ΗΜέRA # 75 / Το τσιχλοφουσκέ rock n roll μερικές φορές είναι θαυμάσιο

sweet

Σάββατο 27 Ιουλίου του 1985. Καλλιμάρμαρο Στάδιο @Athens και στα πλαίσια του Rock in Athens και ενώ έχουν τελειώσει πανηγυρικά και σε εκστασιασμένα βλέμματα όλων οι Cure και με αδημονία περιμένουμε τους Clash τη σκηνή αλωνίζει το περίεργο στα τότε μάτια μας ον που ονομάζεται Nina Hagen και που ελάχιστη σχέση έχω με το υλικό της αν και έχουν κυκλοφορήσει 2 δίσκοι της σε ελληνική κοπή. Στο τέλος του πολυσχιδούς μουσικά (αλλά και σε επίπεδο αισθητικής) show της, αρχίζει ένα τραγούδι το οποίο με παρασέρνει από τις πιο πίσω σειρές του πλήθους στην αρένα στις πρώτες (και ελαφρώς αποσβολωμένες αν όχι αδιάφορες) σειρές θεατών, έμπροσθεν της σκηνής. Ακολουθεί ο Αντώνης, μεγαλύτερο από εμένα και με τον άτυπο ρόλο του 22χρονου προστάτη του 18χρονου υπογράφοντα ο οποίος και με ρωτά αρπάζοντας το t-shirt από τον ώμο

«Γιατί χοροπηδάς ρε μαλάκα σαν τρελός?»

«Μα παίζει διασκευή το Ballroom Blitz!!!!!!!”

Το hard rock των Sweet, των συνθετών και πρώτων εκτελεστών του Ballroom Blitz, έχει στο συγκεκριμένο τραγούδι την τέλεια εικόνα του. Μέθοδοι νηπιαγωγείου (πάμε όλα τα παιδάκια μαζί), party 4 ever, ελαφριά υπόνοια διαστροφικού σεξ, χιούμορ στα όρια του χονδρόπετσου, βαρβιτουρικά και αμφεταμίνες, φωνητικά που μπορεί να γίνουν και καρικατούρα του ίδιου του χαρακτήρα τους (πάρτε το παρακάτω και σε μια δυναμική εκτέλεση από τους Damned).

Οι Sweet πήραν αρκετές λαθεμένες αποφάσεις στην πορεία τους σε μια μανιασμένη προσπάθεια να κρατηθούν πάνω στο τρένο της δημοσιότητας (βλέπε Love like Oxygen) αλλά παραμένουν στην καρδιά μου ως ένα από τα αγαπημένα  teenage συγκροτήματα και σαφώς ως ένα από τα πιο διασκεδαστικά (με την αυθεντική έννοια του όρου) που έχω ποτέ ακούσει.

Αποτελούν ανέκδοτο της ελληνικής μουσικής κοινότητας και την ίδια στιγμή αγαπημένοι πολλών μουσικών που ξεκίνησαν καριέρα μετά το 80-81, ειδικότερα (φυσικά) στο χώρο του hard rock. Ο υιός μου τρελαίνεται όπως τους ακούει στα ηχεία μου διότι αυτό που δεν μπορεί να ορίσει ένεκα ηλικίας ως το κλασσικό επιχείρημα εναντίον τους δηλαδή το glitter και πομπώδες τσιχλοφουσκέ rock n roll τους το θέτει ως «γραφικό» και «τραγικουλέ» αλλά η αλήθεια είναι ότι το inside joke του κλεψίτυπου rock n roll που εφάρμοσαν είχε εκτός από μερικές από τις καλύτερες παραγωγές του συγκεκριμένου ηχητικού πεδίου και απίστευτο κέφι και αυθεντική συνθετική φλέβα.

Το ότι η βιογραφία τους εμπεριέχει πιστοποιημένα τις περισσότερες αλλαγές μελών που έχει δει ποτέ μπάντα πάνω σε αυτό τον πλανήτη δεν με σταματά σε καμία περίπτωση από το να τους αγαπώ ακόμα. Μέχρι και το Give Us a Wing του 1977 οι Sweet παρέμειναν ένα απολαυστικό σχήμα glam n roll και τραγούδια όπως το Action και το Fox on the Run βατεύουν ακόμα…

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s