ΗΜέRA # 196 / Υπάρχει σύγχρονο exotica?

mondo-exotica

Η απάντηση έρχεται πολύ γρήγορα δεδομένης της κυκλοφορίας της νεοζηλανδικής Rattle Records και του δίσκου του Αυστραλού Christopher de Groot με τίτλο Sailing Ships & Tarot Cards (που κυκλοφόρησε μέσα στον Απρίλη του 2017). Όπως εξηγεί ο ίδιος στο προσωπικό του site η βάση της μουσικής εδώ ήταν το soundtrack που υπέγραψε ο ίδιος για το ανεξάρτητης παραγωγής αυστραλιανό φιλμ με τίτλο The Burning Kiss, όμως όπως εξηγεί από εκεί και πέρα η μουσική έλαβε όχι μόνο μια διαφορετική ενορχήστρωση αλλά προστέθηκαν και άλλα θέμα και συνθέσεις ώστε να γίνει δυνατή η έκδοση ενός δίσκου κάτω από μία ενιαία αισθητική. Βασικότατοι συντελεστές του δίσκου (και συνεργάτες του και σε προηγούμενες κυκλοφορίες) οι εξαμελής Slide Night, «η μοναδική exotica μπάντα της Μελβούρνης» όπως αυτοπαρουσιάζονται στα δελτία τύπου που τους αφορούν.

Ακούγοντας το Sailing Ships & Tarot Cards ανακαλύπτεις πολύ γρήγορα τα πατήματα του. Surf των Jan and Dean (αλλά και του Dick Dale) και Beach Boys της πρώτης περιόδου, exotica αλά Arthur Lyman και Perez Prado, ολίγον από garage στο απέθαντο στυλ των Trashmen και μπόλικη αγάπη για σαβούρα ταινιών δευτέρας διαλογής αστυνομικού μυστηρίου, επιστημονικής φαντασίας και τρόμου που περισσότερο σχετίζεται με τη χλωρίδα και την πανίδα (έστω και την παραισθητική μορφή αυτών) παρά με τις δυτικές εμμονές περί του ρίγους στην ραχοκοκαλιά (βάλτε και μία μεζούρα mersey beat στο σκεύασμα για να είμαστε δίκαιοι).

Ο δίσκος είναι όντως στημένος σαν να παρακολουθείς μια ταινία στο drive-in. Ραδιοφωνικές διαφημίσεις, ειδήσεις φόνων και μουσικά αποσπάσματα δευτερολέπτων που εμπεριέχουν από ρούμπα μέχρι πόλκα και όπερα, παίρνουν έμπροσθεν του ακροατή (ή θεατή?) ενώ σε κάποιες άλλες στιγμές οι κιθάρες παίρνουν την ανιούσα και κατασκευάζουν τόσο μάγκικες όσο και κλασσικής υφής hot rod rockers. Όχι πως περιμένεις την πρωτοτυπία να λάμψει σε ένα δίσκο όπου το exotica λάμπει ως φάρος έμπνευσης αλλά πέρα από την απόλαυση ενός τόσο καλοφτιαγμένου δίσκου (πολύ καλύτερου κατά την προσωπική μου άποψη από τιςsailing ships 00s καταθέσεις μακρινών ξαδέλφων του όπως οι δίσκοι των Man or Astroman που πολύ γρήγορα οδηγούν σε αδιέξοδα φόρμας) υπάρχει πάντα το αίτημα για το καινούργιο. Ο ίδιος ο Groot αναφέρει ότι έχει μία πινελιά από John Zorn σε μερικά γυρίσματα των συνθέσεων του όμως πραγματικά δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά, περισσότερο θαρρώ στο θυμικό του εντοπίζονται και στην προσπάθεια του να φτιάξει κάτι διαφοροποιημένο. Εντούτοις το Sailing Ships & Tarot Cards παραμένει ένας ωραίος δίσκος για χαλαρές στιγμές (και για προσωπικές ακροάσεις όσο και αν κάνει εντύπωση κάτι τέτοιο αλλά έχει κάποιες μικρολεπτομέρειες που χρήζουν προσοχής), έχει ένα από τα καλύτερα mastering  που άκουσα τον τελευταίο καιρό (για την ιστορία, υπογράφεται από τον Lachlan Carrick με χαρακτηριστικότατο παράδειγμα το Barfly Boogie που κόβεις το λαιμό σου ότι είναι single από το 1962), έχει μια μπάντα ως βάση όπου τα κόνγκας, η ξύστρα, το βιμπράφωνο  και τα φωνητικά λειτουργούν σε ρυθμολογική και εκφραστική έκσταση αλλά περιορίζει εαυτόν στην τελική ευθεία στοχεύοντας περισσότερο στην ατμόσφαιρα (την οποία χωρίς καμία αμφιβολία πετυχαίνει 100%) αφήνοντας την εν δυνάμει διάθεση για πρόοδο του είδους ελαφρώς πίσω.

Στυλιανός Τζιρίτας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s