ΗΜέRA # 157 / Οι εξειδικευμένοι ήχοι του Todd Barton

music-easel-demos

Ακούμε συνεχώς δίσκους τα τελευταία χρόνια οι οποίοι κινούνται στο χώρο ηλεκτρονικού αυτοσχεδιασμού, έχει γίνει ουσιαστικά μια μικρή μόδα και ας μην θέλουμε να το παραδεχθούμε οι θιασώτες του είδους και αυτό έχει να κάνει με την ευκολία όπου εισάγεται κάποιος σε αυτό το κύκλωμα κυκλοφοριών, όμως την ίδια στιγμή η επίσης αλήθεια είναι ότι σε καμία περίπτωση αυτό δε σημαίνει ότι δεν ξεχωρίζει αμέσως η ήρα από το στάρι, ειδικότερα όταν έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που ξέρει για ποιο λόγο πράττει ότι πράττει πάνω από τους συνθετήτες του ή το όποιο όργανο χρησιμοποιεί για την καλλιτεχνική του πορεία.

Ο Todd Barton είναι μία τέτοια περίπτωση από τη στιγμή που το ενδιαφέρον εδράζεται έτσι κι αλλιώς σε έναν δάσκαλο ηλεκτρονικής μουσικής αλλά και έναν άνθρωπο με πλούσια δισκογραφία από τη δεκαετία του 80 και με συνθέσεις του να έχουν λάβει εκτέλεση από σύνολα όπως οι Kronos Quartet ενώ στις συνεργασίες του βρίσκουμε ονόματα όπως ο Anthony Braxton και ο William Stafford (και σημειώστε και τη θρυλική κασέτα του 1985 με την Ursula K. Le Guin)‎. Η υπό εξέταση σήμερα κυκλοφορία του είναι το Concaternations: Compositions For The Hordijk Analog Synthesizer, το οποίο κυκλοφορεί σε κασέτα από τη δραστήρια και εκ Βαλτιμόρης ορμώμενης Ultraviolet Light. Είναι η δεύτερη κυκλοφορία του Barton στην εν λόγω εταιρεία, έχει προηγηθεί μόλις πριν από ένα χρόνο το Listenings.

Αυτό που κάνει και με ουσιαστικό τρόπο ο Barton πολλά χρόνια ήδη, είναι να εξερευνά τις δυνατότητες γνωστών (στους κύκλους των μυστών) συνθετητών που έχουν τη δική τους (αναλογική) ιστορία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση καταπιάνεται με το Hordijk, δημιούργημα του Rob Hordijk γνωστού στο χώρο της δημιουργίας ήχων και μηχανημάτων που συνδέονται με την Apple και την Atari μεταξύ άλλων.TODD2

Στη συγκεκριμένη κυκλοφορία λοιπόν έχουμε με 2 συνθέσεις (μία σε κάθε πλευρά) που κινούνται όμως σε διαφορετικές λογικές, με όλες τις ομοιότητες που μπορεί να εντοπίσει ο ακροατής ένεκα της κοινής βάσης ηχοπλασίας. Η πρώτη πλευρά είναι σαφώς πιο τελετουργική, αγαπημένη οδός του Barton αν κρίνουμε και από άλλες κυκλοφορίες του αμερικανού ενώ στη δεύτερη τα knobs παίρνουν την ανιούσα και έχουμε ανατροπές σε όλη τη διάρκεια της 9λεπτης σύνθεσης.

Την ώρα που γράφω τούτες τις γραμμές είναι η 20η φορά που ακούω την προσεγμένη κασέτα της Ultra Violet και μπορώ να πω ότι είναι ένα σοφά δομημένο έργο, καθόλου κουραστικό και με συνεχώς ενδιαφέρουσες γωνίες προς ανάδειξη σε κάθε ακρόαση, πράγμα όχι πάντα δεδομένο για ανάλογες ηχογραφήσεις.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s