ΗΜέRA # 105 / Μαύροι αισθησιακοί επιβήτορες και λοιπά στερεότυπα στα πέριξ της μουσικής

258f-an-african-scene

Στο μετρό Αθηνών και για την ακρίβεια στις μικρές πλατφόρμες πάνω από τα κεφάλια των καθήμενων επιβατών όπου παραδοσιακά διαφημίζονται λογής λογής προϊόντα συνέλαβε το μάτι μου τις προάλλες μια διαφήμιση αλκοολούχου ποτού όπου πρωταγωνιστεί στη φωτογραφία ένας τρομπετίστας και το σύνθημα έχει να κάνει με την ελευθερία έκφρασης της ψυχής και άλλα τέτοια ευέλπιδα. Έχει όμως σημασία η τυπολογία και ο κώδικας του «μουσικού». Νέος, με γυαλί τελευταίας αισθητικής γραμμής και με t shirt μέσα από το κουστούμι, συν ένα καλό ρολόι (που ο art director της καμπάνιας και φωτογράφισης ξέχασε να βάλει στη σωστή ώρα –ή έστω να το πειράξει στο Photoshop- διότι όπως και να το κάνουμε αποκλείεται να παίζει ένας jazz μουσικός στις 6 το απόγευμα ή στις 6 τα ξημερώματα). Πέραν της κλασσικής σύζευξης αλκοόλ και μουσικής έχουμε λοιπόν και άλλα κλασσικά συνθήματα για το πώς είναι ο jazz μουσικός. Είναι παιδί της αστικής μαύρης τάξης, φορεί  t-shirt μέσα από το σακάκι διότι έτσι είναι ο ωραίος ο μαύρος επιβήτορας (άλλο στάνταρ που εκρέει υποσυνείδητα) και εκφράζει τις γνωστές μπούρδες περί ψυχής, όχι μουσική, όχι νότες, όχι ευρυμάθεια αλλά Soul όπως χαρακτηριστικά τσιτάρει η διαφήμιση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που υπάρχουν διαφορετικά της πραγματικότητας της μουσικής μηνύματα σε διαφημιστική καμπάνια φυσικά. Ο λευκός είναι άγριος και ρόκερ, ο μαύρος είναι ράπερ και τσακάλι του δρόμου σε άλλες περιπτώσεις. Στερεότυπα που αναπαράγονται με έναν τόσο ασφαλή τρόπο που κατορθώνουν να γίνουν πιστευτά και από ένα σημείο και πέρα λαμβάνονται ως θέσφατα. Και δεν έρχονται μόνο από το χώρο της διαφήμισης η αλήθεια είναι.  Μην ξεχνάμε ότι όταν έγινε το video Jump the Say του David Bowie (δίσκος > Black Tie White Noise /1993), όταν εμφανιζόταν σε κάποια στιγμή μια μπάντα να παιανίζει το solo τρομπέτας το έκανε ένας ηδυπαθής τρομπετίστας που με εξεζητημένο τρόπο σκούπισε τον ιδρώτα μετά το solo του (συγκρατούμαι να μην ειρωνευτώ). Η απορία έχει να κάνει γιατί αν έχεις στο solo της τρομπέτας, ένα αληθινά αξιοθαύμαστο σημείο της ενορχήστρωσης, τον ίδιο τον Lester Bowie (1941–1999 και Art Ensemble of Chicago θυμίζω) να σολάρει δεν είναι αντιληπτό γιατί στη θέση του μπαίνει ένας φασιονάτος νεανίας. Ακόμα και στην περίπτωση που ο Lester Bowie δεν μπορούσε (ή δεν ήθελε) να λάβει μέρος τότε η εικόνα θα έπρεπε να είναι πιο συμβατή και πιο σεβαστή προς το πρωτότυπο.

Μπορεί το πρόσταγμα των ημερών μας να είναι μια γενικότερη ανοχή σχετικά με την πιο μουλαρωμένη στάση του σκληρού πυρήνα των music fans που με τον τρόπο του στηλίτευε ανάλογες λογικές και φόρμες αλλά αυτή ακριβώς η απάθεια απέναντι στη δημιουργία καλουπιών και ωραιοποίησης επιτρέπει στους μελλοντικούς executives τον εκμαυλισμό και άλλων σημείων της όποιας κουλτούρας που ανθίζει πέρα από στιλιστικά και μορφολογικά πρότυπα είτε ήχου είτε εικόνας.

Στυλιανός Τζιρίτας   

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s