ΗμέRA # 138 / Ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας “κογιότ” από τον John Garcia

garcia23

Μισό λεπτό να βάλουμε κάτω τα πράγματα. Τι περιμένει ένας ακροατής από τον John Garcia είτε μιλάμε για το χρόνο που κυλάει από αυτή τη στιγμή και πέρα είτε μιλάμε για οτιδήποτε έχει κάνει η ηγετική μορφή των Kyuss μετά τη διάλυση των τελευταίων? Βαρβατομπουκωμένο hard rock αμμώδους υφής και παιάνες για τα ταχυφαγεία των αμερικανικών αυτοκινητόδρομων, με κοτσαρισμένη από δίπλα και κάποια Μεξικάνα που έχει αιχμαλωτίσει τη φαντασιολογία του για τον αέναο έρωτα μεταξύ κάκτων και σαυρών της ερήμου. Αυτό θέλουμε να τραγουδάει ο (47χρονος πια) Garcia. Και γι αυτό όταν έκανε τους Unida κάψαμε το σπίτι από τι ιαχές και για τον ίδιο ακριβώς λόγο μουτζώσαμε όταν έκανε κάποιες μάλλον μέτριες εμφανίσεις στη ημεδαπή.

Αν τώρα το κάψιμο αυτό έρχεται από τη βαρβατίλα ενός Orange ή την εσωτερική του φλόγα εμπέδωσης της πραγματικότητας είναι από εκεί και πέρα θέμα γούστου του εκφραστή (βλέπε του Garcia του ίδιου) και του ακροατή. Αναφορικά λοιπόν με το πρώτο σκέλος της εξίσωση, τον ίδιο τον εξ Αριζόνας ορμώμενο αοιδό, προσωπικά υποδέχτηκα πριν από λίγο καιρό με επιφύλαξη την αναγγελία για καινούργιο δίσκο με ακουστικές εκτελέσεις συνθέσεων των Kyuss συν κάποια καινούργια τραγούδια. Μας έχουν προκαλέσει ανεμοβλογιά πολλά ακουστικά albums (που το βιβλίο γέννησης τους χάνεται μέσα σε καλώδια ενισχυτών) και εμετικές διαθέσεις, ακόμα μεγαλύτερης έντασης, τα acoustic ρεπροντιξιόν.

NPR_Gatefold_TemplateΝα όμως που κάποιο καμπανάκι, βιωματικό ή απλά της καλλιτεχνικής επιβίωσης, χτύπησε στα σωθικά του Αμερικανού και αποφάσισε ότι τούτος ο δίσκος έπρεπε να είναι καλός. Διαόλισε εαυτόν ο Garcia και στο The Coyote Who Speaks in Tongues και παρέδωσε ένα ψυχωμένο δίσκο, χωρίς καμία αμφιβολία, με ελάχιστη νοσταλγία να τρέχει από τα ηχεία. Σαφώς και υπάρχει πανταχού παρούσα αναφορά (από τον τίτλο και το εξώφυλλο για αρχή) στις θρυλικές desert days αλλά για τον Garcia μιλάμε, έναν άνθρωπο που έχει και δικαίωμα να το κάνει και όπως είπα και παραπάνω τελικώς και εμείς οι ακροατές αυτό θέλουμε να μας δίνει. Να αναπαράγεται ο θρυλικός στίχος I’ve got a war inside my head στο διηνεκές. Αναντίρητα υπάρχει μοντελοποίηση από μεριάς μου (και μεγάλης μερίδας οπαδών) αλλά από τα αρχέτυπα δε ζητούμε πολλές φορές παρά να αναπαράγουν με αξιοπρέπεια αυτό για το οποίο έγιναν διάσημα.

Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 27 Ιανουαρίου από την Napalm Records, με τον Ehren Groban (ίσως κάποιοι τον θυμούνται από τους Waxy) στην ακουστική κιθάρα, τον βετεράνο πια Greg Saenz (μέχρι και από τους Dwarves έχει περάσει) στα κρουστά και τον Mike Pygmie στο μπάσο και θα παρουσιαστεί στο An club το επόμενο Σάββατο, 18 Μαρτίου.

*Ακούστε ολόκληρο το δίσκο εδώ

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s