο) είναι μια έκδοση για την φετινή Record Store Day. Το σχήμα που συγκρότησε ο Leon Segka έχει πάρει πια έναν δρόμο με δικές του αποχρώσεις και με προσωπική γραφή, αναγνωρίσιμη ακόμα και όταν αλλάζει πυξίδα πλεύσης.

Το καλύτερο track της έκδοσης έρχεται στο τέλος αυτής με μια θαυμάσια έκφανση του Φουμάρω Κοκαΐνη του Παναγιώτη Τούντα (μετονομαζόμενο εδώ ως «Roza» προς τιμήν της Εσκενάζυ που το ερμήνευσε) που στέκει μακριά από τις εύκολες αναγνώσεις παλαιών ρεμπέτικων ήχων που έχουν κομίσει στα αυτιά μας τα τελευταία χρόνια με περισσή ευκολία είτε ψευδοswing σχήματα είτε easy listening/chill out προσχώσεις. Οι Joalz εδώ αναλαμβάνουν το ρόλο του mix status μιας και το ρόλο του αρχικού στρόφαλου της διασκευής τον κινούν ο γνωστός Kreon και ο πάντα θαυμάσιος Lemos (από τις πλέον υποτιμημένες μουσικές φιγούρες αυτού του τόπου) ενώ η ερμηνεία της Νατάσσας Μιδρινού είναι απλά καταπληκτική.

 

 

Οι άλλες δύο συνθέσεις της κυκλοφορίας είναι διαφορετικές περιπτώσεις. Το Assym  είναι σαν να έκοψε κάποιος με το μαχαίρι μιας στιγμή δημιουργικότητας σε μία πρόβα της μπάντας με την κιθάρα του Δημήτρη Ζωγράφου να ορίζει το τοπίο ενώ στο Love Sweeps συναντάμε την ίσως πιο χαρακτηριστική ηχητική χλαίνη της μπάντας. Βραδύκαυστο trip hop με drone ενέσεις πάνω σε μία καθαρόαιμη συνθετική βάση και όχι πάνω σε αυτοσχεδιασμό ή τεντωμένο με το στανιό καλούπι. Θετική κίνηση με θετικά αποτελέσματα.

 

Ted

Γεννήτρια #2

Kenny Freq. * 2016 promo singles

Οι Kenny Freq. αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν μια σειρά από digital singles (4 στο σύνολο) αρχής γενομένης από τον προηγούμενο Δεκέμβρη του 2015 και μέχρι αυτές τις τελευταίες ημέρες. Η 4μελής μπάντα κάνει δουλειά στις πρόβες αυτό είναι φανερό από τα παιξίματα σε όλα τα singles.

To Real Love έχει μια καλοδεχούμενη αναφορά στα πλήκτρα του Tommy (τι εννοείτε «ποιού Tommy;»?)  και μια παράθεση από θαυμάσια φωνητικά που έχουν όχι μόνο κέφι αλλά έχουν και θαυμάσια ηχοληψία και τοποθέτηση μέσα στη μίξη και όχι σαν την κλασσική κουραστική τούρτα πλείστων των μίξεων around us. Το Half θα μπορούσε να είναι outtake των Afghan Whigs, ο στιβαρός μελοδραματισμός του σε κερδίζει αν και τα τύμπανα θα μπορούσαν να δώσουν πιο δυναμικές κορυφώσεις ακόμα και στα ενδιάμεσα της σύνθεσης.

To Your Cuisine με τις Beach Boys αναφορές στα μετόπισθεν κερδίζει τις εντυπώσεις αποκλειστικά στο πλαίσιο των φωνών αλλά και του κλαβιέ που διατρέχει τη σύνθεση χωρίς όμως να αποσπάσει περισσότερη προσοχή του ακροατή. Το Heard θυμίζει τους αριστουργηματικούς The The αλλά χωρίς η τρομπέτα του να καταφέρει να οργανώσει δομικά το ονειρικό σκέπαστρο στο οποίο καταφεύγει η μπάντα για να κερδίσει τις εντυπώσεις σε μία μάλλον άνευρη σύνθεση.

Το Honestly με το ωραία πλήκτρα του σε κατακτά με την επιτυχημένη πρόσμιξη Billy Joel και Beatles, παραμερίζοντας την έντονη αίσθηση ότι το ανέβασμα της κιθάρας είναι μια συγκεκομμένη έκδοση της γέφυρας του I Fought The Law. Το προαναφερθέν τραγούδι μαζί με το Goodbye έχουν μια ολοφάνερη διαφορετική αντιμετώπιση στην κονσόλα, μια ψυχεδελική άχλη περιδιαβαίνει τους δρόμους των οργάνων και αυτό γίνεται ακόμα πιο φανερό στο Goodbye όπου σχεδόν Byrdίζουν (αλλά όπως θα ακούγονταν οι τελευταίοι μέσα από την αναβίωση των 80s).

Το τελευταίας εσοδείας δίδυμο είναι τα τραγούδια The Price και The Hard Way που μπορεί να έχουν (επιτέλους) πιο σωστά τονισμένα τα τύμπανα σε επίπεδο λήψης και μίξης αλλά ως συνθέσεις είναι πιο αδύναμες από τις προηγούμενες κυκλοφορίες του σχήματος.

Είναι φανερό ότι οι Kenny Freq,. ψάχνουν και δοκιμάζουν. Είναι ουσιαστικές οι διαφορές μεταξύ των παραγωγών στις 4 διπλές digital κυκλοφορίες τους. H αναζήτηση θαρρώ πως πρέπει να λήξει σχετικά σύντομα διότι και τα εφόδια έχουν για απόλυτα προσωπικό ύφος (καλές γέφυρες και σωστή φωνή) και τις καλές επιρροές που προσφέρουν άπλετο χώρο για πειραματισμό πάνω στη φόρμα. Είναι αποκελιστικά στο χέρι τους η επιτυχία και αναγνωσιμότητα των τραγουδιών τους.

Προσωπικά προτιμώ το δίδυμο Honestly /Goodbye και όχι μόνο καθαρά σε επίπεδο γούστου αλλά κρίνω ότι αν καταφέρουν να αφομοιώσουν σε αυτό το πιο freak out ύφος το pop ένστικτο του Real Love θα μιλάμε για απόλυτα σύγχρονη αισθητική ήχου.

 

dimos

Γεννήτρια #3

((gildedbrute)) * Thus spoke the coward

((gildedbrute)) ονομάζεται το προσωπικό project  του μουσικού, ηθοποιού και σκηνοθέτη Δήμου Μαμαλούδη o οποίος παραδίδει νέο υλικό μετά το Byzantium Hounds (2015). Οι εμμονές αν και έχουν αφαιρεθεί τα 100άδες φίλτρα της κιθάρας του προηγούμενου δίσκου, εντούτοις κρατούν την αμερικάνικη λογική πανταχού παρούσα. Υπάρχει, παράλληλα, μια, απροσδιόριστη σχεδόν, αίσθηση των Ash στην ρυθμολογία (θα μπορούσε να πει κάποιος στον τρόπο που ορμάνε οι κιθάρες μέσα στην ενορχήστρωση) αλλά το σίγουρο είναι ότι ειδικότερα οι Dinosaur Jr. (και ας μαρτυρά ο τίτλος της 4ης σύνθεσης του Thus Spoke the Coward την αγάπη στους Sonic Youth και ειδικότερα στον ψηλέα τους, όπως και το βαλμένο στην επιβράδυνση intro από Pumkins στην ομώνυμη του τίτλου σύνθεση) που έχουν διαπεράσει μέχρι μυελού τον ((gildedbrute)).

Σαφώς πιο ανεξάρτητος από τα δεσμά που ο ίδιος ο Μαμαλούδης είχε επιβάλλει στον μουσικό του εαυτό περνά ως ((gildedbrute)) σε πιο pop υφάνσεις όπως στην καλοδουλεμένη στην κιθάρα Alexandra που ανοίγει το νέο κύκλο τραγουδιών του.

Έχει δρόμο να διαβεί ακόμα (όχι όμως και Ρουβίκωνα τουτέστιν να αλλάξει ριζοσπαστικά τη γραφή του) ο ((gildedbrute)) αλλά μόλις τον βρει μπορεί να παραδώσει στο μέλλον κομψοτεχνήματα. Στο χέρι του είναι.

Θα ήταν αδικία επίσης να μην μιλήσω για τους στίχους. Με χιούμορ ακόμα και σε αποθεώσεις του ζόφου (αν και με αυτομαστίγωση σε επίπεδο ψυχολογίας του εκάστοτε αφηγητή/ήρωα) μπορεί να χρειάζονταν ολίγη δουλειά στο επίπεδο της εκφοράς του λόγου αλλά σαφώς κερδίζουν kudos για το ανοιχτό κέρας της αφοπλιστικής ειλικρινείας τους.

To Thus Spoke the Coward μπορείτε να το ακούσετε και να το κατεβάσετε δωρεάν εδώ.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s