ΗΜέRA # 189 / Ο ξεχασμένος (?) Πάνος Παπαδούκας

PAPADOUKAS
(όρθιοι), Κώστας Γιαννίδης, Ασημάκης Γιαλαμάς, Μιχάλης Σουγιούλ, Παναγιώτης Παπαδούκας, Κώστας Βελμόρας, Χρήστος Γιαννακόπουλος, (καθιστοί), Αλέκος Σακελλάριος, Γιώργος Γιαννακόπουλος, Δημήτρης Γιαννουκάκης

Η αλήθεια είναι ότι η ιστορία είναι γεμάτη από ανθρώπους που ενώ στην εποχή τους ήταν γνωστοί, το έργο τους μπορεί να παρέμεινε στις προθήκες βιβλιοπωλείων ή αργότερα στα εκθετήρια, ηλεκτρονικά και φυσικά, των video clubs,  ο χρόνος όμως σβήνει τα ίχνη τους. Πέφτεις λοιπόν μια μέρα πάνω στο όνομα τους και όταν ψάχνεις είτε στο δίκτυο είτε στη βιβλιοθήκη σου ελάχιστα πράγματα βρίσκεις. Κάπως έτσι συνέβη και τις προάλλες μετά την αγορά ενός τομίσκου με ανθολογήσεις ελληνικού χιούμορ που αλίευσα από ένα παλαιοβιβλιοπωλείο και το όνομα του Πάνου ή Παναγιώτη, (τον βρίσκεις και με τα δυο ονόματα), Παπαδούκα (1907-1987). Την επιμέλεια του τόμου είχε ο Γιώργος Καραμάνος και η έκδοση είναι του 1966 στις εκδόσεις Τάκη Δρακόπουλου. Καλοτυπωμένος ο τόμος και εμπεριέχει την αφρόκρεμα. Μπόστ, Αργυράκης, Γιαλαμάς, Τσιφώρος, Κυρ, Ψαθάς όσο και λιγότερο γνωστά ονόματα όπως ο Ασμοδαίος και ο προαναφερθείς Παπαδούκας. Και ενώ όταν κοιτάς τις περγαμηνές του βρίσκεις πλούσιο έργο σε επιθεωρήσεις και χρονογραφήματα εντούτοις ελάχιστα στοιχεία μπορείς να βρεις για τον Παπαδούκα στο δίκτυο πια. Σε βιβλία που άπτονται του ελληνικού κινηματογράφου βρίσκεις το ονόματα του σε μερικές ελληνικές ταινίες που δεν έχουν και τίποτα το αξιόλογο να πουν η αλήθεια είναι, τρανταχτό παράδειγμα το παραδειγματικά βαρετό Της Ζήλειας τα Καμώματα του 1971 και το επίσης εργόχειρο χασμουρητού του 1967, το Νύχτα Γάμου, όπου σε αμφότερες έχει υπογράψει το σενάριο.

Μπορεί τα παραπάνω να μην κάνουν, και δικαίως τολμώ να πω, καμία εντύπωση στον αναγνώστη και στον εκάστοτε ερευνητή. Να όμως που διαβάζοντας τα τρία διηγήματα/ευθυμογραφήματα που εμπεριέχονται στον τόμο που ανέφερα παραπάνω βρήκα έναν άριστο νοβελίστα. Το Κάθε Κυριακή Απόγευμα είναι μία εξαιρετική ηθογραφία χωρίς ίχνος μελό, ο Μεγάλος Ευεργέτης εξερευνά μια παράλληλη συντεταγμένη του πελατειακού ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού εισάγοντας την έννοια του stalker  στα γράμματα της ημεδαπής, το Ξενοδοχείον το ΜΠΕΛ-BY (κανένα λάθος στην ορθογραφία) είναι ένα αριστουργηματικό διήγημα με ένα πανέξυπνο εύρημα στον πυρήνα του που επιφυλάσσει δυο πραγματικά απρόσμενες ανατροπές στον αναγνώστη ενώ τέλος το Ψηλό Καπέλο κλείνει με μια καταπληκτική διαπίστωση πάνω στο κοινωνικό είναι και φαίνεσθαι μετά από μια καταιγιστική ροή αστικού σαρκασμού γύρω από τα φαινόμενα ραγιαδισμού που όλους μα κατατρέχουν.

Εξαίσιος διηγηματογράφος, ακούραστος μελετητής της ανθρώπινης συμπεριφορικής μου διαγράφηκε έμπροσθεν μου ο Παπαδούκας, με προσεγμένη όσο και λειτουργική και καθόλου πουριτανική γλώσσα. Και τι μένει από όλα αυτά. Ένας και μόνος επικήδειος που ξέφυγε από το καθήκον του κλάδου, από την Αυγή (διάβασε εδώ) για την ακρίβεια και μερικές αναφορές κυρίως από τον πάντα ενδελεχή στη δουλειά του Γιώργο Παπαστεφάνου.

Γι αυτό ένιωσα προσωπικά το καθήκον να γράψω κάτι γι αυτό τον ωραίο γραφιά που μόνο την παραπάνω φωτογραφία του μεταξύ άλλων κολοσσών του χώρου κατάφερα να αλιεύσω. Το έχουμε ξαναπεί το έλλειμμα της ελληνικής αρχειοθέτησης είναι πραγματικά τεράστιο και το διαδίκτυο ουσιαστικά μας το κατέδειξε ακόμα πιο εμφανές.

Παραθέτω τέλος μια ενδεικτική βιβλιογραφία του:

*Ιστορίες χωρίς Δάκρυα (1943)

*Ο Άνθρωπος που μου μοιάζει (1953)

*Με το Ψηλό Καπέλο (1958)

 

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s