ΗΜέRA # 172 / Η σουμπρέτα της πλέον χαμογελαστής κόλασης

img-bette-midler_16430665983

Δεν είναι τυχαίο αυτό που σημειώνει η ίδια η Bette Midler στo εσωτερικό ενός best of που κυκλοφόρησε το 1993 γιορτάζοντας τα 20 χρόνια της στην Atlantic, της εταιρείας που κυριολεχτικά ανέθρεψε μουσικά «…τις εγκάρδιες ευχαριστίες μου σε όλους της Atlantic, για όλα τα γέλια και τα κλάματα όλα αυτά τα χρόνια». και πως να μην υπάρχουν και κλάματα στην καριέρα αυτή της καλλιτέχνιδας. Τα γέλια σίγουρα μιας και η ίδια είτε ως ερμηνεύτρια είτε ως ηθοποιός ενσαρκώνει (όχι πάντα ως γνωστόν) μία φιγούρα αμερικάνικη γεμάτη νευρώσεις αλλά και σαρδόνιο χαμόγελο. Μια κανονική σουμπρέτα η Midler προσπάθησε κάτι εκ της συμβάσεως δύσκολο. Να προσεδαφίσει μια καριέρα που ερχόταν κατευθείαν από το μουσικό θέατρο σε όρους pop/rock. Κάτι το οποίο κατάφερε (αν)ισορροπώντας πολλές φορές στην κόψη του ξυραφιού στις προτιμήσεις του κοινού που αναγκάστηκε να φτιάξει γι αυτήν στο μυαλό του μια ξεχωριστή θέση, τόσο έντονη ήταν η διαφοροποίηση της από οτιδήποτε άλλο υπήρχε στην αμερικάνικη δισκογραφία, ακόμα και από μεγαθήριο Barbra Streisand με την οποία μοιράζονται κοινούς τόπους αλλά και ουσιώδης διαφορές. Η κινησιολογία ήταν πάντα στα χωράφια της Midler όπως και η σαφώς πιο σκληρή γλώσσα από την Barbra, μια υφολογία πολύ πιο κοντά στη μέση αμερικανίδα και τα προβλήματα της καθημερινότητας, κάτι που μεγάλη Barbra εγκατέλειψε σχετικά γρήγορα, απασχολούμενη ακόμα και όταν το έκανε με τα σύνδρομα του status της δικής της ταξικής συνείδησης, και δει φυλετικής διάστασης.

Χώρια που ενώ το τόλμημα της Streisand έφτασε το πολύ μέχρι το Yentl η Midler δίνοντας μια διαταξική pop έκφραση έφτασε στην ενσάρκωση του βασικού χαρακτήρα της ταινίας The Rose, μίας άτυπης βιογραφίας στην οθόνη της ζωής της Janis Joplin.

Bette-Midler-bette-midler-34177783-1024-768

Η Midler διακτίνησε στη δεκαετία του 70 και του 80 ένα σκαμπρόζικο σχόλιο του αμερικάνικου ονείρου, κατευθείαν φερμένο από το Broadway των ημερών του 50 αλλά και με μια παράξενη όσο και ευδιάκριτη τραβέρσα από τα joints των κολλεγίων στα 60s.

Απόλυτου σεβασμού που είτε πηγαίνει στο αλαφιασμένο swing των πρώτων δίσκων (και με τον Barry Manilow να κεντάει πίσω της πριν σοροπιάσει ο ίδιος στα τέλη των 70s) στην soulful μπαλάντα των 80s αλλά και με μια ματιά τόσο στον Billy Joel όσο και στη σοφιστικέ Νέα Υόρκη που αρεσκόταν τόσο στην Edith Piaf όσο και  στον Tom Waits (των οποίων έτσι κι αλλιώς έχει ερμηνεύσει τραγούδια, με τον τελευταίο μάλιστα έχουν κάνει και ντουέτο). Μια ακρόαση σε δίσκους όπως το Songs for the New Depression (1976) ή το The Divine Miss M (1972) ή του αναπάντεχου No Frills (1983) πείθουν ακόμα και τον πιο δύσπιστο. Όχι για τη φωνή και το μπρίο της. Αυτών η ανέρευση τους σε κάθε δισκογραφική κατάθεση είναι δεδομένη και μη διαπραγματεύσιμη (παρ)ουσία.

Στυλιανός Τζιρίτας  

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s