ΗΜέRA # 176 / «Να φωτιστούν οι χορεύτριες!» – Μικρό κείμενο αναφοράς στους φωτισμούς του Orson Welles

ghhhhhhhhh

Κανονικά θα έπρεπε να αναφέρω τη σκηνή των επιτραπέζιων παιχνιδιών στο Barry Lyndon (1975) όπου δεν υπάρχει περίπτωση να μην σε αφήσει εμβρόντητο ο φωτισμός της σκηνής από τον Stanley Kubrik. Και ναι, ό0ντως, έψαξα σε βιβλία και αργότερα στο δίκτυο για να δω πως ο master φώτισε τη συγκεκριμένη σκηνή. Καθόλου τυχαία ο Kubrick κλήθηκε να φωτίσει το τερατώδες σκηνικό του The Spy Who Loved Me (1977) μιας και οι φωτιστές του σεταρίσματος της τότε σε pro production φάση αδυνατούσαν τρόπο να κάνουν ζάφτι τις δεκάδες επιφάνειες που ανακλούσαν φως και τις οξείες γωνίες του σκηνικού.

Όμως η σκηνή που προσωπικά προτιμώ σε ολόκληρη την ιστορία του κινηματογράφου είναι η περίφημη σκηνή των χορευτριών στο(ν) Citizen Kane (1941) του Orson Welles. Εκεί όπου ο πρωταγωνιστής για να δοξάσει εαυτόν και να ευχαριστήσει συνεργάτες στήνει ένα vaudeville  σκηνικό μέσα στα ίδια τα γραφεία της εφημερίδας του, καλώντας ορχήστρα και χορεύτριες προς τέρψη ώτων και οφθαλμών.

Και ανάθεμα με αν κάθε φορά δεν του βγάζω το καπέλο του αμερικανού για το πως έχει φωτίσει ουσιαστικά 4 επίπεδα της σεκάνς δημιουργώντας μια Ντε Κίρικο ψευδαίσθηση μοναδική όχι μόνο για τα δεδομένα της εποχής αλλά και για τα σημερινά υπερλουσταρισμένα και υπερτέλεια στην κατασκευή φιλμ (αλλά όχι αναγκαστικά στην αισθητική) που βλέπουμε στις αίθουσες.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s