HMέRA # 185 / Ο Σταύρος Ξαρχάκος εξακολουθεί να τολμά

xarxakos

Αυτό που έχει μέγιστη σημασία στην περίπτωση του Σταύρου Ξαρχάκου είναι η πάγια προσπάθεια του να ποιήσει ήχο και αν αυτό ακούγεται αυτονόητο για έναν συνθέτη κάντε έναν κόπο να επισκεφθείτε δίσκους Ελλήνων συνθετών ανάλογης εμβέλειας και την ανάλογης δισκογραφική τους παραγωγή τα τελευταία πολλά χρόνια. Λάθος του υπογράφοντα. Δεν υπάρχουν πολλοί συνθέτες του ειδικού βάρους του Σταύρου Ξαρχάκου. Μπορεί ο Θεοδωράκης να ήταν αυτός που ξεκίνησε την προσπάθεια σύμφυσης της παγκόσμιας δισκογραφίας και προόδου με αυτό που ονομάζουμε ελληνικό ήχο αλλά ο Ξαρχάκος είναι αυτός που δεν εγκατέλειψε ποτέ αυτή την προσπάθεια. Κάτι που επιβεβαίωσε πέρα από τις ηχογραφήσεις των αρχών του 70 και στις αρχές της δεκαετίας του 80 με την επίσκεψη του στη ηχητική (και με αιτία μια πραγματική παραμονή του εκεί) Νέα Υόρκη (βλέπε σχετικό άρθρο του υπογράφοντα εδώ) που είχε για λιμένα απαρχής τις σπουδές του στο εκεί πανεπιστήμιο (βρείτε άλλον σύνθετη με τις μέχρι τότε περγαμηνές του που να τολμούσε να προχωρήσει σε τέτοια αμφισβήτηση του συνθετικού του επίκεντρου και δυνατοτήτων).

Γι αυτό και η νέα κυκλοφορία του στην εκλεκτική Μικρή Άρκτο με τίτλο 7 Ελεγείες και Σάτιρες για Πιάνο και Φωνή είναι μέγα γεγονός όχι επειδή φέρει την υπογραφή του αλλά για την ίδια τη γραφίδα που χρησιμοποίησε ο συνθέτης γιαstavros-xarhakos-7-elegeies να καταθέσει το νέο του πόνημα. Η έκπληξη έρχεται επίσης από το γεγονός του ότι ακούμε την ίδια τη φωνή του στα 7/7 του δίσκου να αφηγείται με στοχαστικό αλλά ποτέ στομφώδη τρόπο την ίδια τη ματιά του πάνω στην πόλη και τον κοινωνικό ιστό αυτής. Μη νομισθεί ότι έχει κάνει ένα αστικό και δύσβατο έργο ο Ξαρχάκος, αντιθέτως η έννοια της πατρίδας, της καθημερινότητας, της επιβίωσης αλλά και οι φιλοσοφικές απαξιώσεις αυτών όταν πέφτουν στο επίπεδο του απλού συμβολισμού είναι τα θέματα του. Ο θυμός επίσης όσο και η απόγνωση σε κάποιες γραμμές είναι παρούσες σε πολλές στροφές των στίχων και του ήχου. Αρωγοί στο έργο του οι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου, της Λίνας Νικολακοπούλου και του Θοδωρή Γκόνη ενώ σε ένα τραγούδι τη θέση πίσω από το μικρόφωνο συνοδεύει η  Ηρώ Σαΐα. Στο πιάνο είναι ο πάντα μακριά από τον μαξιμαλισμό Νεοκλής Νεοφυτίδης ενώ την παραγωγή ανέλαβε ο ίδιος ο Ξαρχάκος.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s