ΗΜέRA # 74 / To Χέρι του Θεού ή πώς να νιώσετε κάτοικοι μπανανίας σε 432 σελίδες

maradodedios

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε πέσει σε κάποια χολιγουντιανή κατασκευή κατασκοπίας/αδρεναλίνης/action movie όπου κάποιο κράτος της Ασίας, του πρώην σοβιετικού μπλοκ, της Αφρικής και παλιότερα της Λατινικής Αμερικής όχι απλά βρίσκεται στο επίκεντρο της υπόθεσης αλλά επιδεικνύει πέρα από τα συνεχή εμπόδια στους εκάστοτε ήρωες και μια ακατάσχετη ροπή προς την παρακμή, την ασυδοσία, τον ευτελισμό βασικών συνταγματικών διατάξεων. Πάντα είχα την απορία για το πώς αισθάνεται ένας κάτοικος της Χιλής ή των Φιλιππίνων όταν βλέπει μια ανάλογη ταινία και ΝΑ που ήρθε η ώρα να το βιώσω σχετικά με την ίδια μου τη χώρα μέσα από τις σελίδες του Philip Kerr και του νέου του μυθιστορήματος με τίτλο Το Χέρι του Θεού. Για όσους πάει το μυαλό τους στην περίφημη ρήση (και κίνηση) του Μαραντόνα να τους πω ότι ορθώς τράβηξαν προς τα εκεί. Το βιβλίο είναι το δεύτερο από τη σειρά μυθιστορημάτων που παραδίδει προς βρώση ο Kerr και που ως επίκεντρο τους έχουν τον ποδοσφαιρικό κόσμο μέσα από τα μάτια και τις εμπειρίες του προπονητή και ολίγον από ντετέκτιβ Σκοτ Μάνσον (προηγήθηκε το Sudden Death).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση η υπόθεση εκτυλίσσεται κατά 97% στην Ελλάδα του σήμερα και εμπλέκονται όχι μόνο ομάδες όπως ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός αλλά παρελαύνουν και πιο συγκεκριμένα πρόσωπα (αλλά σε ανώδυνους ρόλους) όπως ο Ευάγγελος (όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται) Μαρινάκης. Ένας θάνατος στα ενδότερα μιας αγγλικής ομάδας που βρίσκεται για ένα επίσημο παιχνίδι στην Αθήνα θα δημιουργήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις εντός και εκτός χλοοτάπητα (κυριολεκτικά). Η μετάφραση του Γιώργου Μαραγκού είναι καλή (απέφυγε σχετικά αναίμακτα παγίδες λογοπαιγνίων όπως αυτό με το Good Vibrations και τους Beach Boys) ενώ η ίδια η πλοκή παρουσιάζει τα βασικά γνωρίσματα της γραφής του Kerr. Έξυπνη ιδέα, τουλάχιστον 2 καλές παράλληλες ιστορίες, ρεαλιστικοί διάλογοι αλλά όπως πάντα αδύναμο (και στη συγκεκριμένη περίπτωση αδύνατο) φινάλε. Το βιβλίο κυκλοφόρησε μέσα στο καλοκαίρι από τις εκδόσεις Κέδρος. Κάπου εδώ σταματάνε τα καλά και αρχίζουν τα περίεργα.

Πέρα από την αστεία πραγματικά επιλογή ονομάτων για μερικούς από τους Έλληνες ήρωες όπως ο προπονητής του Ολυμπιακού (Χρήστος Τρικούπης) και ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη (Κωνσταντίνος Μιαούλης) βρήκα καταρχήν εξόχως προσβλητικό το ότι έδωσε το όνομα του σημερινού πρωθυπουργού της χώρας σε έναν υπαξιωματικό της αστυνομίας (και θα το έβρισκα το ίδιο υποτιμητικό να το είχε κάνει για τον οποιοδήποτε πρωθυπουργό της Ελλάδας).

Φανταστείτε πόσο γελοίο θα θεωρούσαμε έναν Έλληνα συγγραφέα που θα έβαζε το όνομα Θάτσερ σε μια δημόσιο υπάλληλο τη δεκαετία του 80 ή Μπλερ σε έναν ΜΑΤατζή τη δεκαετία του 90 αν έγραφε ένα μυθιστόρημα που θα εξελισσόταν στη βρετανική νήσο. Πέραν αυτού όμως και με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις που αφορούν είτε ένα λαμπρό παρελθόν (αναφορές στην Ακρόπολη) ή το ανυπέρβλητο σαφώς τοπίο (μερικά κεφάλαια που εκτυλίσσονται στην Πάρο) ο Kerr αναλίσκεται σε ένα ειρωνικό μανιφέστο όπου σκιαγραφείται μια Ελλάδα που ως έρμαιο της οικονομικής κρίσης παράγει μόνο φασίστες, ανθρώπους που πετούν μπανάνες σε μαύρους ποδοσφαιριστές, διεφθαρμένους μέχρι το κόκαλο δημόσιους λειτουργούς.

Και ω! του θαύματος όλα λειτουργούν άψογα μόνο στο ξενοδοχείο που φέρει το όνομα Μεγάλη Βρετανία. Η φανερά επιτόπια έρευνα του Kerr μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να είναι σωστή (όπως για παράδειγμα στην τοποθέτηση της Γλυφάδας ως σημείο αναφοράς για τους εύπορους της Αθήνας αλλά σε άλλες περιπτώσεις, με χαρακτηριστική αυτή της Σοφοκλέους ως την περιοχή με τα κόκκινα φανάρια εν Αθήναις, προκαλεί γέλωτα). Πιστοποιείται μέσα από το διάβασμα η πολύ τουριστική έρευνα του συγγραφέα, μια και οι διαδρομές είναι σχεδόν αυτές του διωρόφου λεωφορείου που ξεσκέπαστο γυροφέρνει κάτι κόκκινους σαν τα μπαρμπούνια τουρίστες από τις αρχές του κάθε Απρίλη μέχρι και το τέλος της σαιζόν. Σύνταγμα, Ακρόπολη, Αρχαιολογικό Μουσείο, αποφυγή της Ομόνοιας από το Rough Guide ορμώμενοι, παραλιακή.

kerr3

Πουθενά δεν θα βρείτε καταγραφές της καθημερινότητας. Απουσιάζει ο περιπτεράς, ο καθημερινός πολίτης, ο επιβάτης του μετρό, ο κουλουρτζής. Και αν ακόμα όλα αυτά περνούν μέσα από το μαστορικό επιχείρημα ότι η δράση είναι μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που λόγω της θέσης του κινείται σε πολύ συγκεκριμένους χώρους (προπονητής ομάδας που έρχεται στην Ελλάδα για να παίξει ένα παιχνίδι με τον Ολυμπιακό) εντούτοις όταν βγάζεις τον ήρωα σου παγανιά στους δρόμους διότι την έχει δει ντετέκτιβ δεν μπορείς να περιορίζεις τη δράση μεταξύ ξενοδοχείου, γηπέδου, ΓΑΔΑ και Καστέλας. Βγάζει μάτι ότι έκοψες κίνηση τις φορές που ήρθες για promo υποχρεώσεις προηγούμενων βιβλίων σου και από πληροφορίες ψευδομπορζουά κατοίκων της πόλης μέσω email. Να αναφέρω την εκ μέρους του συγγραφέα δημιουργία του serial killer της ημεδαπής με το όνομα Χάνιμπαλ Λεβέντης ή θα νομίσετε ότι κάνω πλάκα?

Όσο και να συμφωνείτε ή να διαφωνείτε με την σαρωτική άποψη του κυρίου Kerr για την Ελλάδα σκεφθείτε την τυπολάγνα εικόνα που έχουμε όλοι μας για χώρες όπως η Νιγηρία, η Τζαμάικα, το Ουζμπεκιστάν, η Ουκρανία και αυτό το βιβλίο του Kerr αποδεικνύεται τελικώς ένα καλό μάθημα για όλους μας που τολμάμε να βάζουμε εύκολες ετικέτες σε λαούς, έθνη και χώρες. Δεν μαθαίνουμε παρά ελάχιστες φορές τις αντιδράσεις ανάλογων χωρών σε βιβλία, ταινίες και τηλεοπτικά σήριαλ που διέπονται από την ίδια

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s