HMέRA # 88 / Στην θεόπνευστη αγκαλιά του Peter Brotzmann και (τριών) Πορτογάλων

ann2peterbrotzmannlast

Είναι πρωί και μου στέλνει ο φίλος και συνεργάτης σε πολλά projects, Αναστάσιος Μπαμπατζιάς ένα δίσκο. Τσέκαρε, θα σου αρέσει, αναφέρει ξερά. Διαβάζω Black Bombaim & Peter Brotzmann στο εξώφυλλο. Θα περιμένατε να αρχίσω τα σχόλια περί του μεγάλου πνευστού αλλά θα πάμε αντίθετα διότι σε τέτοιες συνεργασίας αυτός που σε τρώει είναι ο πιο άγνωστος. Αν παίξει ο Satriani με 2 νοματαίους στην rhythm section από το (τιμημένο) Καλπάκι τα βλέμματα θα στραφούν προς την εξερεύνηση και τις ληξιαρχικές πράξεις γέννησης των νεοσσών. Οι Black Bombaim λοιπόν, πέρασαν στις αρχές του 2015 σχεδόν απαρατήρητοι από τη χώρα μας παίζοντας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το που συνάντησαν οι Πορτογάλοι τον Peter Brotzmann σχεδόν δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω διότι αυτό που προσπάθησα να αποκωδικοποιήσω ως ακροατής είναι το αν μπορεί να σταθεί ο δίσκος χωρίς την ευδαιμονία που προσφέρει η επιθετικότητα του σχήματος μπροστά από τον πάντα γοητευτικά αφιονισμένο Brotzmann. Ο τελευταίος έχει τέτοια πείρα στους ώμους του που μπορεί να χρωματίσει δίσκους με διάσταση που ξεχνάς το ισχνό των υπολοίπων αυτοσχεδιαστών ενίοτε. Προσπάθησα λοιπόν να δω αν ο δίσκος μέσα σε αυτό το κομμένο σε 5 συνθέσεις τζαμάρισμα του (που όμως έχει σαφείς διαφοροποιήσεις από track σε track) κατέχει τη δύναμη να σταθεί πέρα από την πρώτη οργιώδη παρουσία του σε ακουστικά και ηχεία. Ο συνδυασμός (πετυχημένων) ακόρντων και σωστών σκασιμάτων στο επιστόμιο από έναν έξυπνα ελισσόμενο και μορφωμένο βιωματικά πνευστό πάντα σε κερδίζει στην πρώτη ακρόαση, ακριβώς λόγω του άγριου λουλουδιού που σαρκώνει στα ώτα. Από την εποχή που ο Mackay έπαιζε πάνω στην κιθάρα του Asheton και στη μετέπειτα Μαύρη Τρύπα του Μεγάλου Μήλου ο Thurston Moore αφήνιαζε πάνω στα βαρύτονα των Don Dietrich και Jim Sauter, o συνδυασμός εξάχορδης και μεταλλικού κλειδοφόρου σωλήνα αποφέρει πάντα εύκολους ηχητικούς οργασμούς στην πρώτη επαφή αλλά δυσκοίλια σε κάθε νέα επαφή με την καθημερινότητα μας.

ann2ricardomirandalast

Όμως σε τούτο το δίσκο θα ακούσετε όχι μόνο πάθος αλλά και μετρημένους παίκτες. Ο Brotzmann σε καμία περίπτωση δεν καπελώνει μήτε τους Πορτογάλους μήτε τις ενορχηστρώσεις τους. Από την άλλη μεριά η τριάδα των Ricardo Miranda (ηλεκτρική κιθάρα), Tojo Rodrigues (μπάσο) και Paulo Gonηalves (τύμπανα) δεν άλλαξε πουκάμισο θέλοντας να κολλήσει με τον φημισμένο αυτοσχεδιαστή. Δεν τόνισαν τις πιο fusion στιγμές τους απογυμνώνοντας το σκελετό των heavy ορμών τους. Καθαρόαιμες post rock αρμολογίες (που έφεραν πολύ στο μυαλό την οργισμένη πλευρά των Motorpsycho) και μεταχεντριαξιανές απλίκες φωτός μέσα σε έναν ρέμπελο ωκεανό συχνοτήτων.

Αν θέλετε να πάρετε μια ελαφριά τζούρα του τι συμβαίνει στη σύμπραξη αυτών των τεσσάρων ανθρώπων πατήστε εδώ. Ο δίσκος φέρει ως τίτλο απλά τα ονόματα των 2 μουσικών σκελών του και κυκλοφόρησε στις 22 του Σεπτέμβρη από την Lovers & Lollypops. Αν το δείτε σε κάποια λίστα με τα καλύτερα αυτοσχεδιαστικά της χρονιάς μην σας κάνει έκπληξη.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s