ΗΜέRA # 69 / Δεν με ενδιαφέρουν οι αγώνες αλλά με ενδιαφέρει το κοινό τους

1241705733793589095

Οι αγώνες έχουν ενδιαφέρον σαφώς διότι τρέχουν μπροστά στα μάτια μας ένα nanopicture της πορείας της ανθρωπότητας. Είτε μιλάμε για το κυνήγι της τροφής είτε για την ίδια την ανταγωνιστικότητα των ανθρώπων, η πρακτική και η ψυχολογική πλευρά δηλαδή του sapiens, τα αθλήματα περικλείουν μια ανθρωπολογική μελέτη κάθε φορά που ακούγεται το μπιστόλι του αφέτη ή η σφυρίχτρα του διαιτητή.  πραγματικότητας αναμφισβήτητα.

Οι αθλητικοί αγώνες δεν έχουν αλλάξει τόσο ριζικά ώστε να μην μπορούμε να εξάγουμε συμπεράσματα συσχετισμών/μεταφορών και αντιστοιχιών. Η λεγόμενη εμπορευματοποίηση των  αθλητικών συνάξεων και των αθλημάτων γενικότερα είναι μια ιδεοληπτική εμμονή που αγγίζει τον εξωραϊσμό των Ινδιάνων από βαρετούς χίπηδες και ευκοίλιους new agers. Αν δεν υπάρχουν έπαθλα και ανταμοιβές (υπήρχαν και στην αρχαιότητα), δεν υπάρχει η κοινωνική προβολή του νικητή και η συνεργασία του με τους φορείς εξουσίας (κυβερνητικής ή αντιπολιτευτικής, κάτι που γινόταν και στην αρχαιότητα) δε μιλάμε για αθλητή αλλά για ασκούμενο.

giphy

Πέρα όμως από τις οιμωγές για την εμπορευματοποίηση υπάρχει το ίδιο το άθλημα. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει το άθλημα ως δυναμική παρά μόνο εκεί που τελειώνει το τερέν και παραμονεύει ο θεατής. Ο μοναχικός ή μέλος ομάδας οπαδός/θεατής/φίλαθλος έχει βρει όλα αυτά τα χρόνια διάφορες σκέπες αλλά και καταιγίδες πάνω από κεφάλι του. Έχει κατηγορηθεί ως λαμβάνων το όπιο των λαών ενώ σε άλλες περιπτώσεις έχει ανακηρυχθεί ως φανταστικός ρυθμιστής των μελλούμενων (ειδικότερα όταν οι προύχοντες κάθε αθλήματος θέλουν να παραδώσουν μια μούφα με μορφή αθλητή στο κοινό ή να εξωραΐσουν την κοινωνική εικόνα κάποιου που είτε στα πλαίσια του αθλήματος είτε εκτός του τερέν/σταδίου/χλοοτάπητα έχει περάσει στο χώρο της αήθους πράξης).

Παρατηρώ περισσότερο τον θεατή παρά τον αθλητή. Είτε όταν πηγαίνω στο στάδιο/γήπεδο είτε ακόμα ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες σε μια από κοινού παρακολούθηση ενός αθλητικού γεγονότος.  Πέρα από τη χαρά ή την πραγμάτωση της θεωρίας του Έκο για τον Υπεράνθρωπο των Μαζών μέσω των προσδοκιών τους παρακολουθώ ακόμα και το πάθος τους για τα σκέλη του σώματος. Ο άνθρωπος θαυμάζει τον Άνθρωπο. Ο Άνθρωπος φθονεί τον Άνθρωπο. Ο Άνθρωπος αναδεικνύει τον Άνθρωπο. Ο Άνθρωπος κατακρημνίζει τον άνθρωπο. Παράλληλα και στο ίδιο πακέτο αντιδράσεων, χρονικά και ψυχολογικά.

wwedraftlinseyfields-1

Και πέρα από τις δεκάδες μικρολεπτομέρειες που αποτελούν ξεχωριστή μελέτη η καθεμία (κινησιολογία του καναπέ, αντιδράσεις επί πληκτρολογίων, συζητήσεις με παράλληλη θέαση προς τα τεκταινόμενα) προσωπικά με ενδιαφέρει ο τρόπος που αντιδρά/οργίζεται/οργάζεται ο άνθρωπος στην αποτυχία/επιτυχία του ινδάλματος του.

Ο θεατής αφήνει τον αθλητή πεντάρφανο όποτε τον απογοητεύ(σ)ει. Ακουμπά τα ριζά της ύπαρξης του όταν είναι κοντά στους στόχους που έχει ο θεατής εποπτευθεί ότι οφείλει να πραγματώσει. Ακόμα και στα ομαδικά αθλήματα ο αθλητής είναι μόνος του. Αν ο θεατής κατανοήσει ότι είναι και αυτός μόνος τους ίσως να έχουμε μια ενδιαφέρουσα αλλαγή.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s