HMέRA # 141 / Ύστατο κατευόδιο στον Derek Walcott

caribbeanpeople-5-9

O Walcott (1930-2017) υπήρξε ο παρατηρητής, υμνητής και σημειολόγος του παράδοξου που ενυπάρχει στον παροντικό χρόνο. Όχι όμως ψάχνοντας στην παραδοξολογία την ίδια σαν συνισταμένη στη ζωή μας αλλά στο ίδιο το αφύσικο στο οποίο επιμένουμε οι άνθρωποι, αρνούμενοι να διαβάσουμε το εσωτερικό της εικόνας και του λόγου που ανά πάσα στιγμή περνά μπροστά μας ή ανάμεσα από τα χέρια μας. Θα μπορούσα να μιλώ για ώρες για το ιδιότυπο της γραφής του Derek Walcott και πως μπορεί να αιχμαλωτίσει τον αναγνώστη του με την όμοια προσευχής συστοιχία λέξεων όπως και με την μοναδική ηρεμία που απέπνεε ο εσωτερικός χαρακτήρας των ποιημάτων του. Ο Walcott στεκόταν ως πατρική φιγούρα δίπλα στον αναγνώστη, αποφεύγοντας μεν το πατρονάρισμα αλλά οδηγώντας τον με προσεχτικά βήματα στο να ανακαλύψει τον εσώτερο κόσμο και των δύο (ποιητή και αναγνώστη) μέσα από την σύμπλευση του ανθρώπου με το περιβάλλον, οργανικό και ανόργανο.

Αντί περαιτέρω σχολίων θα παραθέσω το ποίημα Islands από τον τόμο Collected Poems, 1948-1984 (Farrar, Straus and Giroux, 1986).

ISLANDS

Merely to name them is the prose Derek Walcott, St. Lucia, 1994; photograph by Inge Morath

Of diarists, to make you a name

For readers who like travellers praise

Their beds and beaches as the same;

But islands can only exist

If we have loved in them. I seek,

As climate seeks its style, to write

Verse crisp as sand, clear as sunlight,

Cold as the curved wave, ordinary

As a tumbler of island water;

Yet, like a diarist, thereafter

I savour their salt-hunted rooms

(Your body stirring the creased sea

Of crumpled sheets), whose mirrors lose

Our huddled, sleeping images,

Like words which love had hoped to use

Erased with the surf’s pages.

So, like a diarist in sand,

I mark the peace with which you graced

Particular islands, descending

A narrow stair to light the lamps

Against the night surf’s noises, shielding

A leaping mantle with one hand,

Or simply scaling fish for supper,

Onions, jack-fish, bread, red snapper;

And on each kiss the harsh sea-taste,

And how by moonlight you were made

To study most the surf’s unyielding

Patience though it seems a waste.

[Στην Ελλάδα το παραπάνω ποίημα ενυπάρχει στην έκδοση «Ντέρεκ Ουόλκοτ – Ποιήματα» (Κατσανιώτης/ 2006)σε μετάφραση της Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ.]

Στον παρακάτω σύνδεσμο ο γνωστός Άγγλος ηθοποιός Tom Hiddleston διαβάζει ένα από τα γνωστότερα και δημοφιλέστερα ποιήματα του Walcott, το Love After Love.

*Για όσους απορούν για τη φωτογραφία του άρθρου να επισημάνω ότι ακριβώς αυτό το ανεπιτήδευτο ύφος του Walcott σε κάθε έκφανση της ζωής του είναι χαρακτηριστικό της ίδιας της ποίησης του.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s