HMέRA # 202 / Το ενδιαφέρον σε ένα ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα

markaris11

To τελευταίο πράγμα που μπορεί κάποιος να ζητήσει από τον (εικονιζόμενο) Πέτρο Μάρκαρη είναι η ανανέωση του συγγραφικού του στυλ. Αυτό είναι κάτι που το έχει χτίσει σταθερά μέσα από τις ιστορίες του αστυνόμου Χαρίτου που ξεκίνησαν το 1995. Στο περσινό Offshore (από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη) το saga του ντετέκτιβ που έχει τις δικές του συντηρητικές γραμμές σκέψης αλλά και την οξύνοια σε πάμπολλες περιπτώσεις όπου οι υποθέσεις βρίσκουν τοίχο, συνεχίζεται σε μία έξυπνη μεταφορά χρόνου από μεριάς του συγγραφέα. Παροντικός χρόνος και η Ελλάδα εκτός κρίσης με ασαφούς προέλευσης εισροή κεφαλαίων που ανοικοδομούν σε χρόνο ελάχιστο μία τσακισμένη οικονομία. Το εύρημα και σκηνικό ταυτόχρονα του μυθιστορήματος του Μάρκαρη είναι πραγματικά πρωτότυπο, μιας και οι φόνοι που διαπράττονται και βάζουν τον ήρωα σε κίνηση και έρευνα έχουν εξαρχής οικονομικό υπόβαθρο και κίνητρο, όμως εδώ υπάρχει και το δυνατό σημείο του βιβλίου. Θέλοντας ο Μάρκαρης να μεταγράψει την αίσθηση απώλειας των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο περί της κατάστασης που μόλις έχει τελειώσει και την αγωνία για τα μελλούμενα αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει κυρίως το συγγενικό περιβάλλον του αστυνόμου Χαρίτου ως πλατφόρμα εκφοράς αυτής της συντεταγμένης. Ένα περιβάλλον που το έχει στήσει έξυπνα από προηγούμενα βιβλία της σειράς (θέλοντας έτσι να δώσει στην ολότητα της τη διάσταση του αστυνομικού του ήρωα) αλλά που στη συγκεκριμένη περίπτωση το βάζει να ανταλλάσει μάλλον άνευρος και σαφώς επιτηδευμένους ενίοτε διαλόγους. Η πιο πετυχημένη φιγούρα παραμένει η σύζυγος του Χαρίτου αν και σε αυτήν εντοπίζονται κοινοτυπίες όπως και μεγαλοστομίες σε κάποια σημεία του Offshore.

Από την άλλη ο Μάρκαρης αποφεύγει επιτυχημένα το κλαυθμό μέσω του ήρωα του (τον έχει οπλίσει με αρκετή συγκατάβαση σε όλα τα προηγούμενα βιβλία) και τον άκρατο συναισθηματισμό που σε άλλους συγγραφείς λειτουργεί καιροσκοπικά. Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι επίσης ένας πολύ καλός αφηγητής χωροταξίας. Η Αθήνα σκιαγραφείται λιτά και έξυπνα χωρίς ξεσπάσματα άκαιρης και άσκοπης κριτικής είτε από μεριάς του ήρωα είτε του συγγραφέα ακόμα και όταν είναι εμφανές ότι η πόλη με τη δομή της αποτελεί εμπόδιο στη λύση του αστυνομικού πάζλ.

Ο Μάρκαρης είναι ένας έξυπνος αφηγητής για να πέσει σε τέτοιες ευκολίες, ακόμα και αν παραπάνω αναφέρθηκε η τακτική που ακολούθησε στους ενδοοικογενειακούς κυρίως διαλόγους.

Άλλο σημείο που παρουσιάζει ενδιαφέρον, και μάλλον το κυριότερο που σε κρατάει μέσα στο βιβλίο, είναι η σκιαγράφηση των εντός των αστυνομικών δυνάμεων κτιρίων και διαδρόμων ατμόσφαιρα. Απολαυστικοί οι βυζαντινισμοί, εύστοχα βαλμένη η ανταγωνιστικότητα μεταξύ των υψηλών κλιμακίων, σοφά διατυπωμένη η κριτική για τις πέρα των ορίων κινήσεις της αστυνομίας, καλοί διάλογοι χωρίς φιοριτούρες και περιττά στολίδια.

Τα δύο τελευταία στοιχεία, η αρμολόγηση του αστυνομικού λαβυρίνθου και η χαρτογράφηση της Αθήνας είναι αυτά που κρατούν τον αναγνώστη στη ροή του μύθου. Ακόμα και όταν έρχεται το μάλλον βιαστικό και γεμάτο ερωτηματικά τέλος η επίνευση είναι θετική για το Offshore.

Στυλιανός Τζιρίτας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s