ΗΜέRA # 96 / Η μόνιμη αντίρρηση περί του John Zorn

zorn

Γνωρίζοντας από πριν ότι θα ξεσηκώσω τη μήνη πολλών θαυμαστών και αφιονισμένων οπαδών του να διευκρινίσω ότι τα παρακάτω τα έχω ως συμπερασματική λογική έχοντας στη δισκοθήκη μου παραπάνω από 20 δίσκους του δαιμόνιου φυσητήρα και έχοντας ακούσει συνολικά πάνω από 50 δίσκους του. Θα αντιγυρίσει κάποιος ότι πρόκειται περί μικρού ποσοστού σχετικά με το εύρος της προσωπικής δισκογραφίας του John Zorn αλλά εκεί ακριβώς έγκειται η ένσταση μου. Θυμάμαι ότι όσο τυχεροί αισθανόμασταν που είχαμε δει τους Naked City στο προ ανακινήσεως Παλλάς στην τελευταία περιοδεία που έκανε το σχήμα στην έτσι κι αλλιώς βραχύβια ζωή που είχε αυτό το πραγματικά supergroup άλλο τόσο λοιπόν στα τέλη της δεκαετίας του 90 και ειδικότερα στις αρχές των 00s βρέθηκα πολλές φορές σε συζητήσεις που είχαν να κάνουν με το εξής (σχεδόν ανεκδοτικής υφής) ερώτημα: Πόσους δίσκους βγάζει ο τύπος τον χρόνο?.

Και ακόμα και αν έρθει κάποιος με πύρινη ρομφαία να υποστηρίξει ότι όχι μόνο δικαίωμα του (περί αυτού έτσι κι αλλιώς δεν τίθεται ζήτημα) αλλά ότι όντως είναι εφικτό να βρίσκεσαι κάτω από μια συνεχή συνθετική/δημιουργική παραζάλη που να σε ωθεί προς συνεχείς ηχογραφήσεις, θα αντιτείνω το εξής. Ακόμα και αν είμαι έτοιμος να δεχθώ ότι ο Zorn είναι μια μηχανή παραγωγής ιδεών δεν μπορώ να αντιληφθώ το σκεπτικό του. Δείχνει ως να διακατέχεται από μόνιμο άγχος, το οποίο δεν έχει να κάνει με καταξίωση στα μάτια του κοινού αλλά του ίδιου του εαυτού του. Και αυτό μπορεί να είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, η πλέον ορθή οδός για την παράθεση ιδεών, απαγκιστρωμένη δηλαδή ύπαρξη από τα δίχτυα της αναγνωρισημότητας/επιτυχίας/αναγνώρισης αλλά όταν αυτό περνάει σε αριθμούς πραγματικά απίστευτους αναφορικά με την ετήσια παραγωγή δίσκων με την υπογραφή του, δεν μπορείς παρά να μπεις σε σκέψεις.

Ακούγοντας τις προάλλες τη διασκευή του Zorn στο αριστουργηματικό Lonely Woman του Ornette Coleman διαπίστωσα το εξής. Ο λυρισμός του κορυφαίου συνθέτης είχε χαθεί στο βωμό μις δεξιοτεχνικής και σπινταρισμένης έκδοσης. Η σύνθεση του Coleman έχει δυναμικές (ας θυμηθούμε την τρομπέτα του Don Cherry) που σε καμία περίπτωση δε βρίσκουν χώρο στην εκτέλεση του Zorn. Τα ίδια συμβαίνουν και με τη σειρά Massada, που ναι μεν εκεί μιλάμε για σχήμα αλλά και ποιος αμφισβητεί ότι για το εγχείρημα αυτό ο Zorn πρωτοστατεί στους δρόμους που ακολουθούνται. Θαυμαστοί σε όλους τους δίσκους του σχήματος οι δρόμοι αναβίωσης/ανάπλασης ήχων και μελωδιών από τη βαθύτατη ιουδαϊκή παράδοση αλλά ενώ δεν αμφισβητείται η εμβρίθεια και η αρτιπαιξία δεν είναι τυχαίo ότι η πλέον λυρική άποψη πάνω στο εγχείρημα Massada ήρθε όταν ο Pat Metheny παρουσίασε το Tap: Book of Angels Volume 20 (2013) βασισμένο πάνω σε συνθέσεις του σχήματος.

 

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι εγχειρήματα του Zorn των τελευταίων ετών όπως το Rimbaud (2010) και το Myth and Mythopoeia (2014) είναι πραγματικά καλοί δίσκοι αλλά και πάλι προσωπικά διακρίνω μια έμφαση στη ακριβολογία και στην παραγωγικότητα και όχι συναισθηματική κατάρτιση της ηχογράφησης.

Δεν ξέρω πόσοι έχουν παρακολουθήσει τη φρενήρη δισκογραφία του τα τελευταία χρόνια που φτάνει σχεδόν του 8-10 δίσκους ανά έτος αλλά έχω ακούσει πολλούς να δηλώνουν πια κουρασμένοι, όχι τόσο στο να παρακολουθήσουν αλλά στο να ακούσουν.

Όχι τίποτε άλλο αλλά θα κινδυνέψει σε λίγο να θεωρηθεί ίδια περίπτωση με τον Buckethead και πιστέψτε δεν θέλει να βρεθεί στην ίδια πλατφόρμα αποτίμησης με τον παραλογισμένο hard/acid/prog κιθαρίστα στη συνείδηση του κοινού.

 

Στυλιανός Τζιρίτας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s