HMέRA # 154 / Περί του εξέχοντα εικαστικού Αναστάσιου Μπαμπατζιά

ραμαsdν3

Το έχω βάλει στόχο στη ζωή μου να γράψω κάποια στιγμή μια μονογραφία για τον Μπαμπατζιά, τον φίλο και συνεργάτη σε πολλά πράγματα. Αυτό όχι επειδή θέλω να εξασφαλίσω την εύνοια του, η φιλία και αμεσότητα που μας δένει είναι τέτοιας δομής που δεν χρειάζεται πασαλείμματα τέτοιας υφής αλλά επειδή με αυτό τον τρόπο θέλω να ακολουθήσω το παράδειγμα παλαιότερων εμού που έγραφαν για ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων του καιρού τους και όχι ως ψευδοπροφήτες εκ των υστέρων.

oros
«Όρος»/μικτή τεχνική σε χαρτί/2016

Ο Αναστάσιος Μπαμπατζιάς είναι μια μοναδική μορφή στα ελληνικά εκφραστικά τεκταινόμενα. και αυτό επειδή έχει πάει στον πυρήνα της παρουσίας αυτού που ονόμασε ο Duchamp ως ακρογωνιαία συνθήκη για το «είναι» ενός δημιουργού. Το να ζει ως καλλιτέχνης κάποιος που ονομάζει εαυτόν «εκφραστή». Και μπορεί αυτό στους αστικούς κύκλους να ονομάζεται ως ένα αραξοβόλι που προκύπτει από την πλουτοκρατική πατρογονική αύρα του καλλιτέχνη (βλέπε άπειρος χρόνος για τσιγκολελέτες) αλλά αυτό πρόκειται για δομική παράθλαση του οικοσυστήματος των βολεμένων και αφετέρου για το αντίθετο της ζωής του Μπαμπατζιά. Χωμένος σε ένα αγροτικό χωρίο της Θεσσαλίας ξορκίζει προσωπικούς και εικαστικούς διαβόλους με οιονδήποτε τρόπο μπορεί και χωρίς να επικαλείται ηρωισμούς τύπου «εγώ ο ξένος«, «εγώ ο αναχωρητής«. Απεκδύεται μάλιστα τον μανδύα του υπερκοινωνικού όσο και του κυνικού, πάγιοι αμφότεροι πόλοι συμπεριφοριστικής πολλών καλλιτεχνών εντός και εκτός των τειχών της πόλης. Αυτό μπορεί να αναγνωσθεί και στην εκφραστική έκφανση του Μπαμπατζιά, ένα εντελώς ακομπλεξάριστο μονοπάτι ανάμεσα σε πουαντιλισμό, σε σκληρές γραμμές κάρβουνου και μολυβιού και κωλοπετσωμένο ιμπρεσιονισμό (συν μία βόσκουσα στα υπόγεια αμερικανικά 70s κολλάζ αίσθηση). Και βάλτε στο λογαριασμό ότι δεν έχει βρει μια φόρμα και έχει κάτσει ως ηδονοθήρας πασάς πάνω σε αυτήν αλλά τσιγκλίζει εαυτόν προς πάσα ροή εγκεφάλου/χρωστήρα/μολυβολόγχης/σκεπαρνιού ή ότι διάολο άλλο χρησιμοποιεί στις τεχνικές του.

 

treno
«Το Τρένο στην Έρημο»/πλαστικό χρώμα σε χαρτί/2015

Είχα/έχω την τύχη και χαρά να έχουμε συνεργαστεί ποικιλοτρόπως και σε διάφορα επίπεδα, ακόμα και πάνω στη σκηνή. Επιπροσθέτως έχει κάνει εξώφυλλο για ένα βιβλίο μου, ετοιμάζει ένα εξώφυλλο για μια μελλοντική έκδοση στο label Α Man out of A Man και γενικώς είναι απίκο, όπως λέμε στην  πιάτσα, πάντα για ιδέες και νέες δράσεις.

grafitis
«Χωρίς Τίτλο»/γραφίτης σε χαρτί/2016

Τα παραπάνω μπορεί να λογίζονται ως λιβανιστήρι (μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφεται το αντικείμενο του κειμένου δεν ξέρει καν την πρόθεση μου για τη σημερινή ανάρτηση) αλλά απλά είναι κάποιες άμεσης γραφής γραμμές για έναν άνθρωπο του οποίου τη στάση και θέση απέναντι στην τέχνη εκτιμώ και ξεχωρίζω από την πλανεμπορία του καναπεδάτου γκαλερόσκομου. Και όπως είπαμε, τη μονογραφία περί Μπαμπατζιά θα την ολοκληρώσω κάποια στιγμή.

Υ.Γ. Η παραπάνω επισυναπτόμενη σύνθεση, που φέρει στην σύνθεση την υπογραφή του Αντώνη Λιβιεράτου και στη μίξη ήχου τη δική μου, τιτλοφορήθηκε προς τιμήν του Αναστάσιο Μπαμπατζιά (και ας έχει την αλλαγή τόνου στη συλλαβή ένεκα κάποιου προσωπικού αστείου με τον τελευταίο) στο album A.O.R. (2015) του υπογράφοντα.

Στυλιανός Τζιρίτας    

Advertisements

One thought on “HMέRA # 154 / Περί του εξέχοντα εικαστικού Αναστάσιου Μπαμπατζιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s