ΗΜέRA #217 / Ο καναπές του δημιουργού δεν είναι βήμα ομιλίας (αλλά μόνο ανάπαυσης για τον ίδιο)

xomenidis

Η ανάγνωση του τελευταίου βιβλίου του Χρήστου Χωμενίδη με τίτλο Όσο πιο δυνατά με έδερνε, τόσο πιο δυνατά του τραγουδούσα* (εκδόσεις Πατάκη/2017) με τον έξυπνο υπότιτλο Συλλογική Αυτοβιογραφία μου διατράνωσε κάποια σημεία που έχω σταθερά περί του συγγραφέα. Με όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς που φορέθηκαν πάνω του μετά την αναπάντεχη επιτυχία του Σοφού Παιδιού στη δεκαετία του 90 και που άνετα θα μπορούσαν να τον είχαν ρίξει σε ένα τέλμα αυταρέσκειας, ο Χωμενίδης εξελίχθηκε. Από τα μέσα της δεκαετίας του 90 όπου και τον διακατείχε ένας ακραιφνής και εκνευριστικός μισογυνισμός, ο οποίος περισσότερο ως (αν)εκμυστηρευμένο απωθημένο φάνταζε παρά σαν ιδεολογική στάση, ο συγγραφέας έχει αποχωρήσει, σαφώς και μάλιστα εδώ και αρκετά έτη,  ενώ έχει διατηρήσει παράλληλα την ικανότητα του να δομεί προτάσεις απόλυτα σωστές στην εννοιολογική τους διάταση, κάτι σπάνιο στον ελλαδικό χώρο. Ο κυψελιώτης συγγραφέας είναι από τους λίγους που μπορούν να κρατήσουν ισορροπία στο κείμενο, μετριάζοντας τους επιθετικούς προσδιορισμούς που άλλος θα έβαζε στη θέση του χειρισμού των ηρώων του, ενώ είναι κάτι παραπάνω από αξιοσημείωτη η ακριβοθεσία των λέξεων του.

Την ίδια στιγμή ο Χωμενίδης ενώ σε σημεία του καταφέρεται απέναντι στην ευκολία με την οποία δικάζονται και καταδικάζονται άνθρωποι στα κοινωνικά δίκτυα, ξεχνάει ότι και ο ίδιος έχει συμμετάσχει τόσο πολύ σε αυτή την ζωοπανήγυρη που ενίοτε έχει εκθέσει χωρίς κανένα λόγο τις θέσεις και πιστεύω του ως βορά σε αδηφάγους κανίβαλους και μη. Κάνοντας λοιπόν το μοιραίο αυτό λάθος πέρασε πολλές φορές στη σφαίρα του δημόσιου προσώπου που εκφέρει άποψη και όχι του συγγραφέα, που ναι μεν είναι φορέας ιδεών/απόψεων/ιδεολογιών αλλά αυτό το κάνει μέσω των ηρώων του. Ένας συγγραφέας μπορεί να λειτουργήσει ως αποτρελαμένη πυξίδα απέναντι στους αναγνώστες τους στις περιπτώσεις δημόσιου πολιτικού λόγου, και ο Χρήστος Χωμενίδης μερικές φορές βρίσκεται σε μία γκρίζα ζώνη. Εντούτοις μέχρι και τα μέσα των 00s ήταν από τους ανθρώπους με ευρεία αποδοχή στους κύκλους αναγνωστών. Τώρα παραμένει τοτέμ αρνητικού πρόσημου για κάποιους που αντιτίθενται στις δημόσιες θέσεις του, ασχέτως αν παραμένει είδηση η κάθε νέα του έκδοση.

*Το βιβλίο όπως σημειώνει ο ίδιος ο συγγραφέας στην έκδοση «Τα κείμενα του βιβλίου δημοσιεύθηκαν σε μια πρώτη μορφή σε εφημερίδες, περιοδικά και διαδικτυακούς τόπους από το 2009 έως το 2017. Ξανακοιτάζοντάς τα, διαπίστωσα ότι συγκροτούν μια ενότητα που παλινδρομεί μεταξύ μυθοπλασίας και καταγραφής της πραγματικότητας και αποδίδει ανθρώπους, γεγονότα και τοπία. Δείτε το παρόν βιβλίο ως μια απόπειρα συλλογικής αυτοβιογραφίας.»

Στυλιανός Τζιρίτας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s