ΗΜέRA #56 / Μικρό σημείωμα για τον ουμανισμό του θρυλικού Αλδεβαράν

Αλδεβαράν

Είχα χρόνια να το δω. Από την εποχή που η Ταινιοθήκη της Ελλάδος ήταν στην Κανάρη και μαζευόμασταν σε εκείνη την ρημαγμένη από το χρόνο αίθουσα σε διάφορα αφιερώματα. Άπας και έπεσα πάνω του σε ένα παζάρι και δεν το άρπαξα στη στιγμή το dvd του Αλδεβαράν διότι ως ταινία έχει τη δική της ιστορία αλλά και παρακαταθήκη.

Αναντίρρητα η ταινία του Ανδρέα Θωμόπουλου στέκει ως ιδιαίτερο σημείο της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής. Και αυτό διότι το Αλδεβαράν* είναι ένα αυθεντικό underground πόνημα από τα σπάνια που έχει η ελληνική παραγωγή. Προσοχή! Δεν αναφέρομαι απλά στον ανεξάρτητο (σε επίπεδο παραγωγής και διανομής) αλλά για κινηματογραφιστή που χρησιμοποιεί το μέσο για να μεταδώσει αποχρώσεις που έρχονται από κείμενα, δράσεις, ήχους της υπόγειας σκέψης υποσυνόλων της ελληνικής νεολαίας. Το Αλδεβαράν, παραγωγής του 1975, έχει μια αυθεντική nouvelle vague γραφή και ενδύεται μανδύα ελευθεριακής συνεκτικότητας σε λόγο και εικόνα, ο οποίος όμως είναι άρτια δομημένος και δεν αφήνεται παρά σε ελάχιστες στιγμές σε εμμονές ή πεπερασμένες λυχνίες φωτισμού της πραγματικότητας.

Αλδεβαράν2

Αυτό δε, που εντυπωσιάζει είναι η απομάκρυνση του Θωμόπουλου από την εύκολη στοχοποίηση. Ο Θωμόπουλος κινηματογραφεί γραίες στη λαϊκή, εφημεριδοπώλες, κουρασμένους εμπόρους, βιαστικούς διαβάτες χωρίς ποτέ να περνάει σε μια καταγγελία που μας έχει γανώσει τα αυτιά επί δεκαετίες και είναι γνώρισμα μιας αφελούς νεότητας (και μόνο εκεί συγχωρείται). Ο σκηνοθέτης δεν θεωρεί αυτούς που αποτελούν τον mainstream περίγυρο του ήρωα ως δεσμώτες ή δήμιους του. Αντιθέτως αγκαλιάζει τον κάθε άνθρωπο ο φακός του με μια πραγματική στοργή η οποία μπορεί να έχει υπαρξιακές καταβολές αλλά σε καμία περίπτωση δεν διακατέχεται από δογματισμό.

Και πραγματικά προξενεί εντύπωση πως 4 χρόνια μετά Ο Εξόριστος στην Κεντρική Λεωφόρο των Νίκου Ζερβού αναπαράγει τον αρχετυπικό οσιομάρτυρα ως ψυχολογία του κεντρικού του ήρωα. Μπορεί βέβαια αυτό να εξηγηθεί ως απότοκο μιας (πραγματικής) απογοήτευσης που βίωσαν οι πρωταγωνιστές (φανεροί και μη) του ελληνικού underground στα χρόνια της μεταπολίτευσης με την απόλυτη διάψευση των όποιων οραμάτων τους και την διελκυστίνδα μέσα στην οποία βρέθηκαν μεταξύ κυβερνώσας δεξιάς και σταλινικής αριστεράς. Στον Εξόριστο φτάνει στα όρια του μισανθρωπισμού η αποχή του ήρωα από την κοινωνία.

ekso

Το Αλδεβαράν αντιθέτως έχει μια άγρια και καινοτόμο για την ελληνική κινηματογραφική χώρα, ομορφιά. Στην πρώτη επαφή μπορεί να φέρει ένα άρωμα από το ανεπανάληπτο φιλμικό και πεσιμιστικό δίδυμο I Am Curious: A Film in Yellow/I Am CuriousA Film in Blue (1967/1968 αντίστοιχα) του Σουηδού Vilgot Sjöman αλλά τελικώς με όλο το θάνατο να υποσημειώνει κάθε πτυχή της ζωής του ήρωα που παρακολουθούμε, ο Θωμόπουλος κατάφερε να κάνει μια ταινία ύμνο στο φως.

 

Στυλιανός Τζιρίτας

*#1 Για τα πλήρη στοιχεία της ταινίας μπορείτε να δείτε εδώ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s