HMέRA # 137 / Οι φτερούγες του Κωστή Δρυγιανάκη

Kostis

Με τον Κωστή Δρυγιανάκη δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός για τρεις λόγους. Πρώτο,ν έχω παίξει σε δίσκο του, κάτι που εκ της συμβάσεως σημαίνει ότι αρέσκομαι της μουσικής του μιας και δε μιλάμε για sessionάδικη λογική συμμετοχής. Δεύτερον, ξέρω προσωπικά τον Δρυγιανάκη και τον εκτιμώ ως άνθρωπο. Τρίτον και ίσως το κυριότερο αναφορικά με τον τομέα το μουσικό, έχω βαθειά εκτίμηση στο έργο του τόσο το ηχητικό όσο και το ερευνητικό (είτε σε εμπλοκές του σε έντυπα πονήματα είτε σε ηχογραφήσεις/καταγραφές του εκκλησιαστικού μας πλούτου) και επιπλέον τον θεωρώ έναν master της τέχνης του συγκερασμού ηχογραφήσεων, σε επίπεδο μάλιστα που τον πάει πέρα από το να θεωρηθεί απλά ένας καλός concrete συνθέτης.

Όλες οι παραπάνω υποκειμενικές θέσεις μου όμως δεν θα μπορούσαν να με εμποδίσουν να παρουσιάσω τον καινούργιο του δίσκο με τίτλο Wings of Winds στην Grannyrecords. Αποτελούμενος από μία σύνθεση των 50 λεπτών και 30 δευτερολέπτων το WoW πιστοποιεί εκ νέου αυτό που γνωρίζουμε από τον Δρυγιανάκη ως συνθέτη. Με ενδιαφέρουσες πάντα εναλλαγές του διονυσιακού ήχου με αυτόν της σπηλαιώδους σιωπής, με σωστότατο χειρισμό ηχογραφήσεων συζητήσεων και φωνών, απολαυστική σκηνοθεσία των συμμετεχόντων μουσικών στην ενορχήστρωση και με πάντα ιντριγκαδόρικη ανάπτυξη και εξέλιξη της σύνθεσης. Το καλό με τον Δρυγιανάκη είναι ότι δεν ποιεί ήχο προερχόμενος από μια rock n roll ρυθμολογία, κάτι που πολύ εύκολα τον απομακρύνει από υφάλους που έχουν σχέση με το λάθος χειρισμό στο στοιχείο της έκπληξης. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει αλλά παραθέτει και σε αφήνει να επιλέξεις προσωπικά ως ακροατής τα στοιχεία που σου αρέσουν χωρίς περιττά τρικ.

Παράλληλα φρονώ ότι αυτός ο δίσκος είναι αυτός που θα λατρέψει περισσότερο (ή μάλλον θα προτιμήσει να ακούσει) ο ακροατής που στο χώρο του πειραματικού ήχου έχει έρθει προσφάτως είτε μέσω του post rock είτε του σοφιστικέ metal. Κι αυτό γιατί οι αναπτύξεις της κιθάρας και ο χειρισμός αυτής από τον Δρυγιανάκη παραπέμπουν σε σημεία που έχουν ως data οι ανάλογοι ακροατές από σχήματα των προαναφερθέντων genres. Ως εκ τούτου θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτός είναι ο πλέον συντηρητικός δίσκος του Βολιώτη μουσικού, όμως εγώ προτιμώ να θεωρήσω ότι κυριολεκτικά πειραματίστηκε με είδη και όχι με τον ίδιο τον ήχο αυτή τη φορά, κάτι που αποδεικνύεται και από την αναπάντεχη οβερτούρα της σύνθεσης που σε πολλούς θα θυμίσει ηλεκτρονικές αναπτύξεις της δεκαετίας του 90 (λίγο πριν περάσουν σε ένα παρατεταμένο free ξέσπασμα). Εντούτοις ο μυστικιστικός χαρακτήρας του WoW παραμένει, οδηγώντας πολλές φορές το δίσκο σε σημεία όπου θα ορκιζόσουν ότι ακούς μαντρικές δρομολογήσεις.

Το δε τελείωμα της σύνθεσης με το field recording ενός ηλικιωμένου ατόμου που ομιλεί περί του αδύνατου να συλληφθεί από τον ανθρώπινο νου η έννοια του άπειρου για να περάσει η ακρόαση με μαλακό τρόπο σε ένα εκ νέου ξέσπασμα (και με πολύ ενδιαφέρουσα χρήση του echo στα τύμπανα) είναι παροιμιώδες.

Ο δίσκος κυκλοφορεί σε format cd.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s