ΗΜέRA # 159 / O Καντονά στον ελληνικό κινηματογράφο (μια πραγματική ιστορία)

kantona1

Αν τσεκάρετε στο google τον περίφημο Γάλλο ποδοσφαιριστή θα δείτε ότι αναφέρεται ως ηθοποιός και μετά ως (πρώην) ποδοσφαιριστής (σύμφωνα με τη λογική της πλατφόρμας να αναγράφει την τωρινή ιδιότητα του υπό εξέταση προσώπου, ασχέτως αν η πρώην ιδιότητα του κάποιες φορές είναι αυτή που τον έχει κάνει διάσημο). Ο Ερίκ Καντόνα ως ποδοσφαιριστής βέβαια, έχει μείνει θρυλικός όχι μόνο για τις αναμφισβήτητες ικανότητες τους αλλά και για το εκρηκτικό όσο και αντικείμενο πολλών συζητήσεων (μιας και είναι γεμάτο αντιφάσεις) εκρηκτικό του ταπεραμέντο.

Η ειδωλοποίηση του ήταν κάτι που δεν άργησε καθόλου και επίσης περίεργο δεν είναι αυτό που συνέβη στη Θάσο και που αποτελεί το επίκεντρο της ελληνικής ταινίας μικρού μήκους Έρικ, δημιούργημα του Φαίδωνα Γκρέτσικου και του Πάνου Τράγου. Το δίδυμο των σκηνοθετών εντόπισαν στο νησί τον Στράτου Παπαφιλίππου, σωσία του Καντονά και ο οποίος έχει γράψει πια τη δική του ιστορία από τα τέλη της δεκαετίας του 90. kantona afisaΠαλιός μπαλλαδόρος σε τοπικής εμβέλειας ομάδα και μετέπειτα ασχολούμενος με τα τουριστικά, ο Παπαφιλίππου  πείσθηκε από Άγγλους επισκέπτες του νησιού και πελάτες του bar του ότι μοιάζει με τον ποδοσφαιριστή. Κάτι όντως μπορεί ο οποιοσδήποτε να αναγνωρίσει την ομοιότητα όχι μόνο στα πρόσωπα των δύο αντρών αλλά και στη σωματοδομή τους. Από εκεί και πέρα βέβαια ξεκίνησε μια επικών διαστάσεων έκφανση του γερμανικού μύθου του doppelganger. O Παπαφιλίππου όχι μόνο έπεισε εαυτόν, όχι μόνο ταξίδεψε στην Αγγλία επιχειρώντας να βρεθεί κοντά στο πρω(τό)τυπο αλλά εκμεταλλεύτηκε την ομοιότητα του και σε επίπεδο εμπορικό αναβαθμίζοντας το ξενοδοχείο του σε ναό αυτοανάδειξης του (σύμφωνα με την ομοιότητα του με τον Γάλλο) αλλά έφτασε και να χρεώνει τις φωτογραφίες που οι τουρίστες έβγαζαν μαζί του.

Οι Γκρέτσικος και Τράγος παίρνουν αφορμή από αυτά τα γεγονότα για να παρουσιάσουν ουσιαστικά όχι μόνο μια ηθογραφία αλλά και μια χιουμοριστική (αν όχι σαρδόνια) καταγραφή της ελληνικής λογικής πάνω στην ευζωία όπως την εννοούμε εδώ στη Μεσόγειο, όχι αναγκαστικά την υλική αλλά σαφώς αυτήν που συνδυάζει το τερπνόν (η απόλαυση που λαμβάνει ο ίδιος ο Παπαφιλίππου από την αναπάντεχη αυτή στροφή του προσωπικού του saga) μετά του ωφελίμου (βλέπε παραπάνω). Οι συνεντεύξεις είτε με τον πρωταγωνιστή, Στράτου Έρικ Παπαφιλίππου όσο και φίλων και ανθρώπων του συγγενικού του περιβάλλοντος είναι πραγματικά απολαυστικές μέσα στην αμεσότητα της γλώσσας αλλά και της κινησιολογίας τους.

Η ταινία  έκανε πρεμιέρα στο 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το 2016 και συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Τμήμα Ταινιών Μικρού Μήκους του 22ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας/Νύχτες Πρεμιέρας την ίδια χρονιά. Η μουσική έχει την υπογραφή του Άκη Τουρκογιώργη. Από προχθές βρίσκεται και στο YouTube οπότε μπορείτε να την παρακολουθήσετε και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s