ΗΜέRA # 60 / Οι σκλάβοι στα δεσμά του Νευρομάντη

neuro

Στην εξαιρετική νουβέλα του Θεοτόκη η δομή της επτανησιακής κοινωνίας ενώ είναι αυτή που εξασφαλίζει την ομαλότητα στη λειτουργία της καθημερινότητας αλλά και αυτής σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα σκέψης και ζωής την ίδια στιγμή υψώνεται ως φράχτης για την απόλυτη ελευθερία του ατόμου. Η στρουκτούρα της κοινωνίας (στην προκείμενη περίπτωση οι οικονομικές/κοινωνικές σέκτες) δεσμεύουν την κάθε μελλοντική κίνηση των ηρώων προς οποιαδήποτε κατεύθυνση (προσωπική και κοινωνική) υποδεικνύοντας τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται (και αυτό ίσχυε για κάθε μέλος ανεξαρτήτως του status quo όπου διέμενε στην αστική πυραμίδα) καθιστώντας έτσι απόλυτα επιτυχημένο τον τίτλο Οι σκλάβοι στα δεσμά τους.

Και η αλήθεια είναι ότι το θαυμάσιο αυτό βιβλίο των αρχών του 20ου αιώνα μου ήρθε σαν ιδανική απεικόνιση των μελών της κοινωνίας μας στον 21ο και η αφορμή δεν ήταν άλλη από μια συνέντευξη του Πέτρου Τατσόπουλου. Πέραν των όποιων διαφορών, ιδεολογικών ή γενικότερων που μπορεί να έχει κάποιος με τον κύριο Τατσόπουλο το τελευταίο πράγμα που μπορεί κάποιος να του αρνηθεί είναι η ευρυμάθεια του όπως και η χαρακτηριστική ευχέρεια λόγου. Και ήταν η τελευταία, η ίδια η γλώσσα, εργαλείο της προφορικής του καθημερινότητας αλλά και του συγγραφικού του έργου που τον έφερε πολλές φορές τα τελευταία χρόνια σε μία θέση που εκτιμήθηκε ως αλαζονική, μπουρλεσκοειδής, εριστική, προκλητική.

Η πρόσφατη συνέντευξη του έδωκε όμως μία ρήση/φράση που αποτέλεσε για μένα προσωπικά καταλύτης συνειδητοποίησης κάποιων συνισταμένων της ζωής μας και παράλληλα αφετηρία για σκέψη πάνω στο ηλεκτρονικό γίγνεσθαι. Ο κύριος Τατσόπουλος δεχόμενος κατά τη διάρκεια της συνέντευξης πολλές ερωτήσεις, straight forward κώδικα, περί της στάσης του τα τελευταία χρόνια είπε μία θαυμάσια ατάκα (την οποία μάλιστα εξήγησε αρνούμενος να την τσιτάρει, γνωρίζοντας ότι έτσι θα αναιρούσε το ίδιο το περιεχόμενο της) «Είμαστε δέσμιοι της τελευταίας μας ατάκας» υποσημειώνοντας έτσι ότι όλοι μας δεχόμεθα κριτική για το οτιδήποτε πούμε χωρίς να υπάρχει συνέχεια και συνεκτικότητα στο συνειδητό που μας κρίνει. Είναι σα να αναδυόμαστε ως τοξικές Αφροδίτες, αμολούμε μια ατάκα και η συζήτηση ξεκινά από αυτό το σημείο χωρίς να λαμβάνονται στα υποψιν όχι μόνο τα γενικότερα λεγόμενα και πεπραγμένα της ζωής μας μέχρι εκείνη τη στιγμή (χωρίς να μιλάμε για το περίφημο δικανικό «απαλλάσσεται λόγω πρότερου έντιμου βίου» αλλά για τα επιχειρήματα που αποτρέπουν τις παρερμηνείες των λεγόμενων μας) και χωρίς παράλληλα να έχουν γίνει δεκτές από την ομήγυρη και τους συζητητές οι προηγούμενες ατάκες και τα επιχειρήματα μας κατά τη διάρκεια της συζήτησης. Αυτό φυσικά και συμβαίνει ένεκα όχι μόνο της σαρκοβόρου διάθεσης που χαρακτηρίζει τους μητροπολιτικούς κανόνες (αυτή είναι αποτέλεσμα και όχι αιτία) αλλά λόγω του ότι οι ταχύτητες της πληροφορίας δρουν πολλές φορές ως δυνάστες του λόγου. Το είδαμε να συμβαίνει σε μικρογραφία κώδικα και στην γραφιστική στα 90s όπου ο λόγος θρυμματίστηκε μπροστά στο ερπυστριοφόρο των δυνατοτήτων που ανοίχτηκαν λόγω εξέλιξης και το βλέπουμε να συμβαίνει στις ημέρες μας σε όλη τη διάσταση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής (αλλά και προσωπικής σε επέκταση) διότι η έλευση του βραχύβιου «επόμενου» tred ή thread είναι σαφώς επιτακτική. Χρέος μας λοιπόν είναι να αντιληφθούμε ότι ο Νευρομάντης του William Gibson ήταν ακόμα πιο προφητικός από αυτό που νομίζαμε και να κινηθούμε ανάλογα.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s