ΗΜέRA # 198 / Οι κρυφές νήσοι του Jim Langabeer

secret

Νομίζω ότι πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι μας ξεφεύγουν θαυμάσιοι δίσκοι, όντας κάτω από τη βασική επιρροή της αμερικανικής και σκανδιναβικής παραγωγής εκατέρωθεν του Ατλαντικού. Έχω στα χέρια μου και χαίρομαι εδώ και αρκετές εβδομάδες το δίσκο του Jim Langabeer με τίτλο Secret Islands που κυκλοφόρησε μέσα στο τρέχον έτος από τη νεοζηλανδική Rattle.

Το αστείο βέβαια είναι ότι και εδώ έχουμε να κάνουμε με την αγγλική γλώσσα ως πλατφόρμα συνεννόησης, αν μη τι άλλο στα εξώφυλλα και εκτός του στουντιακού χώρου. Το ακόμα πιο θαυμαστό είναι ότι το εξωτικό/διαφορετικό (ως ύπαρξη στα δεδομένα των δισκοθηκών μας) δεν είναι αυτό που επηρεάζει ως προς την αναγνώριση της ποιότητας, αντικειμενικά έχουμε να κάνουμε εδώ με έναν εξαίσιο δίσκο.

jim-langaber-087-2

Post bop αναζητήσεις, μαζί με μία έξοχης τεχνικής αλλά και συναισθήματος κιθάρα από τον Neil Watson, ενώ ο ίδιος ο Langabeer έχει έναν μεστό ήχο και οδηγεί τη  μπάντα χωρίς όμως καισαρισμό στη διάθεση του. Ο τρόπος που έχει ενορχηστρώσει ο γεμάτος περγαμηνές (αν διαβάσετε το εντός του δίσκου πληροφοριακό υλικό θα δείτε τα ονόματα των Temptations, Sammy Davis Jr. και Gary Peackock να φιγουράρουν) Jim Lancabeer, επιτρέπει σε κάθε μέλος του σεξτέτου να έχει τις αυτόνομες στιγμές του, χωρίς αυτό να βαίνει την ίδια στιγμή προς βάρος του συνόλου. Δεν έχουν κοίλα μέρη οι Κρυφοί Νήσοι του νεοζηλανδού σαξοφωνίστα, ο οποίος σημειωτέον είναι στα πράγματα από τη δεκαετία του 60 και αυτό εξηγεί πολλά για το μεστό του ήχο, γεγονός που κάνει την κυκλοφορία της Rattle μία άψογη επιλογή γι αυτούς που ψάχνουν για αυθεντική jazz στις μέρες μας, αυτή με το άρωμα της Νέας Υόρκης να τριγυρίζει όργανα και σώματα, κάτι που ο ηγήτωρ αυτής της ηχογράφησης μπορεί να εγγυηθεί μιας και έχει σπουδάσει και παίξει επί σειρά ετών στο Μεγάλο Μήλο αλλά πια φτιάχνει μια απόλυτη συμβατή με το περιβάλλον της γενέτειρας του μουσική, κάτι που ξεκινά ως εντύπωση από το ίδιο το θαυμάσιο εξώφυλλο.

Να σημειωθεί παρακαλώ οπωσδήποτε και η παρουσία της πολλάκις βραβευμένης Rosie Langabeer, η οποία είναι μία ακούραστη και αδιαπραγμάτευτα προοδευτική χειρίστρια του (ηλεκτρικού και κλασικού) κλαβιέ, κάτι που επιβεβαιώνει και σε αυτό το δίσκο. Ο ίδιος δε ο Langabeer ακούγεται εκτός του τενόρου, στο φλάουτο, στο άλτο φλάουτο και στο πολύ σπάνιο σε ηχογραφήσεις και καταγραφές που φτάνουν στα χέρια μας, το putorino, πνευστό που η καταγωγή του βρίσκεται στους Maori, ενώ θα ήταν αδικία να μη γίνει μνεία στο καλό άλτο σαξόφωνο του Roger Manins (ο τελευταίος μάλιστα είναι στην παραπάνω φωτογραφία μαζί με τον ίδιο τον Langabeer και τον προαναφερθέντα Watson στο βάθος του ενσταντανέ ενώ η κορυφαία φωτογραφία είναι λεπτομέρεια από το εξώφυλλο του δίσκου).

Στυλιανός Τζιρίτας 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s