ΗμέRA # 91 / O απόκοσμος κομήτης του Βαγγέλη Παπαθανασίου

rosetta456

Είναι περίεργη η θέση του Βαγγέλη Παπαθανασίου μέσα στην ελληνική κοινωνία και ακόμα ειδικότερα στην ελληνική μουσική κοινότητα. Κάποιοι μιλούν βλαχαδουρίστικα υπονοώντας έναν μεγάλο σύνθετη (Που ποτέ όμως δεν θα πάνε να αγοράσουν δίσκο του), κάποιοι άλλοι μιλούν με απαξίωση και οι υπόλοιποι αναπολούν/ανακαλούν αποκλειστικά τις ημέρες των Afrodite’s Child και του 666.

Σαφώς και παραμένει ένα ποσοστό ακροατών που τον έχει ακολουθήσει όχι μόνο στα φημισμένα soundtracks (προεξέχοντος του Blade Runner) αλλά και γενικότερα στη solo πορεία του είτε με συνεργασίες (κλασσικοί οι δίσκοι με τον Jon Anderson των Yes) όπως και οι κλασσικοί μοναχικοί του δίσκοι., αυτοί που νιώθεις τον Vangelis (επί το global) να αναμετρείται με τα πληκτροφόρα και τις γεννήτριες του. Και καμία αμφιβολία ότι υπάρχουν δίσκοι όπου είναι μάλλον άνευροι όπως το soundtrack του 1492 ή η περίφημη Mythoedia που συγκέντρωσε μύδρους για τη μπενχουρίστικη παραγωγή της on stage. Όμως ο Παπαθανασίου έχει ένα δικό του αναμφίβολα άγγιγμα και αν αυτό ακούγεται ως σχόλιο γαλιάντρας από κοινωνικό δίκτυο να εξηγηθώ.

Ο Παπαθανασίου κατέχει όχι μόνο προσωπικό και αναγνωρίσιμο ήχο αλλά και μια πολύ ιδιαίτερη εικόνα προς τον ακροατή. Σε αντίθεση με πολλούς συνοδοιπόρους συνθέτες στην ηλεκτρονική μουσική που καταφέρνει να φτάσει σε μεγάλα ακροατήρια, ο Vangelis έχει μια μοναστική διάσταση στον χειρισμό της φιγούρας του, εντός και εκτός δίσκων. Σχεδόν τον φαντάζεσαι όταν ακούς τα albums του να κάθεται και να μοχλεύει, πιέζει, ανασκαλίζει τα μηχανήματα του. Και η αλήθεια είναι ότι ελάχιστα απέχει αυτό από την πραγματικότητα. Ο Vangelis έχει ελάχιστες δημόσιες εμφανίσεις τις τελευταίες δεκαετίες και ζει μια απόμακρη, παράλληλη προς το δικό μας σύμπαν, ζωή  .

rosetta3

Η έτσι κι αλλιώς πιστοποιημένη αγάπη του για το εξώτερο του πλανήτη πεδίο, βρήκε και αυτή τη φορά σε ένα εκτός της Γης σημείο έμπνευση. Με μια ιστορία που ξεκινάει πίσω στο 2006 ο Vangelis εμπνεύστηκε και συνέθεσε περί της διαστημικής αποστολής της ESA (European Space Agency) με τον τίτλο Rosetta που μόλις πριν από λίγες ημέρες τερματίστηκε με την τερματική προσεδάφιση του Philae στον υπό παρατήρηση μετεωρίτη.

Ο δίσκος (με τον τίτλο φυσικά Rosetta) κυκλοφόρησε από την Decca στις 23 Σεπτεμβρίου με ένα θαυμάσιο εξώφυλλο που φέρει ένα σκληρό, μεταλλικό μπλε χρώμα, αναμφισβήτητα συμβατό όχι μόνο με την ρεαλιστική εικόνα αλλά και τη  φαντασιακή που έχουμε για το αφιλόξενο (γι αυτό ίσως και ακόμη πιο γοητευτικό) διάστημα. Τα μουσικά χαρακτηριστικά του Vangelis είναι αναγνωρίσιμα αν και υπάρχουν πολλά υποπεδία στο δίσκο. Το ambient υλικό των εναρκτήριων συνθέσεων του δίσκου, περνάει σχετικά γρήγορα στο γνωστό δαντελωτό στυλ του Vangelis. Σταθερή βάση ήχου στα μετόπισθεν της ηχογράφησης, μελωδία των ελάχιστων νοτών στα έμπροσθεν και turbo φίλτρα στο ενδιάμεσο. Πάντως ο δίσκος αν και έχει σε επανάληψη πολλά χαρακτηριστικά της πορείας του Παπαθανασίου σε καμία περίπτωση δεν κρίνεται ως βαρετός. Το πλέον εμπορικό σημείο του δίσκου βρίσκεται στις τρεις κεντρικές συνθέσεις: Rosetta, Philaes Descent και το Rossettas Waltz ακουμπούν  περισσότερο στην αμερικάνικη πλευρά ακρόασης του Vangelis, δηλαδή μακρόσυρτο ορχηστρικό new age. Αντίθετα υπάρχουν σημεία  όπως το Albedo 0.06 που δείχνου καθαρά ότι όταν ο συμπατριώτης μας αποφασίζει να πάει προς αμιγώς digital/ηλεκτρονικούς δρόμους σε επίπεδο αισθητικής και όχι προς τις ορχηστρικές του πλευρές ξέρει το δρόμο καλύτερα από τους περισσότερους στην πιάτσα.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s