HMέRA # 99 / Η φάτνη του απροσδόκητου

po

Μερικές φορές στον χώρο του πειραματικού ήχου έχουμε το εξής περίεργο φαινόμενο. Στην προσπάθεια να ανεβρεθεί η συχνότητα, η φόρμα, το φίλτρο που θα παράξει τη νέα ηχητική γαία ξεχνιέται η αναφορά, η επίσκεψη σε μία άλλη τρομακτικά αναγκαία περιοχή. Αυτήν της έκπληξης και του αναπάντεχου. Η στόχευση στην εννοιολογική υπόσταση του ήχου μπορεί σαφώς να φέρει νέους προβληματισμούς σε ακροατή και πρώτιστα στον ίδιο το δημιουργό και ενώ είναι κάτι που θεωρείται απαραίτητο αν θέλουμε να μιλάμε για πειραματικό ήχο αυτό δε σημαίνει ότι είναι το μόνο απαραίτητο στην εξίσωση που φέρει την ηχογράφηση στα αυτιά του ακροατή. Η ύπαρξη μόνο του στοιχείου της μελέτης του ήχου αφορά αποκλειστικά τον δημιουργό, όταν ο δημιουργός αποφασίσει ότι μόνο αυτό αρκεί για την ακουστική απόλαυση του ακροατή/αγοραστή. Σε ζητήματα που τεθήκαν στη δεκαετία του 30 και έφτασαν μέχρι και σε ακραίες φόρμες στα 70s όλα ο δημιουργός τέθηκε ως ο επικεφαλής μιας σχέσης όπου ο ακροατής έπρεπε σχεδόν ενοχικά να υπομείνει τερτίπια και φορμαλισμούς ως ο αποκλειστικός υπεύθυνος για προηγούμενες συντηρητικέ φόρμες της μουσικής, κάτι που καταντά που ελέγχεται και ως θαυμαστά γελοίο αν σκεφθούμε ότι ο δημιουργός είναι υπεύθυνος για τους προγόνους του και όχι ο θεατής/ακροατής/αγοραστής -ακόμα και αν θελήσουμε να ακολουθήσουμε αυτό το μονόχνοτο μοντέλο ανάλυσης της μουσικοκοινωνικής εξέλιξης.

Το γιουνγκιανό συμβάν ως κυριολεκτικό υπόθετο της δυτικής κουλτούρας ήταν κάτι που η γενιά του 50 χρησιμοποίησε επιτυχώς για να ξεφεύγει από αυτή την μετάθεση ευθυνών και την αναίτια αιτιοκρατία της συντηρητικής φέτας του πειραματισμού. Το τυχαίο όμως ακόμα και ως στοιχείο γενναίας αποδοχής της ισοκρατής μεταξύ των πάντων, δημιουργού-ακροατή, ωδειακού-αυτοδίδακτου μουσικού, εγκεφαλικού-ενστικτώδη δημιουργού εντούτοις τελείωσε την βαθειά επιδεικτικότητα του στα μέσα της δεκαετίας του 90, απότοκο μιας γενναίας υποχώρησης του είδους μπροστά σε μία αλαλάζουσα λογική του crossover που ανάγκασε αυτοσχεδιασμό/πειραματισμό και jazz να πάρουν αποστάσεις μέχρι να κατακάτσει ο κουρνιαχτός. Στη σημερινή οικοδόμηση του σκληροί επαναλαμβανόμενου βόμβου που πολλές φορές λογίζεται ως πειραματισμός, στη σημερινή επίσης γενναία προσπάθεια να τοποθετηθεί πέρα από μόδες και ποζεριές ο αναλογικός ήχος ξανά στα σημεία όπου αρμόζει η συμβολή του, στη σημερινή ενίοτε άκριτη και άκρατη πληροφορία δεκάδων κυκλοφοριών που απελευθερωθήκαν κάτω από το άλλοθι του DIY, σε αυτήν ακριβώς την περίοδο έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθείς καλλιτέχνες όπως ο Colin Potter, που πριν από ελάχιστες ημέρες βρήκε στέγη στην Coherent States με την κυκλοφορία του Fecova που αποτελείται από 2 (σχετικά ολιγόλεπτες) ηχογραφήσεις. Να όμως που σε 10 λεπτά ξεδιπλώνεται πλήρως η ικανότητα ενός ανθρώπου που καθόλου τυχαία έχει θητεύσει με διαφορετικές ειδικότητες (αυτή του ηχολήπτη, του παραγωγού, του συνθέτη) έχει συμμετάσχει σε αυτό που δικαίως θεωρείται ως η απήχηση του Fluxus στην αγγλική μουσική κοινότητα μετά την έκρηξη του punk. Στην πρώτη σύνθεση ακούμε ένα πραγματικά περιπετειώδες ανάπτυγμα ήχου που ομοιάζει μηχανής παραγωγής σε εργοστάσιο που αποφασίζει από το βαριεστημένο ρελαντί της να προχωρήσει σε ανακατάληψη του χώρου και να κάνει του κεφαλιού της πέρα από ανθρώπινες και μηχανικές υποταγές και κανόνες. Στη δεύτερη έχουμε στην ουσία μια ευφάνταστη λειτουργία ενός κιθαρίστα που δεν σκέφτεται ως κιθαρίστας, αυτό φαντάζει να ποιείται μπροστά στα ώτα μας, ένας Buckethead με ανησυχίες πέραν του τάστου και με προσήλωση στην συναισθηματική ένταση της ηχοπλασίας. Θαυμάσιο και δυσεύρετο το πόνημα του Potter. Όχι τόσο δισκογραφικά αλλά κυρίως αισθητικά τοπία.

Στυλιανός Τζιρίτας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s