ΗΜέRA # 233 / Ο Cecil Taylor ήταν και εδώ

cecil-taylor

O Cecil Taylor που έφυγε στις 5 Απριλίου ήταν χωρίς καμία υπερβολή μία απ τις πλέον σημαντικές φιγούρες όχι μόνο της jazz αλλά και του αυτοσχεδιασμού στην παγκόσμια σκηνή στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Τις προηγούμενες ημέρες ο Χάρης Συμβουλίδης ανέβασε στο Avopolis ένα άρθρο (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) με μια εκτενή ανθολόγηση στιγμών της δισκογραφίας του, στην οποία ελάχιστα πράγματα θα πρόσθετα, όχι επειδή δεν υπάρχουν πολλές κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του Taylor αλλά επειδή η λίστα ήταν σφαιρική στην αντίληψη της, και αυτές οι προσθήκες θα περιείχαν οπωσδήποτε το The Jazz Composer’s Orchestra του 68, το ελληνικής καταγωγής αν και ηχογραφημένο στην Ιταλία, Praxis του 82 και το υποτιμημένο Spring of Two Blue J’s του 73.

Θα ήταν παράλογο ο οποιοσδήποτε να εξερευνήσει το μουσικό σύμπαν του Cecil Taylor με σαφείς μουσικολογικούς όρους και αυτό διότι πραγματικά από τους ανθρώπους που έχω ακούσει να παίζουν είτε ζωντανά είτε σε δίσκους ο Taylor κρατούσε τα σκήπτρα στη δυσκολία αποκρυπτογράφησης της ακολουθίας νοτών στις εκτελέσεις του, ειδικότερα στις ζωντανές εμφανίσεις του. Ο Taylor έφτασε στην απόλυτη αποδόμηση προχωρώντας μέσα από εντελώς προσωπικές οδούς σε αντίθεση με άλλους κορυφαίους πιανίστες της ελευθεριακής μουσικής. Για παράδειγμα στον Yōsuke Yamashita μπορείς εν τέλει μετά από εκτενή παρακολούθηση των ηχογραφήσεων του να διυλίσεις τον ήχο και να αντιληφθείς ότι τελικά αποδομεί τη jazz μέσω της κλασσικής παιδείας του (ευφυής οδός αν σκεφτεί κάποιος ότι οι περισσότεροι επιλέγουν τον αντίθετο δρόμο). Όμως στον Taylor πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεσαι ότι ο Αμερικανός συνθέτης προσπαθούσε να βρεθεί στην πηγή του ήχου και όχι της νότας.

Κάτι το οποίο διαπίστωσα από πρώτο χέρι στην εμφάνιση του Cecil Taylor το καλοκαίρι του 91 (είχε προηγηθεί ένα χρόνο πριν αν θυμάμαι καλά η εμφάνιση στον Λυκαβηττό) στο Θέατρο Ρεματιάς όταν μαζί με την χοροτοποθέτηση της Αναστασίας Λύρας ανέβηκε στη σκηνή του εν λόγω φεστιβάλ. Δεν υπάρχουν ακριβώς λόγια για να περιγράψει κάποιος τον Taylor σε αυτή την εμφάνιση. Άρνηση του οποιουδήποτε στυλ, ακόμα και όταν μπήκε στη σκηνή, γιατί κάτι τέτοιο έκανε, εμφανιζόμενος μέσα από τις καλαμιές και μην περιοριζόμενος στη θέση του στο πιάνο κατά τη διάρκεια της παράστασης αλλά εισέβαλε και στο χώρο που καταλάμβανε η χορεύτρια κινούμενος  και αυτός κατά βούληση. Για την ιστορία ο Taylor είχε φύγει προ πολλού εκείνη την εποχή από το γνωστό αλά Σέρπικο στυλ ένδυσης με το σκούφο και τα πουκάμισα εκτός παντελονιού και ήταν με αθλητικά παπούτσια μπασκετικού προορισμού και λευκές φόρμες, θα τον χαρακτήριζε κάποιος σαν υπερβατικό ράππερ.

Έχω μάλιστα ένα 45λεπτο ηχογράφησης, με ένα δημοσιογραφικό Olympus, από την βραδιά εκείνη και το οποίο κάθε φορά που το ακούω διαπιστώνω το εξής αξιοπερίεργο. Πυκνή συστοιχία από νότες αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει ένας αναμφισβήτητος μινιμαλισμός. Αδιανόητο κατά μία έννοια αλλά απόλυτα συμβατό με το ότι ο Cecil Taylor έκανε μουσική βασισμένη πάνω στη φιλοσοφική διάσταση της τοποθέτησης πάνω στο κλαβιέ.

Στυλιανός Τζιρίτας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s