ΗΜέRA #173 / Η Αμερική του Δημήτρη Μυστακίδη

amerika

Τέτοιες κυκλοφορίες, όπως το Amerika , ο νέος δίσκος δηλαδή του Δημήτρη Μυστακίδη, πρέπει να χαιρετίζονται πάντα ως αναγκαίες στην ελληνική δισκογραφία ένεκα της αρτηριοσκλήρωσης που την περιβάλλει και που ελάχιστες φορές διαρρηγνύεται ο ιστός της ειδικότερα όταν ξεφεύγουμε από τα στενά πλαίσια του underground. Η φήμη του Μυστακίδη καθόλου άδικα έχει εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια και αυτός ο δίσκος θεωρώ ότι αποτελεί καλό εχέγγυο για το τι δύναται να παρουσιάσει ο κιθαρίστας στο μέλλον. Ένα καλαίσθητο εξώφυλλο και μία γενικότερα προσεγμένη έκδοση* σε επίπεδο booklet και packaging προκρίνονται ως επιπλέον στοιχεία αρτιότητας της έκδοσης. Ο Μυστακίδης σε αυτό το δίσκο έκανε μία συλλογή από ρεμπέτικα τραγούδια που τραγουδήθηκαν και ηχογραφήθηκαν στην Αμερική των τελών του 19ου αιώνα και στης αρχές του 20ου από Έλληνες που πήγαν μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για την ακρίβεια μουσικούς που εφήρμοσαν τεχνικές blues, το τσίμπημα των χορδών αντί του κλασσικού χτυπήματος δίνοντας έτσι μία νότα χαμαιλεοντισμού, αναγκαίου και όχι οπορτουνιστικού όχι μόνο σε επιβιωσιακό επίπεδο αλλά και σε καλλιτεχνικό, αρνούμενοι να κλειστούν σε στεγανά.

Το στυλ αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές σε εισαγωγές τραγουδιών όπως το Γουέστ. Παράλληλα και ενώ θα μπορούσε να προχωρήσει σε μία τέτοια ευκολία μιας και έχει και στη διάθεση του και κείμενο να παραθέσει όπως και κάνει, ο Μυστακίδης αποφεύγει τις εύκολες συμπερασματικές τύπου «rempetika=μπλουζ ή blues=ρεμπέτικα).

Από την άλλη ο Μυστακίδης στέκεται σε άλλη θέση από αυτήν που ανέλαβε να εξερευνήσει ο Μπάμπης Παπαδόπουλος στην αριστουργηματική Σπηλιά του Δράκου προ μερικών ετών όπου προχώρησε σε εκ νέου οργανική ενορχήστρωση αρχετυπικών ρεμπέτικων. Τον Μυστακίδη τον ενδιαφέρει και πολύ καλά κάνει, η αρχειοθέτηση και ο εμπλουτισμός της ελληνικής δισκογραφίας στην πλατφόρμα που βρίσκεται κάτω από την ταμπέλα «λαϊκή κιθάρα».

Ο Μυστακίδης επίσης καλό είναι να σημειωθεί ότι έχει έναν απόλυτα ταιριαστό τρόπο ερμηνείας (ένας μάλιστα ανεπαίσθητος Μανώλης Μητσιάς αναδύεται) που σε ελάχιστα σημεία προσδίδει περισσότερη ηθοποιία απ ότι απαιτούν οι συνθέσεις, αν και ακόμα και το τελευταίο καλό θα ήταν να ακουσθεί ως στοιχείο που αποκαλύπτει την αγάπη του σαλονικιού μουσικού για το υλικό που εξερευνεί παρά κάποια πόζα που σκοπό έχει να εντυπωσιάσει.

Επίσης έχει τη βοήθεια σε μερικά τραγούδια επίσης άξιων και απέριττων ερμηνειών όπως της Ιφιγένειας Ιωάννου ενώ επιτυχημένα σε άλλα σημεία ακούμε το τρίφωνο που αποτελείται από το Νίκο Ταλέα, τον Μανώλη Πορφυράκη και τη Μαρία Φραγκούλη.

Ανάμεσα σε λιγότερα γνωστά τραγούδια όπως το προαναφερθέν (και εξαίσιο) Γουέστ θα ακούσετε και μερικά κλασσικά άσματα όπως τον Πινόκλη, τον Παραπονιάρη, το Καλογεράκι και το ανθεμικό Τούτοι οι Μπάτσοι που ρθαν τώρα.

Δεκτός και ο ήχος του «παπόρο» (όπως το έλεγαν οι παλαιότεροι στην αρχή του δίσκου αν και θα μπορούσε να λείπει μιας και η ατμόσφαιρα της ηχογράφησης** μεταφέρει το κλίμα των συναθροίσεων όπου ακούγονταν αυτά τα μικρά διαμάντια βιωματικής τεχνουργίας.

*Το Amerika κυκλοφορεί από την Fishbowl.

**Καθόλου τυχαία βρίσκουμε τις υπογραφές του Τίτου Καρυωτάκη και του Χρήστου Χαρμπίλα στη μίξη και το mastering.

Στυλιανός Τζιρίτας

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s