ΗΜέRA # 186 – Το νέο δισκογραφικό συμβόλαιο της Monika και οι παράπλευρες απώλειες αυτού

panik

Τις τελευταίες ημέρες η ανακοίνωση του νέου δισκογραφικού συμβολαίου της Monika έχει πυροδοτήσει μία ομοβροντία από σχόλια, απαξιωτικά σε μεγάλο ποσοστό, στα κοινωνικά δίκτυα. Η Monika έχει καταφέρει πάντα να προσελκύει εξάλλου μύδρους και λογής φράσεις περί της κάθε κίνησης της. Πέρα από την όποια κριτική αποτίμηση που έχει ο υπογράφων ή ο καθείς για την πορεία της μέχρι τώρα και που δεν είναι σε καμία περίπτωση το επίκεντρο του συγκεκριμένου άρθρου, αυτό που διαφεύγει από πολλούς είναι το κάτωθι.

Η μεταγραφή της στην Panik (μία εταιρεία της οποίας το αισθητικό σκέλος των έτσι κι αλλιώς μεσοβέζικων κυκλοφοριών της έχει σοβαρά ζητήματα τεχνοτροπίας) έχει μια ενδιαφέρουσα σημειολογία, κατάφωρα παράλληλη με την υποσημείωση περί ελληνικής γλώσσας στο δίσκο που θα κυκλοφορήσει από τη συνεργασία των δύο πλευρών..

Καταδεικνύει την αδυναμία 2 πόλων. Από τη μία των local εταιρειών να κάνουν Artist Development σε έναν αγγλόφωνο καλλιτέχνη που αν μη τι άλλο έχει αναμφισβήτητη αναγνωρισιμότητα και έχει διαρρήξει τους υμένες του mainstream ώστε να τον ανεβάσουν και να διατηρήσουν ακόμα ψηλότερα (οπότε εμφανίζεται μία εταιρεία με mainstream ρεπερτόριο και την δοκιμάζει σε νερά ξένα προς αυτήν στην ουσία και απόλυτα συμβατά με το προφίλ της εταιρείας μέχρι τώρα) και δεύτερον το ίδιο το αδιέξοδο ενός καλλιτέχνη που αναγκαστικά για να επιβιώσει πρέπει να πάει προς μία ακόμα πιο greek friendly version για να συνεχίσει την καριέρα του.

Τα υπόλοιπα είναι συζητήσεις γραφειακού τύπου και δεν επικεντρώνουν επί τον τύπον των ήλων, την διατρανωμένη δηλαδή πια ασφυξιογόνο μάσκα -για να κάνουμε και ένα ευφυολόγημα σχετικά με το logo της νέας εταιρείας της Monika- που αναγκαστικά φορεί ο πέραν της ελληνικής γλώσσας αοιδός. Σε ένα σύστημα που κοκορεύεται για την δυτικοφροσύνη του και πασάρει την κάθε αγγλόφωνη σκουπιδάρα σαν «το ultimate hit του καλοκαιριού» δεν μπορεί ο δημιουργός παρά να πάει με τα πανιά ανοικτά παρά μόνο προς μία κατεύθυνση. Ασχέτως αν ονόματα παραστάσεων, ολόκληρες διαφημίσεις, logo straps σε καμπάνιες ακόμα και σκυλοποπ ερμηνευτών έχουν  την αγγλική γλώσσα ως κώδικα επικοινωνίας αυτό που έχει σημασία είναι να το καταλάβει η -όποια- γραμματέας της -όποιας- δισκογραφικής την ώρα που βάφει τα νύχια της και textάρει και ο γκάγκουρας με την postμοικάνα που αν τον ρωτήσεις κατά που πέφτει είτε η δισκογραφία του Elton John είτε του Βαμβακάρη αυτός θα σου απαντήσει «ΑΕΚ ρε μουνιά!» …

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s