ΗΜέRA # 135 / Μα ποιος είναι επιτέλους αυτός ο κύριος Smith?

Dome-of-Discovery-Skeleton

Είναι άνοιξη του 2010 και ψάχνοντας στο Μοναστηράκι μέσα σε κούτες και στοίβες με σκονισμένα cd που περιέχουν από σκισμένα Cranberries μέχρι (πολλαπλά) νούμερα από την αειθαλή σειρά Now thats what I call Hits το μάτι μου πέφτει σε ένα εξώφυλλο (βλέπε φωτό κάτω δεξιά) που ιντριγκάρει και μόνο από τη σύνθεση του. Ένας κωνοκέφαλος ασκεπής και με ελάχιστα στεφανωτά και φουντωτά μαλλιά στέκει μπροστά σε πρώτο πλάνο έχοντας πίσω του ένα αστεροσκοπείο. Όλο αυτό σε ένα σκιτσάρισμα που φέρνει τον τίτλο Judge Smith – Dome of Discovery και ως εταιρεία αναγράφεται η άγνωστη (και βραχύβια όπως απεδείχθη) Oedipus Recs. Ανοίγω το κέλυφος και μέσα μάλιστα βρίσκω το δελτίο Τύπου της κυκλοφορίας, πράγμα που σημαίνει ότι είχα πέσει σε promo copy. Στη δεύτερη κιόλας γραμμή του κειμένου διαβάζω «Van der Graaf Generator» και ότι πρόκειται για ιδρυτικό μέλος της μπάντας μαζί με τον Hammill οπότε η αγορά ήταν μονόδρομος. Στο σπίτι ανακαλύπτω έναν καθαρά θεατράλε και πειραματιστή μουσικό και στο διαδίκτυο όντως ήταν στα ιδρυτικά μέλη της μεγάλης αγγλικής μπάντας και έφυγε μόνο και μόνο επειδή μετά την έλευση του Guy Evans δεν υπήρχε χωρίς για τα (ιδιότυπα έτσι κι αλλιώς) κρουστά του παρά μόνο για δεύτερα φωνητικά.

Μετά την αναχώρηση του από τους VdGG το 1969 η πορεία του Judge Smith ήτανsmith διαφορετική σε κάθε διάσταση. Ο γεννηθείς το 1948 μουσικός παρουσιάζει συγκεκριμένες εμμονές οι οποίες επαναλαμβάνονται σε κάθε δουλειά του είτε αυτή είναι κάποια μίνι συμφωνιέτα είτε κάποιος προσωπικός δίσκος (στα όρια του rock) είτε οι στριφνές όπερες που κατά καιρούς έχει υπογράψει. Αγγλικό και κυνικό χιούμορ με πολλές αναφορές στον σουρεαλισμό , χορωδίες (κάτι που συναντάμε και στον τελευταίο του δίσκο, βλέπε παρακάτω), κιθάρες κοφτής διάστασης. Η παραγωγή δεν είναι το δυνατό του σημείο γι αυτό και πολλές φορές στο ηχογραφημένο έργο του ακούγονται σχολές ηχοληψίας που παραδίδουν με τον καιρό την ηχογράφηση στο χώρο του πεπερασμένου. Τα θεατράλε φωνητικά μπορεί να κουράσουν κάποιους αλλά οι στίχοι αποζημιώνουν και με το παραπάνω, οδηγώντας σε μια σύμπραξη του καυστικού, παράδοξου, εξεζητημένου και σαφώς τραγικού στο θεματικό τους επίκεντρο.

Ο Smith, σημειωτέον, έχει και τραγούδια με υπογραφή του στους VdGG [το Killer από το H to He, Who Am the Only One (1970) ενώ ο ίδιος μπορεί να ακουστεί στο πρώτο single του σχήματος, το People You Were Going To/Firebrand], όπως και συνεργασίες με τον David Jackson στα μετέπειτα της αποχώρησης του από τη μπάντα χρόνια. Σε αυτόν εξάλλου ανήκει και το λιμπρέτο της (μάλλον άνισης) όπερας του Hammill The Fall of the House of Usher (1991), στην οποία μάλιστα άδει και η Lene Lovich για την οποία ο Smith έχει συνθέσει τραγούδια. O δίσκος Dome of Discovery είναι πια  αποκλειστικά σε διάθεση από το iTunes. Δεν βγήκε ποτέ σε κάποια επανέκδοση ή σε άλλο φυσικό format.

Τελευταίος δίσκος του Smith είναι το Requiem Mass του 2016 που αποτελεί ηχογράφηση ενός έργου για χορωδία και ηλεκτρικά όργανα και του οποίου η αρχική σύνθεση εδράζεται πίσω στο 1975.

*Η φωτογραφία στην κορυφή του άρθρου είναι από τα εσώτερα του Dome of Discovery.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s