ΗΜέRA # 110 / Το νέο φύσημα του Jeff Parker

jeff1

Προσέχεις καταρχήν το ωραίο εξώφυλλο (βλέπε φωτο άνωθεν) που όπως μαθαίνω έχει να κάνει με το κατάστημα second hand ρούχων που διατηρούσε ο πατέρας του στα 70s. Το όνομα μπορεί σε πρώτη φάση να μην τσιγκλάει κάποιον νευρώνα αλλά και λογικό είναι διότι όχι μόνο πρόκειται για ένα όνομα που στα ελληνικά είναι ισότιμο σχεδόν του Νίκος Παπαδάκης (στο fb αν βάλετε στο ψαχτήρι τη πλατφόρμας το συγκεκριμένο όνομα θα βαρεθείτε να σκρολλάρετε) σε συχνότητα αλλά διότι δεν συνειδητοποιείς άμεσα με ποια μεγάλη μπάντα έχει μόνιμη σχέση και παράλληλο βίο. Ο Jeff Parker λοιπόν δεν είναι άλλος από τον κιθαρίστα των εκ Σικάγο κολοσσών του σύγχρονου art rock Tortoise (η παρουσία του στη μπάντα ξεκινά από το TNT [Thrill Jockey/1998] ) και τον ιδρυτή των σοφιστικέ Chicago Underground Duo (όταν ακόμα αυτοί είχαν την κατάληξη Trio) , που εδώ ενδύεται για άλλη μια φόρα όχι μόνο έναν solo μανδύα αλλά και τον καθόλου ανεκδιήγητο jazz doppelganger του. Με εκλεκτή παρέα από session μουσικούς που όμως κινούνται στη δημιουργική πλευρά του ζητήματος και όχι στην ξερή εκτελεστική ο Parker παρέδωσε μέσα στο 2016 τον 6ο προσωπικό του δίσκο, το New Breed, ο οποίος σαφώς έχει το βλέμμα στραμμένο προς την jazz.

Ομολογώ ότι η πρώτη σύνθεση που άκουσα, το Cliché με προετοίμασε για έναν ωραία ανατρεπτικό δίσκο μιας και παίζει με διακοπτόμενους ρυθμούς και παρηχητικά φωνητικά (από την Ruby Parker ) μακριά από τις ευκολίες της βαρετής vocal jazz όμως η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Δεν μιλάμε για κακό δίσκο. Ούτε για βαρετό, σε καμία περίπτωση, απλά περίμενα μια πιο δυναμική προσέγγιση σε fusion φόρμες (που ο Parler κατέχει άριστα). Οι συνθέσεις έχουν να κάνουν με τη σχολή που αναπτύχτηκε από τον Wayne Shorter χωρίς όμως να πηγαίνει σε ανατροπή του ύφους και της ενορχήστρωσης αλλά χρησιμοποιούν την παρακαταθήκη του ως βήμα για μια jazz διάσταση που έχει βασικότατες δομές από fusion των 70s. Συνθέσεις του ίδιου του Parker όλες εκτός από μια θαυμάσια διασκευή στο Visions του  Bobby Hutcherson, (βιμπραφωνίστα στην Blue Note και συνεργάτη μεταξύ άλλων των Kenny Barron, Eric Dolphy και Jackie McLean). Στο συγκεκριμένο rack μάλιστα παίζει τύμπανα ο Jay Bellerose, session μουσικός που έχει γράψει εκατοντάδες μίλια στα studios με ηχογραφήσεις ενός μεγάλου φάσματος που καλύπτουν από Primal Scream μέχρι Elton John.

Από τους ωραίους jazz δίσκους της προηγούμενης χρονιάς αλλά η αλήθεια είναι ότι προσωπικά ξαναλέω περίμενα κάτι παραπάνω από fusion και συναίσθημα. Το Slight Freedom που ακολούθησε μέσα στο 2016 είναι πολύ καλύτερο αλλά θα ασχοληθούμε άλλη στιγμή με αυτό.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s