ΗΜέRA # 59 – Η μικροαστική ωραιοποίηση του ρεμπέτικου συμπεριφορισμού

rebe678

Στην αρχή της δεκαετίας του 80 με την αναβίωση (η οποία ξεκίνησε στη δεκαετία του 70 δισκογραφικά αλλά στα 80s πέρασε στα γλέντια) και με ένα νέο κύμα στα τελευταία χρόνια που οφείλεται σε έναν καιροσκοπικό και νεφελώδη χιπισμό το ρεμπέτικο συγκέντρωσε πολλούς ανδριάντες στα τοπία του.

Και οι ανδριάντες αυτοί σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν να κάνουν με την έξοχη μουσικότητα του είδους αλλά με την αγιοποίηση του ρεμπέτικου ως συμπεριφορική κοινωνική και πολιτική. Και είναι αστείο αυτό διότι το μεγαλύτερο μέρος των οικογενειαρχών που έχουν κάνει αγιασμό την κάθε ρεμπέτικη ηχογράφηση μέσω παρακολούθησης αποκλειστικά από αναρτήσεις του youtube ή σε ξεφάντωμα είτε κομματικών είτε συνοικιακών γλεντιών, όχι μόνο δεν θα μπορούσε μήτε να ουρήσει δίπλα σε ρεμπέτες αλλά θα ήταν και αντίπαλος τους κοινωνικός.

Παράλληλα ένα σμάρι από διακοπάνθρωπους και μουσικά ημιμαθείς με σαφή αριστερή (εξωκοινοβουλευτική και μη) πρόσχωση και εσχάτως και αναρχική (όπως διαπίστωσα προσωπικά) κατεύθυνση προσπαθούν να οικειοποιηθούν μα καθαρά κνίτικους τρόπους την ουσία του ρεμπέτικου. Αγνοώντας (?) ότι σε επίπεδο πολιτικής σκοπιάς θα βρίσκονταν και αυτοί με τη σειρά τους αντίθετοι με τους βαθειά συντηρητικούς ρεμπέτες. Οι ρεμπέτες ήταν ιντιβιντουαλιστές με στοιχεία αγέλης και κώδικες φερμένους από ιστούς του 18ου και 19ου αιώνα που ήθελαν τυφλή υποταγή σε άγραφους νόμους αλλά και σε πασιφανής κώδικες εμφάνισης και συμπεριφοράς. Απηχούν περισσότερο μυστικές εταιρείες παρά κοινωνικό κίνημα.

Οποιοσδήποτε είναι άνω των 45 ετών θα θυμάται ότι παλαιότερα το ΚΚΕ, μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 70 λοιδορούσε το ρεμπέτικο για τις σχέσεις του με τις ουσίες. Μετά το 81-82 και με την ολοσχερή απόσχιση του πολιτικού τραγουδιού από την καθημερινότητα και με ολοφάνερο κίνδυνο να μείνει χωρίς παιάνες συνδεσμολογίας κλήθηκε το ρεμπέτικο να στελεχώσει τις κομματικές εκδηλώσεις και να μπει κάτω από την επαίσχυντη για την αισθητική και για το ίδιο τον πυρήνα σκέψης του, φράση «Ακολουθεί ρεμπέτικο γλέντι» ως κατακλείδα κάθε αφίσας του ΚΚΕ.

Το ΠΑΣΟΚ με τη σειρά του χρησιμοποίησε το ρεμπέτικο ευειδώς καλτσωμένο μοχλό πιστώνοντας του ρόλο διονυσιακό και αφήνοντας παραθυράκια για να ακούγονται και τραγούδια που αφορούσαν τις ουσίες. Αυτό συνέβαινε διότι η ασυνείδητη συμμετρικότητα των πολιτικών επιλογών του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 80 εμπεριείχε έναν ευδαιμονισμό χωρίς αύριο σε επείγουσα μάλιστα επίκληση του γλεντοκοπήματος και σε καμία περίπτωση της εσωτερίκευσης και ενδοσκόπησης που εμπεριέχει το ρεμπέτικο στην αυθεντική του μορφή.

Κάπως έτσι φτάσαμε σήμερα στο να θεωρείται το ρεμπέτικο κτήμα μιας ολόκληρης κοινωνίας ενώ στην ουσία η ίδια αυτή κοινωνία των συντηρητικών στελεχών της το πολέμησε είτε μέσω των οργάνων της τάξης είτε μέσω της περιθωριοποίησης του.

Με αυτό τον τρόπο παραποίησης/ιδιοποίησης του ρεμπέτικου αποφεύγεται ο πυρήνας του, ο οποίος σαφώς είναι ο ιντιβιντουαλισμός και το πηροδάχτυλο στην μοιρολατρία.

Και να μην νομιστεί ότι η περίφημη θεωρία σύζευξης ρεμπέτικου και blues έχει διαφορετικές ρίζες. Οι παρυφές της έχουν να κάνουν με το επίδομα ανεργίας που εισέπραξαν μουσικά διάφοροι πουρόκερς (της πένας ή της χορδής) στα μέσα στη δεκαετία του 80 όταν η μη upadate δισκοθήκη τους δεν μπορούσε να παράσχει καμία βοήθεια για ανανέωση της ίδιας της μουσικής οπτικής τους. Μπροστά σε αυτό τον επερχόμενο κόλαφο κάποιοι άρχισαν τις σοφιστείες αγνοώντας πολιτικούς, κοινωνικούς και μουσικούς παράγοντες.

Ίσχυσε ουσιαστικά η λογική του προσεταιρισμού στα προσωπικά μέτρα του καθενός του ιδεολογήματος/φιλοσοφικού στοχασμού/πολιτικού γίγνεσθαι, διατρανώνοντας ότι ο αισθητικός εγωτισμός αν αφήνεται χωρίς απάντηση/αντιπαράθεση μπορεί να παράγει τέρατα.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

One thought on “ΗΜέRA # 59 – Η μικροαστική ωραιοποίηση του ρεμπέτικου συμπεριφορισμού

  1. Άνθρωπέ μου! Τι έγραψες; Πες τα!! Πες τα, να τ’ ακούνε μερικοί, μερικοί!..
    … Δεν θα μπορούσα να το διατύπωνα καλύτερα ο ίδιος, μια και συμβαίνει να παίζω μπουζούκι και να υπηρετώ το συγκεκριμένο είδος τραγουδιού εδώ και χρόνια (αλλά πάντα πειραματιζόμενος αισθητικά επ’ αυτού). Το τι τραβάω από συνεργάτες αλλά και κοινό, που μου τα πρήζουν με την ιεροπρέπεια και το «σέβας» που (σιωπηρά) απαιτούν να δείξω ακόμη και εγώ στο πάλκο δε λέγεται…
    Το κακό, πιστεύω, οφείλεται στην έλλειψη αισθητικής παιδείας σε αυτή τη χώρα, και η τάση τα εντόπια καλλιτεχνικά πονήματα να αντιμετωπίζονται με ηθικούς και όχι αισθητικούς όρους.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s