ΗΜέRA #53 / Γιατί πρέπει να τελειώσουν οι… (βάλτε εσείς όποιους κυρίους θέτε μετά τις τελίτσες αλλά εγώ θα πω για κάποιους συγκεκριμένους)

theend

Θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει ως κείμενο hate το παρακάτω αλλά δεν είναι. Το αντίθετο. Είναι βγαλμένο σε ήπια κατάσταση εγκεφάλου και μετά από ασφαλή συμπεράσματα και ουχί εν βρασμώ ψυχής. Η θερμοκρασία ανέβηκε μόνο στη φάση που έπρεπε για λόγους οικονομίας να επιλεγούν τρεις καλλιτεχνικές πλατφόρμες από τις πολλές που πλαταγίζουν επί σκηνής (και δίσκων κάποιες από αυτές) και επί σειρά ετών και απλά το όλο ζήτημα έχει κουράσει.

Ναι το ξέρω το αντεπιχείρημα του «τι άλλη δουλειά να κάνουν?»  αλλά θα φέρω κι εγώ το επίσης αντεπιχείρημα του (μέγιστου ) K.K. Downing που παράτησε τους Priest κι ασχολήθηκε με την κατασκευή γηπέδων golf εκμεταλλευόμενος τη μανία του για το συγκριμένο άθλημα…

Οι τρεις λοιπόν που έφτασαν στην τριάδα του «διάλυσε το χριστιανέ μου να τελειώνουμε» είναι οι εξής:

deep purple 1

*Deep Purple

Έχει παρατραβήξει το αστείο και δεν είναι καν αστείο για πολλούς από εμάς. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που έχουν τους DP για πάντα κλεισμένους στο ντουλάπι της ιστορίας μαζί με κάποιες αναμνήσεις προσωπικές τους από τα εφηβικά χρόνια αλλά σε όλους εμάς που έχουμε αγαπήσει το Made in Japan σαν ένα από τα καλύτερα live albums όλων των εποχών. Και δεν θα σταθώ μήτε καν στον Steve Morse που προσωπικά ποτέ δεν τον έχω αποδεχτεί ως μέλος της μπάντας εμμένοντας όχι μόνο σε προσωπικά κριτήρια (βλέπε τους αχώνευτους σε μένα Kansas) αλλά και σε καθαρά μουσικά μιας και το αμερικάνικο παίξιμο του Morse έρχεται σε αντίθεση με την αγγλική παρακαταθήκη ήχου. Το πρόβλημα τείνει να επικεντρωθεί πια αποκλειστικά στον Ian Gillan. Σεβαστό ότι υπάρχουν απώλειες στη φωνή του όσο και στην απόδοση όλων, μόνο εκείνος ο αεικίνητος Roger Glover θαρρώ πως γίνεται όλο και καλύτερος μπασίστας και γενικότερα μουσικός όσο περνούν τα χρόνια*. Δεν είναι μόνο τα ρούχα με τα οποία περιφέρεται επί σκηνής ο Gillan που ομοιάζουν με προσυνέδρια new age σε κτίριο της οδού Αιόλου. Είναι ένα attitude και συμπεριφορική που εισαγάγει τους Purple από μια εργατικής κοπής και χοντροκομμένης λαδόκολλας αισθητική σε ένα ημιμπουρζουά θέμα για κυρίες και maturια που δεν τιμά συνθέσεις όπως το Space Truckin’ και το Lazy.

*Προλαβαίνω τους οπαδούς του μπαρμπετφόρου Ian Paice για να σας πω ότι το drumming αυτού του ανθρώπου το λατρεύω και ενώ παίζει πάντα σταθερά και σωστά, λόγω ηλικίας απουσιάζει εκείνο ο μαλακός κεραυνός στις κόντρες του

 

BUSH

*Bush

Εκνευρίστηκα όταν έμαθα το 2014 ότι επανασυνδέθηκαν διότι αποτελούν προμετωπίδα μιας ολόκληρης κίνησης επανασυνδέσεων των χαμένων ευκαιριών των 90s. Τα κουτιά και τα racks παραμορφώσεων των Bush δεν μπορούν να ηχήσουν τραγελαφικά παράταιρα παρά στη δεκαετία που διανύουμε διότι αυτό το κομπρεσαρισμένο βαλτοτόπι στις κιθάρες το έχουν πια οι metalheads και του έχουν αλλάξει τον αντίχριστο. Και είναι αναπόδραστο όταν σε μια τέτοια περίπτωση κάνεις updαte στον ήχο πάλι παρωχημένος να ακουστείς διότι οι Bush και πολλά άλλα συγκροτήματα ήταν πρώτα ήχο και μετά συνθέσεις. Βγάλτε από το Machinehead τις παραμορφώσεις και ελάτε να γελάσωμεν παρέα ένα δροσερό απόγευμα.

Γενικά οι μπάντες που ανδρώθηκαν στα 90s καλό είναι να πάρουν το δρόμο πίσω στα σπίτια τους αναφορικά με το ζήτημα επανένωση. Η οργασμικότητα επί σκηνής αλλά και η συμπεριφορική στους δίσκους ήταν απόλυτα εξαρτημένη από ένα κλίμα ευφορίας που τώρα πια στα 40s τους δεν μπορούν να το διαχειριστούν -τα ίδια έπαθαν στη δεκαετία του 80 οι ερχόμενοι από τα 60s γι αυτό και ακούσαμε ανοσιουργήματα από τους περισσότερους.

Δεν μιλάμε για τους Doobie Brothers άδω που ακόμα και από τον τάφο δεν θα παραξενέψει κανέναν αν ακουστούν οι κιθάρες τους. Είναι διαφορετικό το κόλπο εκεί.

stomp_em_in_the_nut

*Stomp

Δεν πρόκειται για κανονικό μουσικό σχήμα αλλά για κάποιους που μπήκαν στο χώρο της μουσικής από άλλη τέχνη, αυτήν του χορού και (ελαφρώς) της performance. Και επιμένουν να κάνουν το ίδιο λάθος σημειολογικά. Να θεωρούν ότι παράγουν ήχο. Οι Stomp ουσιαστικά πήραν τις πιρουέτες τους και εμβολίζοντας τις με street wise αισθητική παρουσίασαν και τελειοποίησαν (και στην Ελλάδα πολλάκις) μία perfrormace ritual που τους κάνει darlings της γυναικείας εξέδρας και του κάθε αλεξιπτωτιστή (είτε στο χώρο των μουσικών είτε των ακροατών) που θέλει να ακούει και να βλέπει πουριτανισμούς με κίνηση και κρουστά υποστηρίζοντας διάφορες δοξασίες όπως «ο ρυθμός είναι η αρχετυπική αίσθηση της μουσικής» και διάφορα άλλα κουραφέξαλα που έχουν τόση αλήθεια όσο και το ότι «οι κορεάτες πιανίστες δεν είναι καλοί επειδή παίζουν μηχανικά». Οι Stomp κατάφεραν να στείλουν τη νότα στα σκουπίδια κερδίζοντας το χειροκρότημα από ημιθανείς εμμηνοπαυσιακές γραίες και των 2 φύλων.

Στυλιανός Τζιρίτας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s