ΗΜέRA # 245 / Τα χρέη του Βύρωνα Κριτζά ως (εκ)τιμητή της ελληνικής μουσικής πραγματικότητας (είναι λίγα)

malakas

Ο Βύρων Κριτζάς μου είναι πραγματικά συμπαθής αν και είναι εμπαθής πολλές φορές με πολλά από αυτά που ακούω (και εγώ για δικά του). Πέραν όμως των όποιων αστεϊσμών που αφορούν ευφυολογήματα εσωτερικής καύσης για εμάς τους μουσικογραφιάδες, το σίγoυρο είναι ότι ξεχώρισε τα προηγούμενα χρόνια στο Avopolis όπου και ήμασταν συνάδελφοι για την ξεχωριστή του ματιά πάνω στην ελληνική μουσική*, ειδικότερα. Και αυτό γιατί κινήθηκε όπως ακριβώς όριζε η ηλικία και η γενιά του (εχει γεννηθεί το 1987). Ακομπλεξάριστα στον ελληνικό ήχο με ότι πατούρα, ανατολίτικη, ψευδο pop, έντεχνη και rock n rollίζουσα και αν παρουσιάστηκε στα ακουστικά του.

Δηλητηριώδης πολλές φορές όσο και εύστοχος έκανε διακριτή τη γραφή του και αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της μη ευθυνόφοβης υπογραφής του είναι και το καινούργιο του βιβλίο στις εκδόσεις Πατάκη με τίτλο Οι Ωραίοι έχουν χρέη όπου και (όπως λέει ο υπότιτλος του βιβλίου) ανθολογεί 45 συνθέσεις/τραγούδια που έχουν χαρακτηρίσει την περίοδο της ελληνικής δισκογραφίας από το 1990 μέχρι και σήμερα. Εκεί εδράζεται ένα πρώτο πρόβλημα. Δεν υπάρχει σαφής κονσεπτουαλισμός στο θόλο όπου και χρονικά εμπεριέχονται τα τραγούδια αυτά. Ο Κριτζάς τα μαντρώνει με αποκλειστικό γνώμονα της δική του εμπλοκή με τα άσματα. Από την άλλη βέβαια ο συγγραφέας επιχειρεί να σκιαγραφήσει την κοινωνική, πολιτική αλλά και μουσική (φυσικά) κουίντα των συνθέσεων αυτών και τα καταφέρνει η αλήθεια είναι. Έστω και αν του ξεφεύγει μερικές φορές παραπάνω από το ανεκτό ο προσωπικός τόνος (κάτι που όμως έχει καταστήσει ο ίδιος σαφές ότι συμβαίνει από τον ίδιο τον πρόλογο που υπογράφει) εντούτοις δεν μπορείς να αρνηθείς ότι πέφτει διάνα στο υπόβαθρο τραγουδιών όπως το Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε του Σαββόπουλου ή το Μία Ελλάδα Φως (που τραγουδούσε η Κωνσταντίνα θυμίζω). Σε μερικές μάλιστα από τις επιλογές του βγάζεις όχι μόνο το καπέλο αλλά ολόκληρο εργοστάσιο πηλοποιίας, όπως το διαβολικά εξαίσιο Άσ’ το Κορμί (Λίτσα Διαμάντη) και το αναπάντεχο ως επιλογή αλλά απόλυτα στοχευμένο Μητέρα, συγνώμη που δεν παντρεύτηκα εσένα των Κατσιμιχαίων.

Μου αρέσει η πολυσημία και η στιβαρή αντι-πολικότητα του Κριτζά. Οι Lost Bodies, οι Πυξ Λαξ, ο Χρήστος Δάντης (εδωσε και τον τίτλο εξάλλου στο βιβλίο), ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Παντελίδης και το low bap βρίσκονται σε ένα βιβλίο μαζί χωρίς να ενοχλείται παρά μόνο ο βλάξ μυξοφάης εστετίστας που δεν θα καταλάβει ότι αυτή ακριβώς είναι η Ελλάδα. Και μπράβο στον Κριτζά που έφτιαξε ένα διασκεδαστικό στην ανάγνωση βιβλίο που έστω και αν μερικές φορές φτάνει στην πηγή και δεν πίνει νερό σε επίπεδο ανάλυσης (όπως για παράδειγμα στο Διθέσιο, ασχέτως αν κάνει μια ζόρικα σφαιρική αποτίμηση της στιχουργικής φυσιογνωμίας της Νικολακοπούλου) εντούτοις το πόνημα του θα δώσει έναυσμα για συζητήσεις. Και το κυριότερο? Έχει θέση στην ελληνική μουσική βιβλιογραφία κρατημένη.

*Ο Βύρων Κριτζάς έχει ισότιμα μέσα του και την παραγωγή εκτός συνόρων, τρανή απόδειξη το προ 2 χρόνων βιβλίο του γύρω από τον Bob Dylan (100 τραγούδια – Οι ιστορίες πίσω από αυτά και η σημασία τους, ο υπότιτλος του ).

Στυλιανός Τζιρίτας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s