ΗΜέRA # 155/ Βόρεια κελεύσματα από τον Γιάννη Κασσέτα

kassetas

Έχω τη δυνατότητα να έχω μια σφαιρική εικόνα για την πορεία του Κασσέτα ακριβώς επειδή τον ενθυμούμαι να μοιραζόμαστε το ίδιο στούντιο προβών πριν από καμιά ντουζίνα χρόνια και ενώ μόλις είχε σχηματίσει το πρώτο του προσωπικό σχήμα ενώ μετά παρακολούθησα λόγω επαγγέλματος την δισκογραφική του πορεία εξαρχής. Η οποία ξεκίνησε το 2007 στην Puzzlemusik όπου και συνεχίζει. Εκεί κυκλοφορεί και καινούργιος του δίσκος με τίτλο Northern Lights και ο οποίος πέραν της προσωπική αποτίμησης που έχω για το θαυμάσιο αυτό ηχογράφημα με κάνει και απορώ για μία ακόμη φορά.

Έχει ενδιαφέρον το ότι ο Γιάννης Κασσέτας δεν έχει περάσει στο κοινό που ναι μεν η βάση του είναι το alternative/indie/post rock αλλά το οποίο, ειδικότερα μετά την έλευση του τελευταίου στα τεκταινόμενα, υποτίθεται ότι έστω και εξ αντανακλάσεως πλησίασε την jazz. Και είναι πραγματικά γελοίο να σφάζονται διάφοροι και να κόπτονται για το Love Supreme ή για το Giant Steps όταν δεν μπορούν να αναδείξουν τα όποια έργα ίδιου ύφους γεννά ο τόπος τους, (και πολύ απλά αποδεικνύει ότι θα έκαναν το ίδιο για τα προαναφερθέντα πονήματα του Coltrane μιας και θα ήταν το κλασσικό εφησυχασμένο κοινό πίσω στα 60s).

Εν μέρει ευθύνεται και ο ίδιος ο Κασσέτας, αν μη τι άλλο σε κάποιο βαθμό. Συνεπαρμένος από τα είδωλα του αρνήθηκε να καταλάβει ότι η εικόνα του ανθρώπου που ασχολείται με τη δημιουργική μουσική έχει αλλάξει και η δημόσια έκφανση του δεν έχει πια να κάνει με κλασσικότατες φωτογραφίες με τον ίδιο να παίζει σαξόφωνο. Το εκτός του στερεότυπου συνάδει με την γενικότερη στάση ενός καλλιτέχνη να φεύγει από τα καθιερωμένα και τα πριν αυτόν παγιωμένα. Και ο Κασσέτας έχει επιλέξει εδώ και αρκετά χρόνια μουσικώς να βαδίσει σε διαφορετικούς από τα εσκαμμένα δρόμους. Δεχόμενος ανοικτά τις rock (και δει art rock) επιρροές του μέσα στις συνθέσεις (αν και επιδεικτικά έχει απόσταση από τη νεώτερη σύγχρονη δημιουργική σχολή) έχει εμφυσήσει μία αύρα στους δίσκους του που πολύ δύσκολα θα τον δεχθεί ο παραδοσιακός jazz θιασώτης. Μπορεί ο ήχος του να παραμένει αμερικάνικος post bop (και αυτό δεν γράφεται ως μομφή) και ο Κασσέτας να επιμένει στις (όλο και πιο κομψά σμιλευμένες) jazz/funk εμμονές του όμως ο δρόμος του ολοφάνερα έχει πια ανοίξει προς άλλες λεωφόρους.

Progressive περάσματα, fusion συμφωνιέτες, αυτοσχεδιαστικές ελεγείες, διαφοροποιημένες από προηγούμενες εγγραφές του ενορχηστρώσεις με τη σιωπή να καταλαμβάνει ουσιαστικό χώρο σε σημεία των συνθέσεων.

Θα ήταν πραγματικά ηλίθιο από μεριάς των ακροατών αν αποκλείσουν το Northern Lights από τα ακούσματα τους με τη φράση «δεν ακούω jazz«. Μπορεί να σας τραβήξουν δεκάδες στοιχεία στο  (από όπου και το επισυναπτόμενο αρχείο ήχου) Northern Lights. Το άριστο mastering του Γιώργου Πρινιωτάκη, η ουσιαστική συμμετοχή των Next Step, τα τύμπανα του Αλέξανδρου–Δράκου Κτιστάκη, η απαστράπτουσα παρουσία του Craig Handy στις ηχογραφήσεις, το πεπειραμένο σαξόφωνο του Τάκη Πατερέλη. Στα συν, επίσης, το πολύ καλό εξώφυλλο.

Το Northern Lights είναι χωρίς καμία αμφιβολία ένας ολοκληρωμένος δίσκος ως κατάθεση απαλλαγμένος από μερικά στοιχεία που λειτουργούσαν ως τροχοπέδη σε παλαιότερους δίσκους του.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s