ΗΜέRA # 236 / Η επιστροφή του Επιπεδοκέφαλου

Δεν χρειάζεται οι δίσκοι να είναι καταπληκτικοί για να ξαναμπούν μετά από χρόνια στο πλατό ή στην σιντιέρα σου. Τον έβλεπα πολύ καιρό τον Επιπεδοκέφαλο του Ry Cooder, τουτέστιν το I, Flathead (Nonesuch,/2008) που είχε έρθει 3 χρόνια μετά το πετυχημένο εμπορικά και καλλιτεχνικά Ι Ravine (επίσης στην Nonesuch) και που με είχε αιχμαλωτίσει ήταν […]

ΗΜέRA # 235 / Record Store Day 2018

Πολλοί τείνουν να μπερδεύουν την ημέρα αυτή από γεννήσεως της πριν από μερικά χρόνια με την αναβίωση του βινυλίου. Κάτι που είναι 100% λάθος μιας και πρόκειται για έναν θεσμό που προσπάθησε και έχει πετύχει κατά τη γνώμη μου να ενισχύσει τη δυναμική ειδικότερα των μικρών και εξειδικευμένων δισκοπωλείων (στην ημεδαπή και αλλοδαπή). Προσωπικά φέτος […]

ΗΜέRA # 233 / Ο Cecil Taylor ήταν και εδώ

O Cecil Taylor που έφυγε στις 5 Απριλίου ήταν χωρίς καμία υπερβολή μία απ τις πλέον σημαντικές φιγούρες όχι μόνο της jazz αλλά και του αυτοσχεδιασμού στην παγκόσμια σκηνή στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Τις προηγούμενες ημέρες ο Χάρης Συμβουλίδης ανέβασε στο Avopolis ένα άρθρο (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) με μια εκτενή ανθολόγηση […]

ΗΜέRA # 230 / Ένα βιβλίο για τον Keith Rowe (και φυσικά και για τους AMM)

Ο Brian Olewnick είναι κριτικός μουσικής και εικαστικός καλλιτέχνης. Πρόκειται περί παλιός καραβάνας στο χώρο του αυτοσχεδιασμού (είχε σημαίνοντα ρόλο στο να κυλήσει το πρόγραμμα του avant garde χώρου Environ από το 1976 έως το 1980 στη Νέα Υόρκη) ενώ καταπιάστηκε εξαρχής με κριτικές και άρθρα που αφορούσαν την jazz, τη σύγχρονη κλασική μουσική και […]

ΗΜέRA # 229 / Οράματα μεταξύ κτιρίων εν μέσω της νυκτός

Μου αρέσει η δουλειά του Κτίρια τη Νύχτα. Το δηλώνω πάντα στα γραπτά μου απροκάλυπτα με τον κίνδυνο η προσωπική μας γνωριμία, η οποία έχει έλθει πολύ μετά τις πρώτες επί χάρτου επευφημίες μου για τη δουλειά του, να οδηγήσει κάποιους να πουν περί προκατάληψης από μεριάς μου. Όμως είναι αδαμάντινα μοναδική η παρουσία του […]

ΗΜέRA # 228 / Ένα παλαιότερο, ελαφρώς διαφορετικό πιάνο

Ο τρομακτικά επιτυχημένος Ρώσος τενόρος Maxim Mironov στον περσινό του δίσκο La Ricordanza (Illiria Productions), έθεσε ένα σημαντικό ζήτημα μουσικής αντίληψης σε σχέση με έργα του παρελθόντος και ειδικότερα αναφορικά με την κατασκευή των οργάνων εκτέλεσης. Το album La Ricordanza (από το εξώφυλλο του οποίου είναι η φωτογραφία του παρόντος άρθρου) όπως γίνεται φανερό και […]

ΗΜέRa # 224 / Ουγγρικός βομβητής

Ομολογώ ότι με το ουγγρικό underground rock (και με το όποιο παρακλάδι του) δεν έχω ασχοληθεί, περισσότερα γνωρίζω για την jazz fusion και την avant jazz σκηνή της ειδικότερα στα 80s. Για τον Gusztáv Fekete κάτω από το όνομα του οποίου υπάρχει το ηχογράφημα με τον τίτλο Introspection που παρουσιάζεται για πρώτη φορά μετά από 36 […]

ΗΜέRA # 221 / Νεκροκεφαλές, κιθάρες και τηλεπαθητική διάθεση

Αισθητή η διαφορά για τους Noise Figures στον καινούργιο τους δίσκο. Το μονοδιάστατο που εκ της συμβάσεως υπάρχει όταν μιλάμε για ντουέτο κιθάρας-τυμπάνων σε επίπεδο οργάνων (βάλτε και τη φωνή όμως στους NF υπάρχει συνειδητή επιλογή να λειτουργεί στη διάσταση εκφοράς και ερμηνείας λόγου και όχι ως τρίτο όργανο το λαρύγγι) διευρύνθηκε ηχητικό δημιουργώντας νέο […]

ΗΜέRA # 216 / Η αδέσποτη Lulu

Το Lulu στέκει ακόμα και σήμερα, 8 χρόνια μετά την έκδοση του, μία παραδοξότητα στο χώρο της δισκογραφίας και χωρίς καμία αμφιβολία ως ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους και συζητημένους δίσκους της τελευταίας 10ετίας. Χωρίς ίχνος γεφύρωσης από τους αλαφροΐσκιωτους indάδες που θεωρούν ότι η Μπανάνα ΔΕΝ έχει στοιχεία rock n roll αλλά είναι avant […]

ΗΜέRA # 212 / Η άρθρωση του Sinatra

Ο πολυγραφότατος Stan Cornyn (1933-2015) έχει όχι απλώς μια σημαντική ποσόστωση δίσκων του Frank Sinatra (1915-1998) όπου είναι υπεύθυνος για τη συγγραφή των liner notes των δίσκων του αλλά έχει τιμηθεί 2 φορές με Grammy (1966 και 1967) για αυτή την ειδίκευση του. Με μια τελείως διαφορετική κλιμάκωση της έννοιας των «προωθητικών ενεργειών» από μεριάς […]