ΗΜέRA # 207 / Μερικές σημειώσεις για «Το Τελευταίο Σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη

Παρακολουθώ από την πρώτη εβδομάδα τις διαμάχες περί της τελευταίας ταινίας του Βούλγαρη. Το Τελευταίο Σημείωμα έχει εγείρει ζητήματα που αναγκάζουν κεφαλές της Αριστεράς όπως ο κύριος Μπογιόπουλος αλλά και δεκάδες ανώνυμους και επώνυμους, με βήμα στην κοινωνία του θεάματος αλλά και απλούς σχολιαστές να καταθέσουν τη γνώμη τους περί της ταινίας. Και αυτή τη […]

HMέRA # 205 / Γιατί δεν (μπορώ να) ακούω πια David Bowie

Θυμάμαι ότι πριν από χρόνια πόσταρα τουλάχιστον δύο φορές στο facebook τι θα κάνουμε αν έφευγαν μερικές αρχετυπικές φιγούρες της σύγχρονης μουσικής. Ομολογώ ότι μιλούσα με προσωπικά κριτήρια αν και οι δύο τουλάχιστον από αυτούς ο Bowie και ο Eno είναι τέτοιας αποδοχής (ο τρίτος ήταν ο Fripp) που δεν υπήρχε ζήτημα διαφωνίας με τη […]

ΗΜέRA # 197 / Η ρατσιστική υπαλληλοποίηση στο στίχο του σκυλάδικου

Μπορεί να φαντάζει εκ της συμβάσεως μία στερούμενης ουσίας και λογικής η πρόταση αυτή του τίτλου μιας και εξαρχής το είδος ποντάρισε στην εύκολη συνθηματολογία ακριβώς  για να εκμεταλλευτεί τα τσιγάρα τα ποτά και τα ξενύχτια που αφειδώς εξασκούν οι θιασώτες του. Όμως θα ήταν λάθος να δούμε το σκυλάδικο ως ένα ακίνητο μουσικά είδος […]

ΗΜέRA # 194 / Καραγκιοζολόγιο(ν)

Μας είναι πραγματικά δύσκολο ίσως να φανταστούμε λειτουργίες των παραστάσεων του Καραγκιόζη και γενικότερα της ελληνικής κοπής του Θεάτρου Σκιών στη σημερινή πραγματικότητα. Ο Καραγκιόζης και το λοιπές σινάφι συγγενών, φίλων, αντιπάλων είναι ένα σμάρι από φιγούρες που έχουμε καταχωνιάσει αν όχι θάψει σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο της προσωπικής μας πραγματικότητας που μετά βίας […]

ΗΜέRA #193 / Περί της παράλληλης διάστασης του Jerry Lewis

Η αξία του συγκεκριμένου κωμικού δεν μετράται μόνο στο μέγεθος που επηρέασε τους μετέπειτα αυτού ανθρώπους που αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τη λεκτική και σωματική φάρσα ως μέσο έκφρασης στον αμερικανικό και όχι μόνο κινηματογράφο. Δεν έχει μόνο σημασία ότι ο Jim Carrey και ο Κώστας Βουτσάς αντελήφθησαν μέσου του συγκεκριμένου ηθοποιού ότι κωμικός χωρίς τσαλάκωμα […]

ΗΜέRA # 186 – Το νέο δισκογραφικό συμβόλαιο της Monika και οι παράπλευρες απώλειες αυτού

Τις τελευταίες ημέρες η ανακοίνωση του νέου δισκογραφικού συμβολαίου της Monika έχει πυροδοτήσει μία ομοβροντία από σχόλια, απαξιωτικά σε μεγάλο ποσοστό, στα κοινωνικά δίκτυα. Η Monika έχει καταφέρει πάντα να προσελκύει εξάλλου μύδρους και λογής φράσεις περί της κάθε κίνησης της. Πέρα από την όποια κριτική αποτίμηση που έχει ο υπογράφων ή ο καθείς για […]

ΗΜέRA # 179 / Εκεί όπου συναντήθηκαν η Γαλάτεια Καζαντζάκη, οι Death και οι U2

Η αποστειρωμένη όχι μόνο κριτική αλλά και αποτίμηση ζητημάτων τέχνης κάτω από ένα σχεδόν συντεχνιακό περιβάλλον αντίληψης είναι  σχεδόν πάγια διάσταση σε μελέτες και έρευνες που αφορούν τη λογοτεχνική παραγωγή της ημεδαπής. Γεγονός είναι ότι κάτι παρόμοιο παρουσιαζόταν μέχρι πρόσφατα (και συνεχίζεται η αλήθεια είναι από πολλούς φορείς γνώσης και κριτικής στην Ελλάδα) και στο […]

HMέRA # 178/ Library spotting με αφορμή μία πρόσφατη συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου

Στο μόλις πριν από λίγο καιρό στην εταζέρα βιβλιοπωλείων τεύχος (#63) του περιοδικού Μετρονόμος που κυκλοφόρησε (για την ακρίβεια το αφιερωματικό τεύχος για τον Σταύρο Κουγιουμτζή) στο δεύτερο σκέλος της έκδοσης υπάρχει μία συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου στον Σώτο Αλεξίου*. Ο τελευταίος υποσημειώνει ότι αφορμή υπόσχεση που είχε λάβει από τον σαλονικιό ποιητή για την […]

ΗΜέRA # 176 / «Να φωτιστούν οι χορεύτριες!» – Μικρό κείμενο αναφοράς στους φωτισμούς του Orson Welles

Κανονικά θα έπρεπε να αναφέρω τη σκηνή των επιτραπέζιων παιχνιδιών στο Barry Lyndon (1975) όπου δεν υπάρχει περίπτωση να μην σε αφήσει εμβρόντητο ο φωτισμός της σκηνής από τον Stanley Kubrik. Και ναι, ό0ντως, έψαξα σε βιβλία και αργότερα στο δίκτυο για να δω πως ο master φώτισε τη συγκεκριμένη σκηνή. Καθόλου τυχαία ο Kubrick […]

ΗΜέRA # 174 / (προ)γνώση και επίρρωση

Ο καλλιτέχνης πρέπει να υπάρχει πέρα από την προσπάθεια για αναγνώριση. Η πλέον επείγουσα κίνηση του πρέπει να τείνει μόνιμα προς την αρμολόγησης της αισθητικής της ζωής του αλλιώς παραμένει ένας υπερεπιτυχημένος διασκεδαστής.