ΗΜέRA # 84 / Μεταφυσικές αγωνίες και garage μέχρι τελικής πτώσεως

theefour-ll

Δεν υπάρχει κανένα κόλπο στον τίτλο. Μα την Παναγία! Οι (Thee) Fourgiven ήταν βουτηγμένοι μέχρι μυελού οστών στις μεταφυσικές ανησυχίες. Μην μπερδευτεί κάποιος και νομίζει ότι προσπαθούμε με το ζόρι να φορέσουμε κάποιον ύστερο σοφιστικέ αέρα στην αμερικάνικη μπάντα που έδρασε στα garage δεδομένα στα μέσα της δεκαετίας του 80. Σε καμία περίπτωση. Απλά δεν γίνεται να παραγνωρισθεί η συνεχής αναφορά της μπάντας σε χριστιανικά και μεταφυσικά σύμβολα, όχι μόνο στο όνομα τους αλλά και σε τίτλους δίσκων και συνθέσεων. Testify!, Salvation Guaranteed, (Who Says) Sinners only pay in Hell, πάει μακριά η βαλίτσα (και αυτά είναι μόνο μερικά δείγματα) όμως σε αυτές τις αναφορές πρέπει να αναγνωρίσουμε περισσότερο μια τάση που διακατέχει την αμερικανική κοινωνία ως πολιτισμική θυρίδα εμμονών και όχι ως αποσαφήνιση κάποια θεολογικής πραγματείας. Το παράλληλο στιχουργικό οπλοστάσιο των Fourgiven το πιστοποιεί τον παραπάνω ισχυρισμό. B movies, γρήγορα αυτοκίνητα, απλουστευμένες rock n roll διακηρύξεις ελευθερίας, στοιχεία δηλαδή που είχε μεγάλο μέρος των garage σχημάτων της αναβίωσης των 80s.

Αυτό που ξεχώρισε τους Fourgiven ήταν η γρήγορη απομάκρυνση τους από το χαζοκούτι που ήθελε κάθε μπάντα του συγκεκριμένου genre να στέκεται απίκο πίσω από το κλαβιέ του (ενίοτε χασάπη στην τεχνική) χειριστή των πλήκτρων, ως θρησκευτική απόδειξη της μανίας με τα 60s. Αντίθετα η συγκεκριμένη μπάντα παρέδωσε εαυτόν στον αφηνιασμένο rock n roll με αναφορές στον Kim Fowley, τους Stones, τους Standells όπως και σε μυστήριες (για garage σχήμα) αναφορές στη reggae. Ναι σαφώς και πολύ ψυχεδέλεια αλλά μόνο στο χαοτικό χάσιμο της και όχι στις ατελείωτες περικοκλάδες ενορχηστρώσεων. Και ακόμα και το hard rock βρήκε την ενοχικής του διάστασης ύπαρξη μέσα στην τελευταία δισκογραφική κατάθεση των Fourgiven, κάνοντας μάλιστα αρκετούς ακόμα και στην ημεδαπή να στραβομουτσουνιάσουν.

Η εδώ επίσκεψη (το 1987) στα πλαίσια της περιοδείας στην Ευρώπη μαζί με τους (προγονικούς των Fourgiven) Unclaimed (του πατριάρχη Lee Joseph που άνοιγε ως επιπλεον act και solo την περιοδεία σε κάθε σταθμό της) που αποτυπώθηκε μάλιστα ένα χρόνο αργότερα και σε δίσκο από την Dionysous Records στέφτηκε με τέτοια επιτυχία που και οι ίδιοι δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν είχαν βγει στη σκηνή του Club 22 οδηγώντας μάλιστα τον Rich Coffee να πει το αμίμητο εκείνη την εποχή «Μα τι κάνετε όλοι εσείς εδώ? Στα σίγουρα ήρθατε για εμάς? Σας ευχαριστούμε από καρδιάς, στην Αμερική, ξέρετε, παίζουμε μπροστά σε κοινό το πολύ των 50 ατόμων». Και δεν ήταν καθόλου υπερβολή. Όταν το 89 έληξε η πορεία τους με 4 δίσκους στα μπαγκάζια τους (οι 2 τελευταίοι και από την Hitch Hyke στην ημεδαπή) δεν υπήρξε κανένα σεντούκι παρακαταθήκης για τους βετεράνους της garage εποποιίας. Και μπορεί ο Coffee να μας επισκέφτηκε και με την επόμενη μπάντα του, τους Tommyknockers δίνοντας μια απόλυτα επιτυχημένη συναυλία στο An όμως ο αλλόκοσμος αμερικανός δεν είχε καταφέρει να αφήσει το στίγμα που ήθελε στην αμερικάνικη μουσική.

Τα επόμενα χρόνια, το δευτερο μισό των 90s και αρχές της επόμενης δεκαετίας,  βρήκαν τον Coffee σε απόλυτη στάση άρνησης του παρελθόντος του και μια σχεδόν υποχόνδρια αντιμετώπιση του rock n roll περίγυρου, κάτι που εκφραζόταν με τσιτάτα κατά του τσιγάρου και λοιπών καταχρήσεων μέσα από την προσωπική του σελίδα και μια μάλλον απομάκρυνση από πράγματα που ο ίδιος λιβάνιζε επί σειρά ετών στα 80s. Η κυκλοφορία ενός best of τους στα 00s έφερε πάλι για λίγο τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους και πριν από ελάχιστα χρόνια μάλιστα έγιναν και μερικά live από την ξαναενωμένη μπάντα, σε μικρά clubs και με σαφή υποσημείωση ότι πρόκειται για συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου δράση και όχι ολική επανέναρξη του κινητήρα. Παρακολουθώντας δυο από αυτά στο δίκτυο (το ένα μάλιστα σε live streaming) μόνο ικανοποιημένος δεν έμεινα πρέπει να πω (ιδίας φύρας με το κάκιστοι reunion των Pussy Galore) και όχι επειδή η μπάντα δεν έπαιζε καλά. Απλά, όταν εκλείπει το βασικό χαρακτηριστικό καύσιμο κάτω από τις συνθέσεις μιας rock n roll μπάντας, δηλαδή η βιωματική επίστρωση μηδενισμού (όταν αυτή εξακοντίζεται ως μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση στην αρχική εμφύτευση των τραγουδιών στο συλλογικό συνειδητό) τότε οι ολόσωστες παραθέσεις ακόρντων και χτυπημάτων στα τύμπανα δεν μπορούν να εντυπωσιάσουν σε κανένα επίπεδο.

Όταν το σύνθημα προώθησης του δίσκου σου είναι «Rock n roll πίσω από την πλάτη του Θεού» (αναφορά στο περίφημο πάνφλετ που είχε κυκλοφορήσει με αναγραφή στα ελληνικά η Hitch Hyke για τη διαφημιστική εκστρατεία του Testify! και που κοσμεί σταθερά τους τοίχους όσων σπιτιών και αν έχω μείνει) ή μαζεύεις ένα μάτσο από μπαρουτοκαπνισμένους teenagers στο studio σου για να τους βάλεις να τραγουδήσουν την πιο αστεία και παράλληλα γεμάτη ενδιαφέροντα νοήματα διακήρυξη ανεξαρτησίας της πολιτείας της Καλιφόρνιας (California Republic Rising -ακούστε το εδώ όπως και ολόκληρο το Salvation Guaranteed) τότε οι συναυλίες λίγο μετά από το καθιερωμένο κυριακάτικο μπάρμπεκιου ηχούν κάπως ανέραστες, αν μη τι άλλο.

Στυλιανός Τζιρίτας    

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s