ΗΜέRA # 67 – Τα λάθος ξεκινήματα του Charlie Parker είναι και αυτά θησαυρός ήχου

output_KpzslV

Σε αντίθεση με άλλους μουσικούς, με τον Charlie Parker δεν ξεμπερδεύεις εύκολα και για την ακρίβεια ΔΕΝ πρέπει να ξεμπερδέψεις εύκολα. Όσο και αν ακούγεται οξύμωρο αυτό ειδικότερα να σκεφθούμε τι βλέπουμε να εκδίδουν οι εταιρείες στην περίπτωση δεκάδων άλλων μουσικών (του όποιου ιδιώματος) από τη στιγμή πoυ θα φύγουν από τη ζωή ή στην περίπτωση που βαδίζουν σιγά σιγά προς την έξοδο (περιμένετε λίγο καιρό για να δείτε τι θα συμβεί με τον Eric Clapton για παράδειγμα) και όσο και να βομβαρδίζεται η εγκεφαλοχώρα μας από δεκάδες remastered editions και ηχογραφήσεις που ανακαλύφθηκαν στα τάδε ή δείνα vaults κάνοντας αδιέξοδο το να αποφύγεις τα καντήλια (προσευχής για την αξία του υλικού ή απλά σιχτιρίσματος), στην περίπτωση του Charlie Parker το ζήτημα έχει τελείως σημασία. Αυτό ακριβώς ισχύει και για τo album που μόλις πριν από ένα μήνα (την 1η Ιουλίου για την ακρίβεια) παρέδωσε η Verve σε κυκλοφορία (ηλεκτρονική και σε format 2πλου cd) και με τίτλο Unheard Bird: The Unissued Takes (1949-1952).

Ο Parker δεν ευτύχησε ποτέ να δει τα studio να αναπτύσσουν δημιουργική δυναμική πίσω από την κονσόλα. Οι δυναμικές και η αισθαντικότητα του ήχου παραγόντουσαν αποκλειστικά και μόνο από τους παίχτες και μπορεί αυτό σε ημιθανείς σε επίπεδο συνειδητότητας πιουρίστες να δίνει χαρά και ευδαιμονία αλλά οποιοσδήποτε σώφρων ακροατής θα ήθελε πολύ να έχουμε στη διάθεση μας ποιοτικότερες και ακόμα πιο ενδελεχούς ηχοληπτικού πεδίου ιχνογραφήσεις του Parker.

Παράλληλα μην ξεχνάμε για ποιον μιλάμε. Ο Parker παραμένει για μένα μια κορυφή που δεν μπαίνει καν στην κατηγορία αυτών προς κατάκτηση. Είναι απάτητη όχι ένεκα κάποιας μουσειακής λογικής ή της τετριμμένης έκφρασης ιερό τέρας αλλά λόγω του ότι οι αλλαγές που τόλμησε, έπραξε και παρέδωσε συνεπικουρούμενες από μια εξαιρετική αίσθηση της μελωδίας, μιας μοναδική συνθετικής δεινότητας και τέλος μιας ασυνήθιστα βιωματικής παντογνωσίας του συνόλου της μουσικής αλλά και του ήχου ως φαινόμενο και όχι απλά συμβάν, κατατάσσουν χωρίς καμία αμφιβολία τον Charlie Parker στην κορυφή των ανθρώπων που πρέπει να θεωρούμε ότι άλλαξαν το μουσικό χάρτη, πέρα από εποχές και πέρα από είδη/genres/ταμπέλες.

Η έκδοση της Verve περιέχει πολύλαλες και πολλαπλές εκφανσεις και συνεργασίες του Bird. Θα τον βρείτε σε σεξτέτο αλλά και σε κλασσικό κουαρτέτο όπως και σε περιπτώσεις που πίσω του υπάρχει big band. Θα τον ακούσετε δίπλα με κλασσικούς συνεργάτες όπως ο Dizzie, ο (βλακωδώς παραγνωρισμένος στην Ελλάδα) Oscar Peterson και ο Monk μεταξύ άλλων. Θα τον ακούσετε να πηγαίνει και σε latin αλλά και σε exotica σχεδόν ρυθμολογίες πάντα όμως με τον ξεχωριστό ήχο στο alto του. Προσωπικά μου αρέσει ότι η έκδοση εμπεριέχει πάρα πολλά false starts (πάρτε μια γεύση εδώ και εδώ) στα συνολικά 67 (!) tracks που φιλοξενεί. Στα σταματήματα ακούς τη φωνή όχι μόνο του ίδιου το Parker αλλά και ηχοληπτών και υπόλοιπων μελών του εκάστοτε σχήματος. Υπάρχει ένα haunting σε τέτοιες περιπτώσεις αρχειακού υλικού διότι θα ανακαλύψετε και πλευρές που δεν γνωρίζατε ότι είναι τόσο σκοτεινές (πιθανώς) όπως για παράδειγμα η χροιά και η (μη) ταχύτητα του λόγου του Charlie Parker αλλά αυτό προσμετρείται μέσα στα θετικά, σωστά?

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s