ΗΜέRA # 89 – John Cale/Steve Hillage/Bill Laswell – Τρεις παραγωγές(οί) που έκαναν τους οπαδούς να απορήσουν

hillage3

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα μόνο στην περίπτωση του Laswell υπήρχε σαφής συνειδητοποίηση από μεριάς του κοινού. Το ακροατήριο μόλις από τα μέσα της δεκαετίας του 80 άρχισε να προσέχει ζητήματα που άπτονται της παραγωγής, πριν αυτό το σκέλος αφορούσε συζητήσεις περισσότερο μεταξύ των μελών της μουσικής κοινότητας και δεν άγγιζε τον μέσο ακροατή. Οι κριτικοί της εποχής επίσης δεν έδιναν μήτε μισή γραμμή στα κείμενα τους ακόμα και όταν είχαμε να κάνουμε με τρανταχτές περιπτώσεις όπως η ανεξήγητη παραγωγή του Landaou στο Back in the USA των MC5. Ακόμα και όταν ασχολήθηκαν με το μπλεγμένο κουβάρι της παραγωγής του Raw Power ο λόγος είχε να κάνει με το ότι βρισκόταν ο White Duke από πίσω (και γι αυτό δεν του είπαν τη λέξη «αίσχος»). Και ναι μεν πάντα υπήρχαν περιπτώσεις όπου οι επιλογές ήταν περίεργες (κλασσική περίπτωση το London Calling με τον Guy Stevens να μαθαίνει στους Clash τον τρόπο να φτιάχνουν δίσκους στο studio και όχι πια στο προβάδικο τους) αλλά υπήρχαν κάποιες εξόφθαλμες περιπτώσεις που ακόμα και τώρα μετά από χρόνια προκαλούν ξύσιμο του κρανίου σε πολλούς από εμάς.

Οι παρακάτω τρεις περιπτώσεις είναι μερικές από αυτές, από τις πιο τρανταχτές κατά μία έννοια, και το επίσης παράξενο είναι ότι με όλη τη θυμηδία, αμφισβήτηση και διαμαρτυρία που ξεσήκωσαν είτε στην εποχή τους είτε όταν αργότερα νεώτερες γενιές ανακάλυπταν τους δίσκους, το σίγουρο είναι ότι οι δίσκοι έμειναν κλασσικοί ακριβώς λόγω της μεταχείρισης στην κονσόλα από τους masters.

Όμως αν τσεκάρουμε προσεκτικά θα αναγνώσουμε ότι αυτή η διαφορετικότητα και η ΜΗ προβλέψιμη διαχείριση από μεριάς τους του αισθητικού φάσματος που τους παραδόθηκε από τη φάση της σύνθεσης, οδήγησε σε νέες γαίες τα σχήματα που τους εμπιστεύτηκαν.

hillage4

*Η περίπτωση του John Cale και του πρώτου δίσκου των Stooges, το 1969, εκτός του ότι βγάζει δεκάδες ανέκδοτα επιπέδου urban legend για το πως διάολο συνεννοήθηκαν οι κινούμενες τεστοστερόνες με τον σοφιστικέ άνθρωπο από τη Νέα Υόρκη, το σίγουρο είναι ότι έχει περάσει απαρατήρητη αναφορικά με την επιρροή του δίσκου. Μπορεί το Funhouse να έχει μια ωμότητα ακατανίκητη και το Raw Power να αιχμαλωτίζει λόγω της παράξενης μίξης αλλά ο πρώτος δίσκος των Stooges έχει μια ξηρότητα στον ήχο που παρέμεινε σήμα κατατεθέν για τους θιασώτες της μπάντας. Μπορεί ο ήχος του Asheton να μην αναπλάστηκε τέλεια όπως έγινε στο Funhouse (παραγωγή του Don Gallucci) αλλά ο Cale αντιλήφτηκε πολύ γρήγορα ότι όχι μόνο μάζεμα ήθελε αυτή η αφηνιασμένη ομάδα αλλά και σχετικούς χώρους για την κάθε συχνότητα. Ο Cale έκανε μια στεγνή και χωρίς στολίδια παραγωγή, της οποίας τη μίξη μπορεί να μην ακούσαμε παρά χρόνια αργότερα (ο ίδιος ο Iggy επενέβηκε και έκανε τη μίξη που ακούσαμε στην κλασσική έκδοση του δίσκου) αλλά η σχεδόν νοσοκομειακή ατμόσφαιρα στο studio επέβαλε μια αισθητική νοσηρότητα στο βαθμό του «λίαν επικίνδυνο cargo» που οδηγούσε το τελικό αποτέλεσμα στο χώρο της καλλιτεχνικής κατάθεσης και όχι της απλής καταγραφής των συνθέσεων.

hillage1

*Η περίπτωση του Steve Hillage στους Simple Minds και το Sons and Fascination (1981) ήταν ακόμα πιο περίεργη σε πρώτη εξέταση. Ο βετεράνος κιθαρίστας τον Gong (και όχι μόνο) κατέφθασε σε μια μπάντα που ετοιμαζόταν για τον τέταρτο δίσκο της και η οποία είχε έναν μόνιμο παραγωγό για τους τρεις προηγούμενους, τον John Leckie. Η φαινομενικά περίεργη συνεργασία είχε τη ρίζα της στα ίδια τα σωθικά των Simple Minds, οι οποίοι όχι μόνο των Gong ήταν οπαδοί αλλά και της γενικότερης σκηνής του Canterbury. Κάτι που δεν είναι ευρέως γνωστό (για να μην πω παραδεκτό) είναι ότι μεγάλο μέρος των ανθρώπων που συμμετείχαν και στη φάση του punk αλλά και άτομα που μπήκαν στα τέλη των 70s στα πράγματα, είχαν πραγματική αγάπη για το art rock και μπορεί να μη συζητιόταν ανοικτά ένεκα του μηδενισμού που επικρατούσε για το τι είναι πραγματικό και τι όχι στη μουσική αλλά χρόνια μετά σε συνεντεύξεις τους όλοι παραδέχτηκαν ότι άκουγαν από τα πλέον ιντελέκτσουαλ (βλέπε Soft Machine) μέχρι και τα πλέον εμπορικά (βλέπε Yes). O Hillage (στη φωτογραφία άνωθεν είναι με τον τότε μπασίστα των Simple Minds, Derek Forbes, στο σπίτι του τελευταίου) κατάφερε να βάλει σε τάξη τη μπάντα, διαχωρίζοντας τα όργανα που πριν ακούγονταν (από επιλογή της μπάντας και του παραγωγού της) σε μια ενοποιημένη ρουκέτα ήχου, υψηλοσυχνοτική μάλιστα. Ο Hillage έδωσε έμφαση στις μεσαίες συχνότητες (οι χαμηλές ήταν λίγο ταμπού για τις rock και ειδικότερα new wave μπάντες της εποχής) και έδωσε χώρο σε καθένα από τα όργανα, σπάζοντας ειδικότερα τις μπλεγμένες συχνότητες των πλήκτρων και της κιθάρας.

hillage2

*Tο ότι για πολλά χρόνια ή μάλλον ακόμα και τώρα στα αμιγώς metal περιοδικά χρειάζεται ειδική εξήγηση για το ποιος ήταν ο άνθρωπος που ανέλαβε την κονσόλα του Orgasmatron μάλλον λέει πολλά. Ο Bill Laswell στα 80s ανέλαβε αρκετά rock n roll σύνολα και η περίπτωση της συνεργασίας του με τους Motorhead στο Orgasmatron (1986) είναι μαζί με το δίσκο των Ramones και του Iggy από τις πλέον εξέχουσες και χαρακτηριστικές. Το ότι ο ίδιος ο Lemmy έχει ρίξει γαμοσταυρίδια για τη μίξη του δίσκου (αλλά όχι για την ηχοληψία) είναι άλλο ένα σημείο όπου πατάνε οι metalheads για να αγνοήσουν τον Laswell, που έτσι κι αλλιώς έχουν  σαν κάποιον που ασχολείται με ηλεκτρονικά (δεν ξέρω πόσα χαχα! να βάλω σε αυτό το σημείο). Το ότι επίσης το Orgasmatron και ως δίσκος αλλά και ως ομότιτλο τραγούδι είναι τελικά, με φανερούς μόνο νικητές του τον πρώτο δίσκο των Motorhead και το Bomber, όπου ακούγεται σωστά ο γεμάτος ήχος της μπάντας αγνοήθηκε. Ενόχλησε φοβερά για τα αυτιά εκείνης της περιόδου ότι το solo της κιθάρας βγαίνει από αναγωγές της αρμονίας του κουπλέ και όχι ως ένα επιπλέον κανάλι ήχου διότι η νομοτυπία (που προσπάθησε και ο έρμος ο Martin Birch να σπάσει, όχι πάντα επιτυχημένα και απόλυτα ελεύθερος με τους Iron Maiden) ήθελε τον axeman σαν το σύμβολο και όχι το εγγενές συστατικό της μπάντας.

Υ.Γ. Θα μπορούσε κάποιος να αναφέρει και την περίπτωση Brian Eno-U2 και την προσεδάφιση του πρώτου στα μουσικά τερτίπια των δεύτερων στο Unforgettable Fire αλλά η περίπτωση είναι διαφορετική μιας και μιλάμε για έναν άνθρωπο που κυριολεκτικά καθόρισε τον ήχο της μπάντας από εκείνο το σημείο και πέρα. Οι παραπάνω σημάδια και δοκούς προσέθεσαν στην πορεία της μπάντας με την οποία ασχολήθηκαν στις προαναφερθείσες περιπτώσεις.

Στυλιανός Τζιρίτας  

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s