ΗΜeRA # 104 – (Ο νέος δίσκος του) Κτίρια τη Νύχτα αλλά σαφώς και της απελευθερωτικής φωταγωγίας

ktiria_th_nyxta_sygekrimena_diamerismata-cover

Ο καινούργιος δίσκος του Κτίρια τη Νύχτα (Συγκεκριμένα Διαμερίσματα/Inner Ear) έρχεται ως πιστοποίηση γνωρισμάτων του καλλιτέχνη που έχουν κατατεθει και στις προηγούμενες κυκλοφορίες του. Αν κάτι περιμένεις από τον Κτίρια είναι η καθαρότητα και αυτό λαμβάνεις στο καινούργιο του album. Ένα album που έρχεται ως μια υπερπαραγωγή κατά μια έννοια μιας και μιλάμε για έκδοση μεγέθους coffee book με δυναμικό artwork όπου αναπτύσσονται πλήρως οι στίχοι και σε δίσκο ακτίνας (όπως αρέσκονται ακόμα να λένε οι κλασικάδες της στοάς της Όπερας στην Ακαδημίας). Η ακτινολόγηση, για να κάνω και ένα ευφυολόγημα, που επιφυλάσσει στην καθημερινότητα μέσω της τέχνης του ο Κτίρια είναι από τις λίγες στην Ελλάδα. Κινούμενος σε ένα παράλληλο αλά Αρτζέντο σύμπαν βρίσκει τα απανταχού ζόμπι που ελλοχεύουν όχι μόνο στους πέρα δώθε της καθημερινότητας αλλά και στον ίδιο τον εαυτό του.

Οι στίχοι ήταν πάντα ισχυρό σημείο του Κτίρια με μια δόση καλοδεχούμενου εσχατολογικού λυρισμού, έστω και αν μερικές φορές η αυτοπαρατήρηση μπαίνει σε μεγαλύτερα από αυτά που μπορεί να αντιληφτεί και παρακολουθήσει ο ακροατής λιβάδια. Η ψυχανάλυση δεν παίρνει το πάνω χέρι σε τούτο το πόνημα, ευτυχώς τολμώ να πω διότι θα χάναμε έναν παρατηρητή της πραγματικότητας. Αντιθέτως ο μετασχηματισμός των βασικών δομών (φυσικών και συμπεριφοριστικών) του καθενός μας μπαίνει σε ένα μικροσκόπιο όπου θα αναγνωρίσει  ο καθείς σημεία της δικής του ζωής.

Ο Κτίρια από την άλλη έχει έναν μουσικό σιτοβολώνα που επιλέγει ανάλογα με την περίπτωση πόσο θα ανοίξει τη στρόφιγγα/μπουκαπόρτα και τι υλικά θα ξεμυτίσουν. Σε προηγούμενες δουλειές του ακούσαμε περισσότερο noize, περισσότερο ακουστικό υφαντό ενώ σε τούτη τη δουλειά η μελώδια αφιονισμένη και πουσαρισμένη μέσα από φίλτρα (και λογής όργανα) παίρνει αμπάριζα τις δοκούς και τις κολώνες της πόλης. Ξαναλέω και ξαναματαλέω περί πόλης διότι είναι ένας δίσκος που δεν φεύγει από τη μητρόπολη ακριβώς όσο και ο Δικαστής Ντρεντ δεν έχει δει ποτέ μήτε εκτάριο από πατατοχώραφο. Το μέταλλο και το σκυρόδεμα έχουν το δικό τους βωμό όχι θυσίας αλλά λυτρωτικής διαύγειας πνεύματος σε τούτη τη δουλειά που δεν θα ήταν καθόλου περίεργο να πιάσετε εαυτόν να ρεφραινιάζει τα τσιτάτα της. Το δε artwork του εξωφύλλου είναι παραπάνω από άψογο.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s