HMέRA # 182 / Υπάρχει λόγος για το OKNOTOK των Radiohead?

oknotok17s

Οι ρετροσπεκτίβες στο rock n roll πάντα ενέχουν τον κίνδυνο της νοσταλγίας ακόμα και όταν εμπλουτιστούν με χαμένα στα χρονοντούλαπα tracks και φθαρμένα outtakes. Παράλληλα είναι μια συνήθης τεχνική και λογική στα συμπόσια της μουσικής βιομηχανίας, κάτι το οποίο ειδικότερα από την εποχή που ο δίσκος ακτίνας μπήκε στις δισκοθήκες μας έχει λάβει τη συντεταγμένη της πάγιας λογικής, ειδικότερα για δίσκους αναφοράς.

Δεν γνωρίζω πόσοι ήταν οι λόγοι που μπορούν να απαριθμήσουν τα ίδια τα μέλη των Radiohead και που έκαναν την επετειακή έκδοση του Ok Computer αναγκαία. Αυτός ο λόγος που για μένα στέκει και στα σίγουρα πηγαίνει πέρα από τη συλλεκτική έκδοση είτε του box είτε την digital είτε τη διπλή σε cd (την τελευταία κατέχω κι δυστυχώς δεν μπορώ να δω τις 104 σελίδων σημειώσεις του Yorke από εκείνη την εποχή όπως εμπεριέχονται στην πολυτελή έκδοση) έχει να κάνει με την ίδια τη σημαντικότητα του δίσκου που καλό είναι να υπενθυμίζεται.

Πολλές φορές γίνεται αναφορά στην επιρροή του δίσκου στους μεταγενέστερους μουσικούς αλλά και σε σχήματα που εκείνη την εποχή δισκογραφούσαν παράλληλα με τους Εγγλέζους. Αυτή η πανθομολογούμενη επιρροή καλό όμως να υποσημειώνεται ως αποτέλεσμα της ίδιας της σημειολογίας του δίσκου και όχι της εμπορικής του επιτυχίας, κάτι που για παράδειγμα συμβαίνει σε δίσκους όπως οι neonμπλουζοειδής περίοδος του Gary Moore ή των Coldplay. Τα δύο τελευταία παραδείγματα έχουν να κάνουν με πετυχημένες (στο είδος τους) στιλιστικές αναζητήσεις και αποτυπώσεις που τα εμπορικά στοιχεία των συνθέσεων και η παραγωγή έκαναν εύκολη την πρόσβαση μεγάλης μερίδας μουσικών από τελείως διαφορετικά τερέν, ακριβώς επειδή στόχευαν παραγωγός και συνθέτες στην πλατιά αποδοχή.

Στο Ok Computer το επιτυχημένο πρέπει να κριθεί σε σχέση με την αποτύπωση που επέτυχαν μέσω της δικής τους αισθητικής αναζήτησης οι Radiohead σε σχέση με το κοινωνικό υπογάστριο της εποχής, ισοβαρές το τελευταίο με το κομψοτέχνημα πλοκής ηχητικών σχολών και υφών που αποτόλμησαν. Κανένας άλλος δίσκος, μήτε το Nevermind μήτε το Vitalogy (για να ανθολογήσουμε μερικούς καθαρόαιμους rock δίσκους) δεν μπόρεσε παρά ψιμύθια της συνολικής εικόνας να μεταφέρει στα αυλάκια των δίσκων (και πάλι ασχολούμενοι οι ανάλογοι δίσκοι περισσότερο με το εσωτερικό του όντος παρά με το εξωτερικό περιβάλλον του). Οι Radiohead καταφέρνοντας να κάνουν κάτι που αντικειμενικά φάνταζε δύσκολο, να συνταιριάξουν τη μελωδικότητα των Beatles, την ευρηματικότητα στις μικρές λεπτομέρειες των ενορχηστρώσεων των Pink Floyd και το ψυχρό ως μπετόν αρμέ λυρισμό των Joy Division, παρέδωσαν τη μελλοντική εικόνα της δίποδης αστικής κατσαρίδας με αφοπλιστική όσο και ανατριχιαστική λεπτομέρεια στη σκιαγράφηση.

Το ότι πολλοί βρήκαν στους Radiohead το μαγκάλι για να συντηρήσουν την έτσι κι αλλιώς μινόρε αισθητική τους είναιαδιάφορο για τη σημασία του Ok Computer, πολλοί εξ αυτών θα είχαν μείνει ακόμα και στο Clocks των Coldplay αν οι τελευταίοι δεν επέχριαν την μετέπειτα ύπαρξη τους  με pop ζεμπέκικα ή θα στελέχωναν τις αργόμισθες φατρίες του post rock (κάτι που έτσι κι αλλιώς έγινε, τελικά).

Οι εμμονικοί οπαδοί δεν μπορούν να μειώσουν ποτέ το ίδιο το έργο του όποιου σχήματος. Οι Radiohead αναντίρρητα είναι από τις πλέον αξιοπρεπείς (καλλιτεχνικά, αισθητικά και κοινωνικά) μπάντες που έχει αντικρύσει ο πλανήτης του rock τα τελευταία 25 χρόνια, αν όχι η κορυφαία στις παραπάνω συντεταγμένες δεδομένης και της ασίγαστης μανία τους για κάτι καινούργιο (ασχέτως αν δε στέφεται κάθε προσπάθεια τους με -πλήρη- επιτυχία) μόνο και μόνο για να μη βαρεθούν τους ίδιους τους εαυτούς τους.

2017-07-04_093920

Η συγκεκριμένη λοιπόν έκδοση μπορεί να μην παραδίδει παρά μόνο 3 ακυκλοφόρητα tracks (όχι ιδιαιτέρων αξιώσεων, τα I Promise, Lift και Man of War) και να προσφέρει κάποιες b sides συνθέσεις που με τον α ή β τρόπο είχαμε ακούσει (με το πάντα κορυφαίο ανάμεσα τους, ακόμα και μετά από ακροάσεις χρόνων, οργανικό Meeting in the Aisle) αλλά τονίζει μία ιστορικής σημασία κυκλοφορία που μπορεί να μη χρειάζεται η υπενθύμιση στους νεώτερους (μια ματιά στα νεανικά σχήματα με μέλη κάτω των 20 χρόνων θα σας πείσει γι αυτό) όμως είναι πάντα αναγκαίο να διευκρινίζεται η ιστορία. Έτσι γλυτώνουμε τη μελλοντική σπερμολόγηση που γίνεται με όχημα τον εξωραϊστικό αφορισμό.

Στυλιανός Τζιρίτας  

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s