ΗΜέRA # 125 / Διαφορετικότητες από τους 4 κυρίους

diaforetikotitesthe-best

Όχι απλώς δεν το συνηθίζω αλλά δεν το κάνω καθόλου, το να προμοτάρω δηλαδή topics που σχετίζονται άμεσα με εμένα μέσα από το blog αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, στις Διαφορετικότητες, ναι μεν επέλεξα τους ανθρώπους που θα ανέβουν στη σκηνή του basement στο 6 dogs την Παρασκευή 17 του Φλεβάρη* όπως και συντόνισα την όλη παραγωγή την οποία έκανα με αφορμή την εν λευκώ εξουσιοδότηση που μου έδωσε ο διευθυντής του σταθμού, Μάκης Μηλάτος, με την ευκαιρία των γενεθλίων του 105,5, όμως αυτοί που θα μιλήσουν είναι οι μουσικοί, οι πρωταγωνιστές της βραδιάς. Οι κύριοι ((gildedbrute)), Big Fat Lips, Bellerophone και Αντώνης Λιβιεράτος απαντούν στις ίδιες (2) ερωτήσεις. Μπορεί να ακούγεται ως ελάχιστο για να ξεδιπλώσει κάποιος το ταπεραμέντο του ως μουσική περσόνα αλλά, όπως θα δείτε και μόνοι σας, σκιαγραφείται πολύ άνετα από τις απαντήσεις τους η μουσική ( και γενικότερη) σκέψη τους.

*Η πορεία σου μέχρι στιγμής από ποιούς θεματικούς άξονες έχει επηρεαστεί?

((gildedbrute)): Οι θεματικοί μου άξονες μάλλον δεν έχουν αλλάξει πολύ από το 1999 που άρχισα να γράφω τραγούδια: Βία, χαμένες αγάπες και η αναζήτηση του θείου σε φιλοσοφικό αλλά και μεταφυσικό επίπεδο. Αυτό συν οι εκάστοτε λογοτεχνικές/κινηματογραφικές αναφορές που μπορεί να με απασχολούν ανά περιόδους. Την περίοδο που έγραφα το Thus Spoke the Coward, είχα εντυπωσιαστεί με το Blood Meridian του Cormac McCarthy και σίγουρα αποτέλεσε επιρροή στη θεματική του δίσκου.

Σε γενικές γραμμές δίνω βάση στη μουσική, αν οι στίχοι μου έχουν κάτι να πουν στον κόσμο, έχει καλώς. Αλλά δεν είναι κάτι που επιδιώκω.

Bellerophone: Υπάρχει σίγουρα μια νοσταλγία, μια αδυναμία για το παρελθόν είτε αυτό σημαίνει την πατίνα του χρόνου, είτε γενικότερα αισθητικά κριτήρια-θέματα design όπως το space echo της Roland σαν αντικείμενο, μια καρέκλα ή μια μοντέρνα κατοικία του 50-60 κτλ.). Μπορώ να πω όμως πως δεν έχω συγκεκριμένους θεματικούς άξονες. Το όνομα bellerophone προήλθε μεν από το Forbidden Planet, ο πρώτος μου δίσκος στις αρχές του 2000 είχε έντονα στοιχεία αναλογικού ήχου και ένα δυστοπικό κλίμα αλλά κοιτώντας πίσω  η μουσική μου πιο πολύ αποτελεί ηχητική αναφορά σε μουσικούς και συγκροτήματα που μου αρέσουν ή πχ στη περίπτωση του Do You Feel Lucky? της ατμόσφαιρας του χώρου που ηχογραφούσαν οι Harmonia και ο Eno παρά αποτέλεσμα επεξεργασίας κάποιου συγκεκριμένου θέματος. Είναι πιο πολύ μια ενστικτώδης διαδικασία για αυτό και δεν μπορεί εύκολα να κατηγοριοποιηθεί πέραν του γενικού όρου “ambient”.

Big Fat Lips: Δεν κάνω μουσική για ψυχοθεραπεία, δεν κάνω μουσική για εκτόνωση ούτε για να αποδράσω από τα προβλήματα, την καθημερινότητα κλπ. Για την ακρίβεια, γίνεται για το αντίθετο. Όποιος ή όποια μου αναφέρει κάτι τέτοιο, σίγουρα θα με κάνει να εκνευριστώ, γιατί με προσβάλλει ελαφρώς.

Δεν θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη μουσική, δεν με νοιάζει αν θα βγάλω χρήματα, αλλά είναι ευπρόσδεκτα, όταν έρχονται. Το 99% των συναυλιών και των κυκλοφοριών που έχω κάνει προκύπτουν από προτάσεις φίλων ή γνωστών ή από την ανάγκη να γίνουν κάποιες εκδηλώσεις και συναυλίες που θα είναι αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς και θα εξυπηρετούν συλλογικούς στόχους είτε διασκέδασης είτε ψυχαγωγικούς.

Δεν με απασχολεί να πειραματιστώ με τον ήχο. Με απασχολεί περισσότερο η σύνθεση του αποτελέσματος που προέρχεται από τις περιορισμένες ηχητικές πηγές που διαθέτω. Όσο πιο καθορισμένοι, συνηθισμένοι και γνωστοί οι ήχοι, τόσο το καλύτερο για μένα. Με νοιάζει όμως πάρα πολύ η σύνθεση, ένα αξιοπρεπές ενορχηστρωτικό αποτέλεσμα, μια καλή μίξη.

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να δημιουργήσω κάτι πρωτότυπο, ιδιαίτερο, μοναδικό ή νέο. Όταν γράφω ή παίζω μουσική θέλω να βρίσκομαι κοντά ή να προσπαθώ να προσεγγίσω τα μουσικά είδη ή τους καλλιτέχνες που θαυμάζω ή με ενδιαφέρουν. Κατά κάποιο τρόπο είναι ο δικός μου φόρος τιμής προς αυτούς. Ξεκίνησα να γράφω μουσική ως Big Fat Lips επειδή ήθελα να κάνω jungle. Δεν τα έχω καταφέρει και τώρα πια δεν έχει τόσο σημασία, μιας και ο Photek έβαλε ταβάνι στο είδος εκεί κάπου στο 1997 (αν και τα τελευταία χρόνια επανέρχεται ως hauntology).

Αντώνης Λιβιεράτος: Ο ένας από τους άξονες που έχουν καθορίσει τη μουσική μου πορεία είναι το rock ιδίωμα (κυρίως ως αισθητική και λιγότερο ως στερεότυπη φόρμα).

Ο δεύτερος είναι η αντίληψη της μουσικής σύνθεσης ως τέχνης οργάνωσης ήχων (και όχι κατ’ ανάγκη μουσικών φθόγγων).

Ο τρίτος είναι ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός.

Το μεγαλύτερο μέρος της, μέχρι σήμερα, δουλειάς μου βρίσκεται σε μία ασαφώς καθοριζόμενη περιοχή που ορίζεται, λίγο- πολύ, από τις τρεις αυτές συνιστώσες.

*Ποιοι είναι οι κανόνες που ακολουθείς (αλλά και ποιοι αυτοί που αποφεύγεις) αναφορικά με τα καινούργια πεδία που εξερευνάς κάθε φορά?

((gildedbrute)): Αν έχω ένα κανόνα, αυτός είναι «άκου όσο πιο πολύ μουσική μπορείς» και κυρίως διαφορετικού στυλ από αυτό που γράφω. Δυστυχώς (ειδικά ως σόλο performer) μου είναι αρκετά δύσκολο να αποφύγω κάποιες μανιέρες που μου φαίνονται οικίες, γι’ αυτό βασική μου επιδίωξη είναι να μετατρέψω τον ((gildedbrute)) σε φουλ μπάντα, καθώς λειτουργώ πιο δημιουργικά σε τέτοιο πλαίσιο, αρκεί να είναι ξεκαθαρισμένες οι προθέσεις των μελών εξ αρχής.

Bellerophone: Η αφαίρεση, τόσο στη χρήση των διαθέσιμων μέσων όσο και σε επίπεδο μουσικής ή ηχητικής σύνθεσης. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος προσπαθώ αφενός να περιορίσω τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή μόνο για τα βασικά όπως η ηχογράφηση και η μίξη, αφετέρου σε επίπεδο ηχητικών πηγών έχω περιορίσει το set up πάνω στο οποίο δουλεύω σε ένα παλιό modular synthesizer και ένα δύο παρελκόμενα. Αποφεύγω συνειδητά να εκμεταλλευτώ τις απεριόριστές δυνατότητες που προσφέρει ο υπολογιστής τόσο σε επίπεδο επεξεργασίας όσο και αυτοματισμών.

Το έκανα στο παρελθόν με προγράμματα όπως το MAX/MSP, ένιωσα πως δεν μπορώ να τις διαχειριστώ και κατέληξα στον σημερινό τρόπο δουλειάς πεπερασμένων και συνειδητών επιλογών στον σχεδιασμό,  ηχογραφήσεις σε πραγματικό χρόνο και ελάχιστη πραγματικά επεξεργασία. Αναφορικά με τη σύνθεση αυτή καθ’ αυτή, μακρινός στόχος και κατ’ ουσία ο κανόνας που αναφέρεις είναι η έκφραση με τα ελάχιστα, κάτι που απαιτεί πειθαρχεία, θάρρος και νομίζω πολύ δουλειά ακόμα.

Big Fat Lips: Θεωρώ πως η μουσική που κάνω ως BFL είναι πιο κοντά στην dance, club ή όπως αλλιώς λέγεται, σκηνή. Δεν έχω ακόμη εμπεδώσει τους κώδικές της, ούτε κατέχω πλήρως τις πρακτικές που χαρακτηρίζουν το είδος. Δεν είμαι καν dj. Όμως σε καμία περίπτωση δεν κάνω ηλεκτρονική μουσική με ακαδημαϊκούς όρους ούτε κάνω πειραματική ηλεκτρονική μουσική ούτε noise. Προσπαθώ λοιπόν να παρακολουθώ τις ευρύτερες εξελίξεις σε αυτή τη σκηνή και κύρια το ρυθμικό σκέλος. Η μουσική αυτή είναι πολύ ανοιχτή σε επιρροές που προέρχονται από την ευρύτερη ποπ – ροκ μουσική, όσον αφορά τον ήχο.

Προσανατολίζομαι στα ακούσματα που μου ταιριάζουν περισσότερο: dub, roots reggae, post punk τύπου Pop Group, dancehall,afro κ.α. και το πώς αυτά επηρεάζουν την κλαμπ σκηνή και μετά κάθομαι και ακούω μουσική, όχι πολύ, γενικά δεν μπορώ να ακούω πολλή μουσική, χρειάζομαι χρόνο να εμπεδώσω αυτό που ακούω κάθε φορά. Τα μέσα πολλές φορές καθορίζουν το τελικό αποτέλεσμα αλλά δεν έχω την πολυτέλεια να αλλάζω μέσα.

Έχω απλά ένα παλιό πρόγραμμα στο laptop. Όταν θέλω να γράψω κάτι το επεξεργάζομαι στο κεφάλι μου για μέρες. Σχεδόν ολοκληρώνεται εκεί. Όταν θεωρήσω ότι μπορώ να το αποτυπώσω σε ηχητική μορφή και δεν έχω ξεχάσει τίποτα, τότε κάθομαι και το τελειώνω πολύ γρήγορα, επίτηδες γρήγορα. Πολύ σπάνια επιστρέφω σε κάποιο κομμάτι για να διορθώσω ή να αλλάξω κάτι.

Αντώνης Λιβιεράτος: *Θυμάμαι πως το ζητούμενο, κάθε φορά, είναι να παράγω ότι καλύτερο μπορώ την παρούσα στιγμή με τα διαθέσιμα μέσα κι όχι να γράψω ένα «κομμάτι ορόσημο» ή να «κάνω σκόνη» κάποιον φανταστικό αντίπαλο/μουσικό.

*Δεν φοβάμαι τα λάθη. Αντίθετα, προσπαθώ να τ’ αξιοποιώ δημιουργικά. Μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα νέα πράγματα στη μουσική έχουν ως αφετηρία τους κάποιο λάθος. (Κι αυτό δεν είναι αποκλειστικά δική μου διαπίστωση).

*Προσπαθώ να μην ξεχνάω πως η εξερεύνηση ενός νέου πεδίου μπορεί οδηγήσει, απλά, σε αδιέξοδο. Όσο καλή κι αν έμοιαζε η αρχική μου ιδέα, όσο χρόνο κι αν δαπάνησα δουλεύοντας μια σύνθεση ή μια ηχογράφηση δεν διστάζω να την καταδικάσω, αυτοβούλως, στην αιώνια αφάνεια αν το αποτέλεσμα που φαίνεται να προκύπτει δεν με ικανοποιεί ως ακροατή.  Διότι, όπως είχε πει ο μέγας Στραβίνσκι, «δεν αρκεί να βιάσεις την Ευτέρπη, πρέπει να της κάνεις και παιδί«.

*6 dogs / Αβραμιώτου 6-8, Αθήνα 105 51  /Είσοδος Ελεύθερη/ Οι πόρτες ανοίγουν στις 9.00 μ.μ./ Ώρα έναρξης πρώτου set: 9+30 μ.μ.

Στυλιανός Τζιρίτας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s